Właściwości farmakokinetyczne
Inuprin 50 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne inozyny pranobeksu

Inozyny pranobeks jest kompleksem zawierającym inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3. Każda ze składowych kompleksu charakteryzuje się odrębnymi właściwościami farmakokinetycznymi. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis tych właściwości z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji leku.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym inozyny pranobeks wykazuje doskonałą biodostępność, wchłaniając się szybko i niemal całkowicie (≥90%) z przewodu pokarmowego, po czym niezwłocznie pojawia się we krwi. Badania porównawcze wykazały, że składniki kompleksu – N,N-dimetyloamino-2-propanol (DIP) oraz kwas p-acetamidobenzoesowy (PAcBA) – osiągają w moczu porównywalne stężenia (94%-100%) zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym, co zostało potwierdzone w badaniach na małpach Rhesus.²

Dystrybucja

Badania dystrybucji z wykorzystaniem radioaktywnie znakowanego inozyny pranobeksu przeprowadzone na małpach wykazały, że lek jest dystrybuowany do wielu narządów. Najwyższą aktywność promieniotwórczą odnotowano kolejno w: nerkach, płucach, wątrobie, sercu, śledzionie, jądrach, trzustce, mózgu i mięśniach szkieletowych. Taki profil dystrybucji wskazuje na szeroki zakres działania leku w organizmie.³

Metabolizm

W badaniach farmakokinetycznych u ludzi po doustnym podaniu dawki 1 g inozyny pranobeksu zaobserwowano, że składniki osiągają w osoczu następujące stężenia szczytowe:

• DIP – 3,7 µg/ml po dwóch godzinach od podania⁴
• PAcBA – 9,4 µg/ml po jednej godzinie od podania⁵

Badania tolerancji dawki u ludzi wykazały, że zwiększenie stężenia kwasu moczowego (będącego wskaźnikiem przemian inozyny zawartej w kompleksie) nie ma charakteru liniowego i waha się w zakresie ±10% między pierwszą a trzecią godziną po podaniu leku.⁶

Główne szlaki metaboliczne poszczególnych składników inozyny pranobeksu obejmują:

• Dla DIP – głównym metabolitem jest N-tlenek DIP⁷
• Dla PAcBA – głównym metabolitem jest o-acyloglukuronid⁸
• Składowa inozynowa podlega metabolizmowi w szlaku degradacji puryn, przekształcając się do kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny⁹

Eliminacja

Eliminacja składników inozyny pranobeksu następuje głównie drogą nerkową. W badaniach farmakokinetycznych wykazano, że:

• 24-godzinne wydalanie PAcBA i jego głównego metabolitu z moczem w stanie równowagi (przy dawkowaniu 4 g na dobę) wynosi około 85% podanej dawki¹⁰
• 95% radioaktywności związanej z DIP odzyskuje się z moczem w postaci niezmienionego DIP oraz N-tlenku DIP¹¹
• W przypadku zwierząt, do 70% podanej dawki inozyny pranobeksu może być odzyskane jako kwas moczowy w moczu po podaniu doustnym tabletek, a pozostała ilość jako metabolity – ksantyna i hipoksantyna¹²

Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi:

• 3,5 godziny dla DIP¹³
• 50 minut dla PAcBA¹⁴

Zależności farmakokinetyczne-farmakodynamiczne

W warunkach stanu równowagi biodostępność określona na podstawie wydalania z moczem oraz pola pod krzywą stężenia w osoczu (AUC) wykazuje następujące wartości:

• Odzyskiwanie z moczem składowej PAcBA i jej metabolitu wynosi ≥90% spodziewanej wartości¹⁵
• Odsetek odzyskanej składowej DIP oraz jej metabolitu wynosi ≥76%¹⁶
• Pole pod krzywą stężenia w osoczu (AUC) wynosi ≥88% dla DIP oraz ≥77% dla PAcBA¹⁷