Właściwości farmakokinetyczne
Eloprine 500 mg

Inozyna pranobeks, substancja czynna leku Eloprine, jest kompleksowym związkiem inozyny oraz soli kwasu 4-acetamidobenzoesowego z N,N-2-dimetyloamino-2-propanolem w stosunku molowym 1:3. Po podaniu doustnym wykazuje wysoką biodostępność (≥90%) i szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego. Składniki kompleksu, DIP i PacBA, osiągają w moczu 94-100% wartości po podaniu dożylnym, co potwierdza ich efektywne wchłanianie. Dystrybucja leku obejmuje głównie nerki, płuca, wątrobę, serce, śledzionę, jądra, trzustkę, mózg oraz mięśnie szkieletowe, z najwyższą koncentracją w nerkach, co koreluje z główną drogą eliminacji. Maksymalne stężenia w osoczu po podaniu 1 g inozyny pranobeksu wynoszą 3,7 µg/ml dla DIP (Tmax 2 h) oraz 9,4 µg/ml dla PacBA (Tmax 1 h). Wzrost stężenia kwasu moczowego, metabolitu inozyny, wynosi około +10% w 1-3 godziny po podaniu.

Właściwości farmakokinetyczne leku Eloprine

Inozyna pranobeks, substancja czynna leku Eloprine, stanowi kompleks zawierający inozynę oraz sole kwasu 4-acetamidobenzoesowego z N,N-2-dimetyloamino-2-propanolem w stosunku molowym 1:3. Ze względu na złożoną budowę, każdy składnik kompleksu charakteryzuje się odrębnymi właściwościami farmakokinetycznymi, co wymaga szczegółowej analizy poszczególnych parametrów biologicznych.1

Proces wchłaniania

Po podaniu doustnym inozyna pranobeks ulega natychmiastowemu i niemal całkowitemu wchłanianiu (≥90%) z przewodu pokarmowego. Substancja czynna szybko pojawia się we krwi, co świadczy o jej wysokiej biodostępności. Dane porównawcze z badań na małpach Rhesus wskazują, że składniki kompleksu – DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) oraz PacBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) – osiągają w moczu 94%-100% wartości obserwowanych po podaniu dożylnym, co potwierdza ich doskonałe wchłanianie po aplikacji doustnej.2

Dystrybucja w organizmie

Badania z wykorzystaniem radioaktywnych znaczników u małp wykazały, że inozyna pranobeks ulega dystrybucji do wielu narządów i tkanek. Najwyższą aktywność promieniotwórczą, świadczącą o koncentracji substancji, zaobserwowano kolejno w następujących narządach:

  • Nerki – najwyższe stężenie, co koreluje z główną drogą eliminacji
  • Płuca – drugi narząd pod względem kumulacji substancji
  • Wątroba – istotny organ zaangażowany w metabolizm leku
  • Serce – znacząca dystrybucja do tkanki mięśnia sercowego
  • Śledziona – narząd limfatyczny z istotną koncentracją leku
  • Jądra – wykazujące obecność substancji czynnej
  • Trzustka – narząd z umiarkowaną dystrybucją leku
  • Mózg – mniejsza, ale wykrywalna obecność substancji
  • Mięśnie szkieletowe – najniższa koncentracja spośród badanych tkanek

3

Metabolizm substancji czynnej

Metabolizm inozyny pranobeks obejmuje odrębne szlaki dla poszczególnych składników kompleksu. U ludzi po podaniu doustnym 1 g inozyny pranobeksu obserwowano charakterystyczne stężenia w osoczu: DIP osiąga maksymalne stężenie 3,7 µg/ml po 2 godzinach, natomiast PacBA 9,4 µg/ml po 1 godzinie. Istotnym wskaźnikiem przemian inozyny w organizmie jest zwiększenie stężenia kwasu moczowego. Badania nad tolerancją dawki wykazały, że maksymalny wzrost stężenia kwasu moczowego nie wykazuje zależności liniowej i wynosi około +10% między 1 a 3 godziną po podaniu.4

Metabolizm poszczególnych składników obejmuje następujące przemiany:

  • DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) – głównym metabolitem u ludzi jest N-tlenek DIP
  • PAcBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) – głównym metabolitem jest o-acyloglukuronid
  • Inozyna – metabolizowana w procesie degradacji puryn do kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny

5

Eliminacja z organizmu

Wydalanie składników inozyny pranobeks zachodzi głównie przez nerki, co potwierdza obecność substancji i ich metabolitów w moczu. W przypadku PacBA i jego głównego metabolitu, 24-godzinne wydalanie w warunkach stanu równowagi dynamicznej przy dawkowaniu 4 g na dobę wynosi około 85% podanej dawki. Z kolei 95% radioaktywności związanej z DIP odzyskano z moczu w postaci niezmienionego DIP oraz jego N-tlenku.6

Okresy półtrwania poszczególnych składników różnią się znacząco:

  • DIP – 3,5 godziny
  • PAcBA – 50 minut

7

W przypadku składowej inozynowej, u zwierząt do 70% podanej dawki może być odzyskane w moczu w postaci kwasu moczowego po doustnym podaniu tabletek. Pozostała część jest wydalana jako standardowe metabolity – ksantyna i hipoksantyna.8

Biodostępność

Dane dotyczące biodostępności inozyny pranobeks, wyrażone jako pole pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC), wskazują na wysoką biodostępność poszczególnych składników. W warunkach stanu równowagi odzyskiwanie z moczu składowej PAcBA i jej metabolitu przekracza 90% spodziewanej wartości, natomiast dla składowej DIP i jej metabolitu wskaźnik ten wynosi ponad 76%.90% spodziewanej wartości. Odsetek odzyskiwanej składowej DIP oraz jej metabolitu wynosił >76%.”>9

Osoczowe wartości AUC dla poszczególnych składników potwierdzają ich dobrą biodostępność i wynoszą:

  • DIP – >88%
  • PAcBA – >77%

88% dla DIP oraz >77% dla PAcBA.”>10

Parametr farmakokinetyczny DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) PAcBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) Inozyna
Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 3,7 µg/ml 9,4 µg/ml Mierzone jako wzrost kwasu moczowego (+10%)
Czas do osiągnięcia Cmax (Tmax) 2 godziny 1 godzina 1-3 godziny
Okres półtrwania (T1/2) 3,5 godziny 50 minut Nie określono bezpośrednio
Główny metabolit N-tlenek DIP o-acyloglukuronid Kwas moczowy, ksantyna, hipoksantyna
Wydalanie z moczem (%) >76% (DIP + metabolit) >90% (PAcBA + metabolit) Do 70% jako kwas moczowy (dane zwierzęce)
Biodostępność (AUC) >88% >77% Nie określono bezpośrednio
  1. 19.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl