Właściwości farmakokinetyczne
Neosine forte 1000 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Neosine forte (inozyna pranobeks 1000 mg)

Neosine forte zawiera jako substancję czynną inozyny pranobeks, który jest kompleksem zawierającym inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3. Ze względu na złożoną strukturę, każda składowa substancji czynnej charakteryzuje się odrębnymi właściwościami farmakokinetycznymi, które zostaną omówione poniżej.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym inozyna pranobeks charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Badania wykazały, że aż 90% substancji czynnej ulega absorpcji i pojawia się we krwi pacjenta. Podobne wyniki uzyskano w badaniach na małpach z gatunku Rhesus, gdzie 94-100% składników DIP [N,N-dimetylamino-2-propanol] oraz PacBA [kwas p-acetamidobenzoesowy], które są obecne po podaniu dożylnym, jest również wykrywanych w moczu po podaniu doustnym, co świadczy o ich wysokiej biodostępności.²

Dystrybucja

Badania z użyciem znakowanego radioaktywnie materiału prowadzone na małpach wykazały, że składniki leku po podaniu dystrybuowane są do różnych narządów. Najwyższą aktywność promieniotwórczą, wskazującą na obecność składników leku, stwierdzano kolejno w: nerkach, płucach, wątrobie, sercu, śledzionie, jądrach, trzustce, mózgu oraz mięśniach szkieletowych. Taka dystrybucja wskazuje na szeroki zakres dystrybucji tkankowej inozyny pranobeksu.³

Metabolizm

Metabolizm inozyny pranobeksu obejmuje przemiany wszystkich jego składowych. W badaniach farmakokinetycznych u ludzi po podaniu doustnym jednego grama inozyny pranobeksu stwierdzono następujące maksymalne stężenia w osoczu:

• DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol): 3,7 μg/ml (osiągane po 2 godzinach)
• PacBA (kwas p-acetamidobenzoesowy): 9,4 μg/ml (osiągane po 1 godzinie)

Składowa inozynowa ulega przemianie w szlaku degradacji puryn do kwasu moczowego. W badaniach tolerancji dawki u ludzi zaobserwowano, że zwiększenie stężenia kwasu moczowego (który jest biomarkerem przemian inozyny) nie miało przebiegu liniowego, a wahania stężenia utrzymywały się w zakresie ±10% między 1 a 3 godziną po podaniu.⁴

Wydalanie

Proces wydalania składników inozyny pranobeksu charakteryzuje się następującymi parametrami:

• PacBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) i jego główny metabolit: około 85% podanej dawki jest wydalane z moczem w ciągu 24 godzin przy dawkowaniu 4 g na dobę w stanie równowagi
• DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol): 95% radioaktywności związanej z tą składową zostaje odzyskane z moczem w postaci niezmienionego DIP oraz jego metabolitu N-tlenku DIP

Okresy półtrwania w fazie eliminacji wynoszą:

• DIP: 3,5 godziny
• PacBA: 50 minut

Głównym metabolitem DIP u ludzi jest N-tlenek, natomiast PacBA metabolizowany jest głównie do o-acyloglukuronidu. W przypadku inozyny, która jest metabolizowana do kwasu moczowego w procesie degradacji puryn, badania z użyciem substancji znakowanych radioaktywnie nie są odpowiednie do badań u ludzi. Badania na zwierzętach wykazały, że do 70% podanej doustnie dawki inozyny można odzyskać w moczu w postaci kwasu moczowego, a pozostała część występuje jako metabolity – ksantyna i hipoksantyna.⁵

Biodostępność

W warunkach stanu równowagi parametry biodostępności inozyny pranobeksu przedstawiają się następująco:

Powyższe dane wskazują na dobrą biodostępność składników inozyny pranobeksu po podaniu doustnym.⁶