Właściwości farmakokinetyczne
Inuprin Forte 100 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne leku Inuprin Forte

Inuprin Forte zawiera jako substancję czynną inozyny pranobeks w kompleksie zawierającym inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3. Każdy z komponentów tego kompleksu charakteryzuje się odmiennymi właściwościami farmakokinetycznymi, co wpływa na całościowy profil leku w organizmie.¹

Wchłanianie leku

Po podaniu doustnym inozyny pranobeks wykazuje wysoką biodostępność, wchłaniając się szybko i niemal całkowicie (≥90%) z przewodu pokarmowego do krwiobiegu. Badania porównawcze wykazały, że po podaniu doustnym u małp Rhesus, 94-100% składników kompleksu, takich jak N,N-dimetyloamino-2-propanol (DIP) oraz kwas p-acetamidobenzoesowy (PAcBA), jest wykrywanych w moczu, co odpowiada wartościom po podaniu dożylnym. Świadczy to o doskonałej biodostępności preparatu.²

Dystrybucja w organizmie

Badania dystrybucji przeprowadzone na małpach z wykorzystaniem znakowanego radioaktywnie inozyny pranobeks wykazały obecność substancji w różnych narządach i tkankach. Radioaktywność wykrywano w następujących organach (w kolejności malejącej aktywności promieniotwórczej):

• nerki – najwyższa koncentracja
• płuca
• wątroba
• serce
• śledziona
• jądra
• trzustka
• mózg
• mięśnie szkieletowe – najniższa koncentracja

Taki profil dystrybucji wskazuje na szerokie rozprzestrzenianie się substancji w organizmie, co może mieć znaczenie dla jej działania ogólnoustrojowego.³

Metabolizm leku

Badania farmakokinetyczne u ludzi wykazały, że po podaniu doustnym 1 g inozyny pranobeks, stężenia poszczególnych składników w osoczu osiągają następujące wartości:

• DIP – 3,7 µg/ml po 2 godzinach od podania
• PAcBA – 9,4 µg/ml po 1 godzinie od podania

Badania tolerancji dawki u ludzi wykazały, że maksymalny wzrost stężenia kwasu moczowego (będącego wskaźnikiem metabolizmu składowej inozyny) nie wykazuje liniowej zależności od dawki i waha się w granicach ±10% między pierwszą a trzecią godziną po podaniu leku.⁴

Główne metabolity poszczególnych składowych inozyny pranobeks to:

• DIP – metabolizowany głównie do N-tlenku DIP
• PAcBA – przekształcany przede wszystkim w o-acyloglukuronid
• Inozyna – metabolizowana w procesie degradacji puryn do kwasu moczowego, a także do ksantyny i hipoksantyny

Składowa inozyny ulega przemianom w szlaku degradacji puryn, dlatego badania z użyciem substancji znakowanych radioaktywnie nie są odpowiednie do śledzenia jej metabolizmu u ludzi. Badania na zwierzętach wykazały, że do 70% podanej dawki inozyny pranobeks może być odzyskane w moczu w postaci kwasu moczowego po doustnym podaniu tabletek, a pozostała część w formie innych metabolitów – ksantyny i hipoksantyny.⁵

Eliminacja leku

Wydalanie komponentów inozyny pranobeks i ich metabolitów zachodzi głównie przez nerki. Wyniki badań wskazują, że 24-godzinne wydalanie z moczem PAcBA i jego głównego metabolitu w warunkach stanu równowagi, przy dawkowaniu 4 g na dobę, wynosi około 85% podanej dawki. Z kolei 95% radioaktywności związanej z DIP odzyskuje się z moczu w postaci niezmienionego DIP oraz jego N-tlenku.⁶

Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi:

• DIP – 3,5 godziny
• PAcBA – 50 minut

Stosunkowo krótkie okresy półtrwania wskazują na szybką eliminację składników leku z organizmu.⁷

Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne

Biodostępność leku mierzona jako powierzchnia pod krzywą stężenia w czasie (AUC) wykazuje, że w warunkach stanu równowagi odzyskiwanie z moczu składowej PAcBA i jej metabolitu wynosi ≥90% spodziewanej wartości. Odsetek odzyskanej składowej DIP i jej metabolitu jest nieco niższy i wynosi ≥76%. Wartości AUC w osoczu wynoszą ≥88% dla DIP oraz ≥77% dla PAcBA, co potwierdza dobrą biodostępność obu składników.⁸