Właściwości farmakodynamiczne leku Virumed Junior

Inozyny pranobeks, substancja czynna leku Virumed Junior, należy do grupy farmakoterapeutycznej leków przeciwwirusowych do stosowania ogólnego, działających bezpośrednio na wirusy, o kodzie ATC: J05AX05. Jest syntetyczną pochodną puryny wykazującą podwójne działanie: immunostymulujące oraz przeciwwirusowe, co wynika z wyraźnego pobudzenia odpowiedzi odpornościowej organizmu gospodarza in vivo pod wpływem działania leku.¹

Modulacja odporności komórkowej

Badania kliniczne dowodzą, że inozyny pranobeks normalizuje (do poziomu właściwego dla pacjenta) niedostateczne lub wadliwe mechanizmy odporności komórkowej. Działanie to realizowane jest poprzez wywoływanie odpowiedzi typu Th1, co prowadzi do dojrzewania i różnicowania limfocytów T oraz nasilenia indukowanych reakcji limfoproliferacyjnych w komórkach aktywowanych mitogenem lub antygenem.²

Ponadto, udowodniono, że lek oddziałuje na szereg mechanizmów immunologicznych poprzez:

• Regulację mechanizmów cytotoksyczności limfocytów T oraz komórek NK
• Modulację funkcjonowania limfocytów supresorowych T8 oraz pomocniczych T4
• Zwiększenie poziomu IgG oraz powierzchniowych markerów dopełniacza³

Wpływ na wytwarzanie i ekspresję cytokin

W badaniach in vitro wykazano, że inozyny pranobeks nasila wytwarzanie cytokiny IL-1 oraz IL-2, jednocześnie zwiększając ekspresję receptora IL-2. Z kolei w badaniach in vivo zaobserwowano znamienne zwiększenie endogennego wydzielania interferonu gamma (IFN-γ) przy jednoczesnym zmniejszeniu wytwarzania IL-4.⁴

Wpływ na aktywność komórek fagocytujących

Wykazano również, że inozyny pranobeks nasila chemotaksję i fagocytozę neutrofili, monocytów i makrofagów, co znacząco wzmacnia wrodzoną odporność organizmu w walce z patogenami.⁵

Mechanizmy działania przeciwwirusowego

W badaniach in vivo inozyny pranobeks wzmaga pobudzenie obniżonej syntezy mRNA białek limfocytów oraz sprawność procesu translacji, jednocześnie hamując syntezę wirusowego RNA. Mechanizmy działania przeciwwirusowego (których dokładny udział wymaga dalszych badań) obejmują:⁶

1. Wbudowywanie związanego z inozyną kwasu orotowego do polirybosomów
2. Hamowanie dołączania łańcucha poliadenylowego do wirusowego RNA przekaźnikowego
3. Reorganizację molekularną w limfocytarnych cząsteczkach wewnątrzbłonowych (IMP, ang. intramembrane plasma particles), prowadzącą do niemal trzykrotnego zwiększenia ich gęstości⁷

Inne mechanizmy działania

Inozyny pranobeks hamuje fosfodiestrazę cGMP in vitro, jednak tylko w dużych stężeniach. Warto podkreślić, że działanie to nie występuje przy poziomach leku zapewniających działanie immunofarmakologiczne in vivo.⁸

W badaniach in vitro wykazano, że inozyny pranobeks wykazuje działanie hamujące replikację wirusa opryszczki typu I (HSV-1), co potwierdza jego potencjał w terapii zakażeń wirusowych.⁹