Właściwości farmakokinetyczne
Virumed Junior 312,5 mg/ml
Virumed Junior zawiera inozynę pranobeks, kompleks inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3, charakteryzujący się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (≥90%). Składniki kompleksu wykazują różne właściwości farmakokinetyczne: DIP osiąga maksymalne stężenie w osoczu 3,7 µg/ml po 2 godzinach, a PAcBA 9,4 µg/ml po 1 godzinie. Okres półtrwania eliminacji wynosi odpowiednio 3,5 godziny dla DIP i 50 minut dla PAcBA. Dystrybucja radioaktywnego leku u małp wskazuje na szeroką penetrację do tkanek, z najwyższą koncentracją w nerkach, a następnie w płucach, wątrobie i innych narządach. Wydalanie głównie odbywa się przez nerki, z odzyskiem metabolitów w moczu na poziomie około 85% dla PAcBA i 95% dla DIP oraz jego metabolitu N-tlenku DIP.
Charakterystyka farmakokinetyczna produktu leczniczego Virumed Junior
Virumed Junior zawiera jako substancję czynną inozynę pranobeks, który stanowi kompleks zawierający inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3. Każda ze składowych kompleksu charakteryzuje się odmiennymi właściwościami farmakokinetycznymi, co determinuje specyficzne zachowanie leku w organizmie pacjenta. 1
Wchłanianie
Po podaniu doustnym inozyna pranobeks charakteryzuje się bardzo dobrą biodostępnością. Lek jest natychmiast oraz całkowicie (≥90%) wchłaniany z przewodu pokarmowego i szybko pojawia się we krwi. Badania porównawcze dowiodły, że po podaniu doustnym u małp Rhesus stwierdza się w moczu 94%–100% wartości składników: DIP (N,N-dimetyloamino-2-propanol) oraz PacBA (kwas p-acetamidobenzoesowy), które są obserwowane po podaniu dożylnym. 2
Dystrybucja
Badania dystrybucji leku w organizmie przeprowadzone na małpach z użyciem znakowanego radioaktywnie inozyny pranobeks wykazały, że materiał znakowany radioaktywnie był wykrywany w wielu narządach. Dystrybucja w tkankach następowała w określonej kolejności zmniejszającej się aktywności promieniotwórczej: nerki (najwyższa koncentracja), następnie płuca, wątroba, serce, śledziona, jądra, trzustka, mózg i mięśnie szkieletowe (najniższa koncentracja). Taki profil dystrybucji wskazuje na szeroki zakres penetracji leku do tkanek. 3
Metabolizm
W badaniach farmakokinetycznych u ludzi po podaniu doustnym znakowanego radioaktywnie jednego grama inozyny pranobeks stwierdzono określone stężenia poszczególnych składników w osoczu. Dla DIP maksymalne stężenie wynosiło 3,7 mikrogramów/ml i było osiągane po 2 godzinach od podania, natomiast dla PAcBA maksymalne stężenie wynosiło 9,4 mikrogramów/ml po 1 godzinie od podania. W ramach badań tolerancji dawki u ludzi monitorowano również stężenie kwasu moczowego w surowicy, jako wskaźnika przemian inozyny zawartej w produkcie. Maksymalne zwiększenie stężenia kwasu moczowego nie miało przebiegu liniowego i wahało się w zakresie ±10% między 1. a 3. godziną po podaniu. 4
Eliminacja
Produkt leczniczy Virumed Junior i jego metabolity są głównie wydalane przez nerki. W warunkach stanu równowagi, przy dawkowaniu 4 g na dobę, 24-godzinne wydalanie PAcBA oraz jego głównego metabolitu z moczem wynosiło w przybliżeniu 85% podanej dawki. W przypadku składnika DIP, 95% radioaktywności z nim związanej odzyskano z moczu w postaci niezmienionego DIP oraz jego metabolitu – N-tlenku DIP. 5
Okres półtrwania w fazie eliminacji dla poszczególnych składników wynosi:
- DIP – 3,5 godziny
- PAcBA – 50 minut
6
Metabolizm poszczególnych składowych
W organizmie ludzkim składowe inozyny pranobeks ulegają specyficznym przemianom metabolicznym:
- DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) – głównym metabolitem jest N-tlenek
- PAcBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) – głównym metabolitem jest o-acyloglukuronid
- Inozyna – jest metabolizowana w procesie degradacji puryn do kwasu moczowego
7
Ze względu na to, że składowa inozynowa jest metabolizowana w procesie degradacji puryn do kwasu moczowego, badania z zastosowaniem substancji znakowanej radioaktywnie nie są odpowiednie u ludzi. W badaniach na modelach zwierzęcych wykazano, że po doustnym podaniu tabletek do 70% podanej dawki inozyny może być odzyskane jako kwas moczowy w moczu, a pozostała ilość jako zwykłe metabolity – ksantyna i hipoksantyna. 8
Biodostępność
W badaniach farmakokinetycznych w warunkach równowagi dynamicznej określono biodostępność składowych inozyny pranobeks na podstawie pola pod krzywą stężenia (AUC) oraz odzyskiwania metabolitów z moczu. Wyniki wykazały wysoką biodostępność wszystkich składowych:
- Odzyskiwanie z moczu składowej PAcBA oraz jej metabolitu wynosiło >90% spodziewanej wartości
- Odsetek odzyskiwanej składowej DIP oraz jej metabolitu wynosił >76%
- Wartość osoczowego AUC wynosiła >88% dla DIP oraz >77% dla PAcBA
90% spodziewanej wartości. Odsetek odzyskiwanej składowej DIP oraz jej metabolitu wynosił >76%. Osoczowy AUC wynosił >88% dla DIP oraz >77% dla PAcBA.”>9
| Parametr | DIP | PAcBA | Inozyna |
|---|---|---|---|
| Maksymalne stężenie w osoczu | 3,7 µg/ml | 9,4 µg/ml | Metabolizowana do kwasu moczowego |
| Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia | 2 godziny | 1 godzina | – |
| Okres półtrwania w fazie eliminacji | 3,5 godziny | 50 minut | – |
| Główny metabolit | N-tlenek DIP | o-acyloglukuronid | Kwas moczowy, ksantyna, hipoksantyna |
| Odzyskiwanie z moczem | >76% | >90% | Do 70% jako kwas moczowy (dane ze zwierząt) |
| Osoczowy AUC (biodostępność) | >88% | >77% | – |
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania