Właściwości farmakokinetyczne leku Eloprine Forte

Inozyna pranobeks, substancja czynna produktu leczniczego Eloprine Forte, stanowi kompleks zawierający inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3. Każda z tych składowych charakteryzuje się odrębnymi właściwościami farmakokinetycznymi, które należy rozpatrywać oddzielnie.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym inozyna pranobeks wykazuje bardzo wysoką biodostępność, wchłaniając się natychmiast i prawie całkowicie (≥90%) z przewodu pokarmowego. Substancja szybko pojawia się we krwi po przyjęciu. Badania porównawcze wykazały, że po podaniu doustnym u małp Rhesus, 94%-100% składników kompleksu: DIP (N,N-dimetyloamino-2-propanol) oraz PacBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) występuje w moczu w ilościach porównywalnych do tych uzyskiwanych po podaniu dożylnym, co potwierdza wysoką biodostępność doustnej postaci leku.²

Dystrybucja

Badania z wykorzystaniem znakowanego radioaktywnie materiału wykazały, że po podaniu inozyny pranobeksu, substancja rozprowadzana jest do różnych narządów organizmu. Dystrybucja w tkankach następuje w określonej kolejności według malejącej aktywności promieniotwórczej: nerki, płuca, wątroba, serce, śledziona, jądra, trzustka, mózg i mięśnie szkieletowe. Taka dystrybucja wskazuje na zdolność leku do penetracji różnych tkanek, z największą koncentracją w nerkach, co ma znaczenie dla późniejszego procesu wydalania.³

Metabolizm

U ludzi po podaniu doustnym 1 grama inozyny pranobeksu obserwuje się charakterystyczne stężenia poszczególnych składników w osoczu. Dla DIP maksymalne stężenie wynosi 3,7 mikrogramów/ml i osiągane jest po 2 godzinach od podania. Dla PacBA szczyt stężenia to 9,4 mikrogramów/ml, osiągany szybciej – już po 1 godzinie. Inozyna zawarta w kompleksie metabolizowana jest do kwasu moczowego, którego stężenie w surowicy stanowi wskaźnik przemian tego składnika. Wzrost stężenia kwasu moczowego nie ma charakteru liniowego i waha się w zakresie ±10% między 1 a 3 godziną po podaniu leku.⁴

Główne szlaki metaboliczne dla poszczególnych składników inozyny pranobeksu są następujące:

• DIP (N,N-dimetyloamino-2-propanol) – głównym metabolitem jest N-tlenek DIP⁵
• PAcBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) – metabolizowany głównie do o-acyloglukuronidu⁶
• Inozyna – podlega przemianom w szlaku degradacji puryn do kwasu moczowego oraz do innych metabolitów takich jak ksantyna i hipoksantyna. U zwierząt nawet do 70% podanej dawki inozyny może być odzyskane z moczu w postaci kwasu moczowego.⁷

Wydalanie

Wydalanie poszczególnych składników inozyny pranobeksu i ich metabolitów następuje głównie przez nerki. W czasie 24-godzinnej zbiórki moczu podczas dawkowania w stanie równowagi (4 g na dobę), około 85% podanej dawki PAcBA oraz jego głównego metabolitu jest wydalane z moczem.⁸

W przypadku DIP, aż 95% radioaktywności związanej z tą składową odzyskiwane jest z moczu w postaci niezmienionego DIP oraz jego metabolitu N-tlenku DIP.⁹

Składowa inozynowa podlega metabolizmowi do kwasu moczowego, który następnie jest wydalany z moczem. U zwierząt doświadczalnych, po doustnym podaniu tabletek, do 70% dawki inozyny jest odzyskiwane w moczu jako kwas moczowy, a pozostała część jako metabolity pośrednie – ksantyna i hipoksantyna.¹⁰

Parametry farmakokinetyczne

Okresy półtrwania w fazie eliminacji dla poszczególnych składników wynoszą:¹¹

Biodostępność

W warunkach stanu równowagi odzyskiwanie z moczu wykazuje wysoką biodostępność składników inozyny pranobeksu:¹²

• Dla składowej PAcBA i jej metabolitu – odzyskiwanie z moczu ≥90% spodziewanej wartości
• Dla składowej DIP i jej metabolitu – odzyskiwanie z moczu ≥76%

W pomiarach pole pod krzywą stężenia w osoczu (AUC) wskazuje również na dobrą biodostępność:¹³

• AUC dla DIP – ≥88%
• AUC dla PAcBA – ≥77%

Parametry te potwierdzają wysoką biodostępność inozyny pranobeksu po podaniu doustnym, co zapewnia odpowiednią ekspozycję ustrojową na lek przy podaniu tabletek Eloprine Forte.