Właściwości farmakokinetyczne
Pranosin 50 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne inozyny pranobeksu

Inozyna pranobeks, substancja czynna produktu leczniczego Pranosin (50 mg/ml, syrop), stanowi kompleks zawierający inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3. Ze względu na złożoną strukturę tego kompleksu, każda z jego składowych charakteryzuje się odrębnymi właściwościami farmakokinetycznymi, które zostały szczegółowo zbadane i udokumentowane.¹

Proces wchłaniania

Po podaniu doustnym inozyna pranobeks wykazuje doskonałe parametry wchłaniania. Substancja jest absorbowana natychmiast i niemal całkowicie (90%) z przewodu pokarmowego, po czym szybko pojawia się we krwi pacjenta. Badania porównawcze wykazały, że biodostępność składników kompleksu po podaniu doustnym jest porównywalna z biodostępnością po podaniu dożylnym – 94%-100% składników DIP [N,N-dimetylamino-2-propanol] oraz PAcBA [kwas p-acetamidobenzoesowy] stwierdzanych po podaniu dożylnym, znajduje się również w moczu po podaniu doustnym u małp Rezus.²

Dystrybucja w organizmie

Badania z wykorzystaniem materiału znakowanego radioaktywnie pozwoliły na określenie dystrybucji inozyny pranobeksu w poszczególnych narządach. Aktywność promieniotwórczą wykrywano w narządach z następującą kolejnością malejącą: nerki, płuca, wątroba, serce, śledziona, jądra, trzustka, mózg i mięśnie szkieletowe. Taki wzorzec dystrybucji wskazuje na zdolność leku do przenikania do kluczowych tkanek i narządów, co może mieć znaczenie dla jego działania terapeutycznego.³

Metabolizm substancji czynnej

Metabolizm inozyny pranobeksu został szczegółowo przebadany u ludzi. Po podaniu doustnym jednego grama inozyny pranobeksu zaobserwowano charakterystyczne stężenia składników kompleksu w osoczu: DIP osiągnął stężenie 3,7 μg/ml po 2 godzinach, natomiast PAcBA – 9,4 μg/ml po 1 godzinie. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, zwiększenie stężenia kwasu moczowego (będącego wskaźnikiem przemian inozyny zawartej w produkcie leczniczym) nie miało przebiegu liniowego i wahało się w zakresie +10% między 1. a 3. godziną od podania.⁴

Każda ze składowych inozyny pranobeksu podlega specyficznym przemianom metabolicznym w organizmie:

• Składowa DIP jest metabolizowana głównie do N-tlenku DIP
• Składowa PAcBA jest przekształcana przede wszystkim do o-acyloglukuronidu
• Składowa inozynowa podlega typowemu procesowi degradacji puryn, prowadząc do powstania kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny⁵

Eliminacja z organizmu

Wydalanie składników inozyny pranobeksu odbywa się głównie przez nerki. W warunkach stanu równowagi dynamicznej, przy dawkowaniu 4 g na dobę, wydalanie z moczem PAcBA oraz jego głównego metabolitu wynosiło w przybliżeniu 85% podanej dawki w ciągu 24 godzin. W przypadku DIP, z moczem odzyskano 95% radioaktywności związanej z tą substancją, w postaci niezmienionego DIP oraz N-tlenku DIP.⁶

Okresy półtrwania w fazie eliminacji wynoszą:

• DIP: 3,5 godziny
• PAcBA: 50 minut⁷

W przypadku składowej inozynowej, badania na modelach zwierzęcych wykazały, że po doustnym podaniu tabletek, do 70% podanej dawki inozyny może być odzyskane w moczu w postaci kwasu moczowego, a pozostała część jako typowe metabolity – ksantyna i hipoksantyna. Ze względu na specyfikę metabolizmu inozyny do kwasu moczowego, badania z wykorzystaniem substancji znakowanych radioaktywnie nie są odpowiednie do oceny eliminacji tego składnika u ludzi.⁸

Biodostępność

Badania biodostępności w warunkach stanu równowagi wykazały bardzo dobre parametry farmakokinetyczne składników inozyny pranobeksu:

Powyższe dane wskazują na wysoką biodostępność obu głównych składowych inozyny pranobeksu, co przekłada się na skuteczność terapeutyczną preparatu Pranosin.⁹