przedłużająca się gorączka

Przedłużająca się gorączka (ang. prolonged fever, persistent fever) to stan podwyższonej temperatury ciała powyżej 38°C utrzymujący się przez okres dłuższy niż 7-10 dni. W literaturze medycznej często klasyfikuje się ją jako gorączkę o nieznanej przyczynie (fever of unknown origin, FUO), jeśli trwa ponad 2-3 tygodnie i nie udaje się ustalić jej etiologii mimo przeprowadzenia podstawowej diagnostyki.

Etiologia przedłużającej się gorączki jest różnorodna i może obejmować choroby infekcyjne (gruźlica, infekcje wirusowe, bakteryjne zapalenie wsierdzia, ropnie wewnątrzbrzuszne), choroby autoimmunologiczne (choroba Stilla, toczeń rumieniowaty układowy, zapalenia naczyń), nowotwory (chłoniaki, białaczki, guzy lite) oraz inne stany jak gorączki polekowe czy choroby ziarniniakowe. U dzieci najczęstszymi przyczynami są infekcje, podczas gdy u pacjentów geriatrycznych częściej występują nowotwory i choroby zapalne.

Diagnostyka przedłużającej się gorączki wymaga systematycznego podejścia i obejmuje dokładny wywiad, badanie fizykalne oraz badania laboratoryjne i obrazowe. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić badania morfologiczne, biochemiczne, markery zapalne, posiewy krwi i moczu, badania serologiczne, testy immunologiczne oraz obrazowanie (RTG, USG, TK, MRI, PET). W niektórych przypadkach konieczne są biopsje tkanek do badania histopatologicznego.

Leczenie przedłużającej się gorączki jest ukierunkowane na przyczynę podstawową. W przypadku gorączki o pochodzeniu infekcyjnym stosuje się odpowiednią antybiotykoterapię, w chorobach autoimmunologicznych – leki immunosupresyjne, a w nowotworach – odpowiednie protokoły onkologiczne. Niekiedy stosuje się empiryczną terapię przeciwgorączkową, jednak należy pamiętać, że może ona maskować objawy choroby podstawowej i utrudniać diagnostykę.