Właściwości farmakokinetyczne leku Isoprinosine

Inozyna pranobeks (Isoprinosine), kompleks zawierający inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3, charakteryzuje się złożonymi właściwościami farmakokinetycznymi. Każda składowa tego kompleksu wykazuje odrębne cechy farmakokinetyczne, które razem determinują profil działania całego leku.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym inozyna pranobeks charakteryzuje się doskonałym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Proces ten zachodzi natychmiastowo i niemal całkowicie, osiągając 90% biodostępności. Lek szybko pojawia się we krwi po podaniu doustnym. Badania porównawcze wykazały, że składniki aktywne – DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) oraz PacBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) – osiągają w moczu poziomy 94%-100% wartości występujących po podaniu dożylnym, co potwierdza wysoką biodostępność leku przy podaniu doustnym.²

Dystrybucja

Materiał znakowany radioaktywnie pozwolił określić dystrybucję leku w organizmie. Po podaniu inozyny pranobeksu, aktywność promieniotwórcza była wykrywana w różnych narządach u małp, z malejącą intensywnością w następującym porządku:³

• Nerki – główny organ dystrybucji leku
• Płuca – drugi pod względem stężenia leku organ
• Wątroba – istotny organ w metabolizmie leku
• Serce
• Śledziona
• Jądra
• Trzustka
• Mózg
• Mięśnie szkieletowe – najniższe stężenie leku

Metabolizm

Metabolizm inozyny pranobeksu przebiega wielokierunkowo. Badania farmakokinetyczne u ludzi po doustnym podaniu jednego grama leku wykazały, że stężenia składowych osiągają swoje maksimum w różnym czasie:⁴

• DIP: maksymalne stężenie 3,7 μg/ml występuje po 2 godzinach od podania
• PacBA: maksymalne stężenie 9,4 μg/ml występuje po 1 godzinie od podania

W badaniach nad tolerancją dawki wykazano, że zwiększenie stężenia kwasu moczowego (jako wskaźnika przemian inozyny zawartej w produkcie) nie ma charakteru liniowego. Wahania stężenia kwasu moczowego w zakresie +10% obserwowano między 1. a 3. godziną po podaniu.⁵

Główne szlaki metaboliczne składowych leku:⁶

• DIP: przekształcany głównie do N-tlenku DIP
• PacBA: metabolizowany głównie do o-acyloglukuronidu
• Inozyna: metabolizowana w procesie degradacji puryn do kwasu moczowego

U zwierząt laboratoryjnych po doustnym podaniu tabletek, do 70% podanej dawki inozyny może być odzyskane w moczu w postaci kwasu moczowego, a pozostała część w formie typowych metabolitów purynowych – ksantyny i hipoksantyny.⁷

Wydalanie

Wydalanie składowych inozyny pranobeksu oraz ich metabolitów zachodzi głównie przez nerki. Podczas stosowania dawki 4 g na dobę, w warunkach stanu równowagi, 24-godzinne wydalanie PAcBA i jego głównego metabolitu z moczem wynosi około 85% podanej dawki.⁸

W przypadku składnika DIP, około 95% radioaktywności związanej z tą substancją można odzyskać z moczu w postaci niezmienionego DIP oraz N-tlenku DIP.⁹

Parametry kinetyczne wydalania dla poszczególnych składowych:¹⁰

• DIP: okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 3,5 godziny
• PAcBA: okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 50 minut

Biodostępność

Badania biodostępności inozyny pranobeksu wykazały wysoką efektywność wchłaniania i dystrybucji leku. W warunkach stanu równowagi:^{90% spodziewanej wartości. Odsetek odzyskiwanej składowej DIP oraz jej metabolitu wynosił >76%. Osoczowy AUC wynosił >88% dla DIP oraz >77% dla PAcBA.”>11}

* AUC – pole pod krzywą stężenia leku w czasie (Area Under the Curve)

Wysokie wartości wskaźników odzyskiwania z moczem oraz AUC dla obu głównych składowych leku potwierdzają dobrą biodostępność inozyny pranobeksu po podaniu doustnym.^{90% spodziewanej wartości. Odsetek odzyskiwanej składowej DIP oraz jej metabolitu wynosił >76%. Osoczowy AUC wynosił >88% dla DIP oraz >77% dla PAcBA.”>12}