PET amyloidowy

Atrofia korowa tylna (PCA) to rzadkie, neurodegeneracyjne zaburzenie charakteryzujące się postępującymi deficytami funkcji wzrokowo-przestrzennych i wzrokowo-percepcyjnych, przy względnym zachowaniu pamięci i funkcji językowych we wczesnym stadium. Diagnostyka PCA jest wyzwaniem ze względu na często mylne rozpoznania okulistyczne lub psychiatryczne oraz opóźnienia sięgające 1-3 lat od pojawienia się pierwszych objawów. Konsensusowe kryteria diagnostyczne z 2017 roku obejmują trzy poziomy oceny: kliniczno-radiologiczny, identyfikację współistniejących zaburzeń oraz potwierdzenie biomarkerów neurodegeneracji. Typowe objawy to dezorientacja przestrzenna, jednoimienne ubytki pola widzenia, deficyty percepcji przestrzennej i simultanagnozja. Neuropsychologicznie obserwuje się obniżenie wyników poniżej 5 percentyla w testach funkcji ciemieniowych przy zachowanej pamięci rozpoznawczej. Diagnostyka opiera się na kompleksowej ocenie neurologicznej, badaniach neuropsychologicznych, okulistycznych, obrazowych (MRI, FDG-PET, SPECT) oraz analizie biomarkerów w płynie mózgowo-rdzeniowym (obniżony beta-amyloid 1-42, podwyższone t-tau i p-tau). MRI wykazuje atrofie w obszarach potylicznych, ciemieniowych i tylnych skroniowych, często asymetryczne, a PET amyloidowy potwierdza obecność złogów amyloidu typowych dla choroby Alzheimera, która odpowiada za ponad 80% przypadków PCA.