Właściwości farmakokinetyczne
AKVIR FORTE o smaku truskawkowym 500 mg/5 ml

Właściwości farmakokinetyczne leku AKVIR FORTE o smaku truskawkowym

AKVIR FORTE o smaku truskawkowym (500 mg/5 ml, syrop) zawiera substancję czynną inozynę pranobeks – kompleks zawierający inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3. Każda składowa tego kompleksu charakteryzuje się odrębnymi właściwościami farmakokinetycznymi, które zostaną szczegółowo opisane poniżej.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym inozyna pranobeks wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie z przewodu pokarmowego. Stopień absorpcji przekracza 90%, a substancja czynna szybko pojawia się we krwi. Badania porównawcze wykazały, że po podaniu doustnym u małp Rhesus wykrywa się w moczu 94%-100% składników (DIP [N,N-dimetylamino-2-propanol] oraz PAcBA [kwas p-acetamidobenzoesowy]), co jest porównywalne z wartościami uzyskiwanymi po podaniu dożylnym.²

Dystrybucja

Badania z wykorzystaniem substancji znakowanych radioaktywnie przeprowadzone na małpach wykazały, że lek dystrybuowany jest do różnych narządów. Najwyższą aktywność promieniotwórczą stwierdzono kolejno w: nerkach, płucach, wątrobie, sercu, śledzionie, jądrach, trzustce, mózgu i mięśniach szkieletowych. Taki rozkład wskazuje na szeroką dystrybucję leku w organizmie, z preferencją do narządów o wysokim ukrwieniu i zaangażowanych w procesy metaboliczne i wydalnicze.³

Metabolizm

W badaniach farmakokinetycznych z wykorzystaniem znakowanego radioaktywnie inozyny pranobeksu u ludzi (w dawce 1 g), wykazano maksymalne stężenia w osoczu DIP oraz PAcBA wynoszące odpowiednio 3,7 μg/ml (osiągane po 2 godzinach) oraz 9,4 μg/ml (osiągane po 1 godzinie). W badaniach nad tolerancją dawki zaobserwowano, że zwiększenie stężenia kwasu moczowego (będącego wskaźnikiem przemian inozyny zawartej w produkcie) nie miało charakteru liniowego i wahało się w zakresie ±10% między 1. a 3. godziną po podaniu.⁴

Głównymi metabolitami poszczególnych składowych kompleksu u ludzi są:

• dla DIP – N-tlenek DIP⁵
• dla PAcBA – o-acyloglukuronid⁶

Składowa inozynowa podlega metabolizmowi w szlaku degradacji puryn do kwasu moczowego. Z tego względu badania z zastosowaniem substancji znakowanej radioaktywnie nie są odpowiednie u ludzi. W badaniach na zwierzętach po doustnym podaniu tabletek stwierdzono, że do 70% podanej dawki inozyny może być odzyskane w postaci kwasu moczowego w moczu, a pozostała ilość w postaci typowych metabolitów – ksantyny i hipoksantyny.⁷

Eliminacja

Wydalanie poszczególnych składowych inozyny pranobeksu charakteryzuje się następującymi parametrami:

• PAcBA i jego metabolity: 24-godzinne wydalanie z moczem w warunkach stanu równowagi (przy dawkowaniu 4 g na dobę) wynosi około 85% podanej dawki⁸
• DIP i jego metabolity: 95% radioaktywności związanej z DIP odzyskiwane jest z moczem w postaci niezmienionego DIP oraz N-tlenku DIP⁹

Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi:

• dla DIP: 3,5 godziny
• dla PAcBA: 50 minut

co wskazuje na stosunkowo szybką eliminację składowych leku z organizmu.¹⁰

Biodostępność

W warunkach stanu równowagi odzyskiwanie z moczem poszczególnych składowych oraz ich metabolitów wskazuje na wysoką biodostępność leku:

• PAcBA i jego metabolit: ≥90% spodziewanej wartości
• DIP i jego metabolit: ≥76% spodziewanej wartości

Wartości pola pod krzywą stężenie-czas (AUC) w osoczu potwierdzają dobrą biodostępność i wynoszą:

• dla DIP: ≥88%
• dla PAcBA: ≥77%

Powyższe parametry potwierdzają dobrą biodostępność inozyny pranobeksu po podaniu doustnym.¹¹