Właściwości farmakokinetyczne – ogólna charakterystyka

Produkt leczniczy Viruzine Forte (1000 mg) zawiera jako substancję czynną inozyny pranobeks – kompleks zawierający inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3. Ze względu na złożoną budowę, każda składowa tego leku charakteryzuje się odrębnymi właściwościami farmakokinetycznymi, co wymaga szczegółowej analizy procesów farmakokinetycznych zachodzących w organizmie.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym inozyny pranobeks ulega szybkiemu i niemal całkowitemu wchłanianiu (≥90%) z przewodu pokarmowego, po czym natychmiast pojawia się we krwi pacjenta. Badania porównawcze wykazały, że biodostępność składowych kompleksu po podaniu doustnym jest porównywalna z ich biodostępnością po podaniu dożylnym. U małp z gatunku Rhesus stwierdzono, że 94%-100% składników: DIP (N,N-dimetyloamino-2-propanol) oraz PacBA (kwas p-acetamidobenzoesowy), występujących po podaniu dożylnym, można następnie zidentyfikować w moczu po podaniu doustnym.²

Dystrybucja

Po podaniu leku, materiał znakowany radioaktywnie wykrywano w różnych narządach i tkankach organizmu. Dystrybucja charakteryzowała się zróżnicowanym stężeniem w poszczególnych narządach, z największą aktywnością promieniotwórczą odnotowaną kolejno w: nerkach, płucach, wątrobie, sercu, śledzionie, jądrach, trzustce, mózgu oraz mięśniach szkieletowych. Taki rozkład wskazuje na szeroką dystrybucję leku w organizmie, co może mieć znaczenie dla jego efektu terapeutycznego w różnych lokalizacjach.³

Metabolizm

Badania farmakokinetyczne u ludzi wykazały, że po podaniu doustnym jednego grama inozyny pranobeksu, stężenia poszczególnych składowych w osoczu osiągały następujące wartości:

• DIP: 3,7 mikrogramów/ml (po 2 godzinach od podania)⁴
• PacBA: 9,4 mikrogramów/ml (po 1 godzinie od podania)⁵

W badaniach nad tolerancją dawki u ludzi zaobserwowano, że maksymalne zwiększenie stężenia kwasu moczowego (będącego wskaźnikiem przemian inozyny zawartej w produkcie) nie miało przebiegu liniowego. Stężenie to wykazywało wahania w zakresie ±10% między 1 a 3 godziną po podaniu leku.⁶

U ludzi głównymi metabolitami składowych kompleksu są:

• DIP: metabolizowany głównie do N-tlenku DIP⁷
• PAcBA: metabolizowany głównie do o-acyloglukuronidu⁸

Składowa inozyny podlega metabolizmowi w ramach procesu degradacji puryn do kwasu moczowego. Ze względu na tę ścieżkę metaboliczną, badania z zastosowaniem substancji znakowanej radioaktywnie nie są uznawane za odpowiednie metodologicznie u ludzi. Dane uzyskane z badań na zwierzętach wskazują, że po doustnym podaniu tabletek do 70% podanej dawki inozyny może być odzyskane w postaci kwasu moczowego w moczu, a pozostała część występuje w formie typowych metabolitów – ksantyny i hipoksantyny.⁹

Wydalanie

Wydalanie poszczególnych składowych leku oraz ich metabolitów zachodzi głównie przez nerki. Wydalanie PAcBA oraz jego głównego metabolitu z moczem w warunkach stanu równowagi podczas dawkowania 4 g na dobę, wynosiło w przybliżeniu 85% podanej dawki.¹⁰

Z badań nad radioaktywnością związaną z DIP wynika, że 95% tej substancji odzyskano z moczu w postaci niezmienionego DIP oraz N-tlenku DIP.¹¹

Okresy półtrwania eliminacji

Dla poszczególnych składowych leku określono następujące okresy półtrwania w fazie eliminacji:

• DIP: 3,5 godziny¹²
• PAcBA: 50 minut¹³

Biodostępność

Badania farmakokinetyczne wykazały wysoką biodostępność poszczególnych składowych leku, ocenianą na podstawie parametru AUC (pole pod krzywą stężenia w czasie) oraz odzyskiwania z moczu:

Powyższe dane wskazują na wysoką biodostępność obu głównych składowych leku po podaniu doustnym, co pozwala na efektywne osiągnięcie stężeń terapeutycznych.¹⁴