Właściwości farmakokinetyczne
Virumed Junior 312,5 mg/ml

Virumed Junior zawiera inozynę pranobeks, kompleks inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3, charakteryzujący się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (≥90%). Składniki kompleksu wykazują różne właściwości farmakokinetyczne: DIP osiąga maksymalne stężenie w osoczu 3,7 µg/ml po 2 godzinach, a PAcBA 9,4 µg/ml po 1 godzinie. Okres półtrwania eliminacji wynosi odpowiednio 3,5 godziny dla DIP i 50 minut dla PAcBA. Dystrybucja radioaktywnego leku u małp wskazuje na szeroką penetrację do tkanek, z najwyższą koncentracją w nerkach, a następnie w płucach, wątrobie i innych narządach. Wydalanie głównie odbywa się przez nerki, z odzyskiem metabolitów w moczu na poziomie około 85% dla PAcBA i 95% dla DIP oraz jego metabolitu N-tlenku DIP.

Charakterystyka farmakokinetyczna produktu leczniczego Virumed Junior

Virumed Junior zawiera jako substancję czynną inozynę pranobeks, który stanowi kompleks zawierający inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3. Każda ze składowych kompleksu charakteryzuje się odmiennymi właściwościami farmakokinetycznymi, co determinuje specyficzne zachowanie leku w organizmie pacjenta. 1

Wchłanianie

Po podaniu doustnym inozyna pranobeks charakteryzuje się bardzo dobrą biodostępnością. Lek jest natychmiast oraz całkowicie (≥90%) wchłaniany z przewodu pokarmowego i szybko pojawia się we krwi. Badania porównawcze dowiodły, że po podaniu doustnym u małp Rhesus stwierdza się w moczu 94%–100% wartości składników: DIP (N,N-dimetyloamino-2-propanol) oraz PacBA (kwas p-acetamidobenzoesowy), które są obserwowane po podaniu dożylnym. 2

Dystrybucja

Badania dystrybucji leku w organizmie przeprowadzone na małpach z użyciem znakowanego radioaktywnie inozyny pranobeks wykazały, że materiał znakowany radioaktywnie był wykrywany w wielu narządach. Dystrybucja w tkankach następowała w określonej kolejności zmniejszającej się aktywności promieniotwórczej: nerki (najwyższa koncentracja), następnie płuca, wątroba, serce, śledziona, jądra, trzustka, mózg i mięśnie szkieletowe (najniższa koncentracja). Taki profil dystrybucji wskazuje na szeroki zakres penetracji leku do tkanek. 3

Metabolizm

W badaniach farmakokinetycznych u ludzi po podaniu doustnym znakowanego radioaktywnie jednego grama inozyny pranobeks stwierdzono określone stężenia poszczególnych składników w osoczu. Dla DIP maksymalne stężenie wynosiło 3,7 mikrogramów/ml i było osiągane po 2 godzinach od podania, natomiast dla PAcBA maksymalne stężenie wynosiło 9,4 mikrogramów/ml po 1 godzinie od podania. W ramach badań tolerancji dawki u ludzi monitorowano również stężenie kwasu moczowego w surowicy, jako wskaźnika przemian inozyny zawartej w produkcie. Maksymalne zwiększenie stężenia kwasu moczowego nie miało przebiegu liniowego i wahało się w zakresie ±10% między 1. a 3. godziną po podaniu. 4

Eliminacja

Produkt leczniczy Virumed Junior i jego metabolity są głównie wydalane przez nerki. W warunkach stanu równowagi, przy dawkowaniu 4 g na dobę, 24-godzinne wydalanie PAcBA oraz jego głównego metabolitu z moczem wynosiło w przybliżeniu 85% podanej dawki. W przypadku składnika DIP, 95% radioaktywności z nim związanej odzyskano z moczu w postaci niezmienionego DIP oraz jego metabolitu – N-tlenku DIP. 5

Okres półtrwania w fazie eliminacji dla poszczególnych składników wynosi:

  • DIP – 3,5 godziny
  • PAcBA – 50 minut

6

Metabolizm poszczególnych składowych

W organizmie ludzkim składowe inozyny pranobeks ulegają specyficznym przemianom metabolicznym:

  • DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) – głównym metabolitem jest N-tlenek
  • PAcBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) – głównym metabolitem jest o-acyloglukuronid
  • Inozyna – jest metabolizowana w procesie degradacji puryn do kwasu moczowego

7

Ze względu na to, że składowa inozynowa jest metabolizowana w procesie degradacji puryn do kwasu moczowego, badania z zastosowaniem substancji znakowanej radioaktywnie nie są odpowiednie u ludzi. W badaniach na modelach zwierzęcych wykazano, że po doustnym podaniu tabletek do 70% podanej dawki inozyny może być odzyskane jako kwas moczowy w moczu, a pozostała ilość jako zwykłe metabolity – ksantyna i hipoksantyna. 8

Biodostępność

W badaniach farmakokinetycznych w warunkach równowagi dynamicznej określono biodostępność składowych inozyny pranobeks na podstawie pola pod krzywą stężenia (AUC) oraz odzyskiwania metabolitów z moczu. Wyniki wykazały wysoką biodostępność wszystkich składowych:

  • Odzyskiwanie z moczu składowej PAcBA oraz jej metabolitu wynosiło >90% spodziewanej wartości
  • Odsetek odzyskiwanej składowej DIP oraz jej metabolitu wynosił >76%
  • Wartość osoczowego AUC wynosiła >88% dla DIP oraz >77% dla PAcBA

90% spodziewanej wartości. Odsetek odzyskiwanej składowej DIP oraz jej metabolitu wynosił >76%. Osoczowy AUC wynosił >88% dla DIP oraz >77% dla PAcBA.”>9

Parametr DIP PAcBA Inozyna
Maksymalne stężenie w osoczu 3,7 µg/ml 9,4 µg/ml Metabolizowana do kwasu moczowego
Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia 2 godziny 1 godzina
Okres półtrwania w fazie eliminacji 3,5 godziny 50 minut
Główny metabolit N-tlenek DIP o-acyloglukuronid Kwas moczowy, ksantyna, hipoksantyna
Odzyskiwanie z moczem >76% >90% Do 70% jako kwas moczowy (dane ze zwierząt)
Osoczowy AUC (biodostępność) >88% >77%
  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl