Specjalne ostrzeżenia
Sugammadex Juta

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania sugammadeksu

Sugammadeks jest lekiem stosowanym do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez steroidowe środki zwiotczające (rokuronium i wekuronium). Ze względu na specyfikę działania tego leku oraz potencjalne ryzyko związane z jego stosowaniem, kluczowe jest przestrzeganie określonych środków ostrożności.¹

Monitorowanie pacjenta po operacji

Zgodnie z typową praktyką anestezjologiczną po zastosowaniu blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, należy dokładnie monitorować pacjentów w okresie pooperacyjnym pod kątem nieprzewidzianych zdarzeń, ze szczególnym uwzględnieniem możliwości nawrotu blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.²

Monitorowanie czynności oddechowej podczas znoszenia bloku

Bezwzględnie wymagane jest utrzymanie wentylacji mechanicznej u pacjentów do momentu powrotu spontanicznej czynności oddechowej po odwróceniu blokady nerwowo-mięśniowej. Należy podkreślić, że nawet przy całkowitym ustąpieniu blokady, inne leki stosowane przed- i pooperacyjnie mogą upośledzać wydolność oddechową, co może wymagać dalszego stosowania wentylacji mechanicznej. W przypadku nawrotu blokady po ekstubacji, konieczne jest natychmiastowe zapewnienie odpowiedniej wentylacji.³

Nawrót blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego

Badania kliniczne wykazały, że przy stosowaniu sugammadeksu w dawkach zależnych od stopnia blokady, częstość występowania nawrotu blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wynosi około 0,20%. Stosowanie dawek mniejszych niż zalecane znacząco zwiększa ryzyko nawrotu blokady po jej początkowym zniesieniu i dlatego takie postępowanie nie jest rekomendowane.⁴

Wpływ na hemostazę

Sugammadeks może wpływać na parametry krzepnięcia. W badaniach z udziałem ochotników wykazano, że dawka 4 mg/kg masy ciała powodowała maksymalne średnie wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji (aPTT) o 17% oraz czasu protrombinowego (PT (INR)) o 11%. Dla dawki 16 mg/kg mc. wartości te wynosiły odpowiednio 22% i 22%. To ograniczone wydłużenie trwało krótko (≤ 30 minut).⁵

Analizy danych klinicznych (n = 3519) oraz wyniki badania z udziałem 1184 pacjentów poddanych operacyjnemu leczeniu złamania biodra lub endoprotezoplastyce stawu biodrowego nie wykazały istotnego klinicznie wpływu sugammadeksu w dawce 4 mg/kg mc. (stosowanego samodzielnie lub w połączeniu z lekami przeciwzakrzepowymi) na częstość występowania powikłań krwotocznych w okresie około- i pooperacyjnym.⁶

W badaniach in vitro zaobserwowano interakcje farmakodynamiczne (wydłużenie aPTT i PT) z antagonistami witaminy K, heparyną niefrakcjonowaną, heparynami drobnocząsteczkowymi, rywaroksabanem i dabigatranem. U pacjentów otrzymujących rutynową profilaktykę przeciwzakrzepową w okresie pooperacyjnym, interakcje te nie mają istotnego znaczenia klinicznego.⁷

Należy zachować szczególną ostrożność rozważając zastosowanie sugammadeksu u pacjentów leczonych lekami przeciwzakrzepowymi z powodu wcześniej występującej lub współistniejącej choroby.⁸

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem krwawienia

Zwiększone ryzyko krwawienia nie może być wykluczone u następujących grup pacjentów:⁹

• Pacjenci z wrodzonym niedoborem czynników krzepnięcia zależnych od witaminy K¹⁰
• Pacjenci z istniejącymi uprzednio koagulopatiami¹¹
• Pacjenci przyjmujący pochodne kumaryny z INR powyżej 3,5¹²
• Pacjenci stosujący leki przeciwzakrzepowe, którzy otrzymują sugammadeks w dawce 16 mg/kg mc.¹³

W przypadku medycznej konieczności podania sugammadeksu tym pacjentom, anestezjolog musi dokonać oceny stosunku korzyści do ryzyka, biorąc pod uwagę wywiad pacjenta dotyczący epizodów krwawień oraz rodzaj planowanego zabiegu. W razie podania sugammadeksu pacjentom z grupy podwyższonego ryzyka, zaleca się ścisłe monitorowanie hemostazy i parametrów krzepnięcia.¹⁴

Czasy odczekania do ponownego podania środków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe

Po zastosowaniu sugammadeksu, konieczne jest przestrzeganie określonych odstępów czasowych przed ponownym podaniem środków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Poniższa tabela przedstawia zalecane czasy odczekania w zależności od rodzaju i dawki środka zwiotczającego:¹⁵

Należy zwrócić uwagę, że po ponownym podaniu rokuronium w dawce 1,2 mg/kg mc. w ciągu 30 minut po zastosowaniu sugammadeksu, początek wystąpienia blokady nerwowo-mięśniowej może być wydłużony do około 4 minut, a czas jej utrzymywania się może ulec skróceniu do około 15 minut.¹⁶

Jeżeli konieczne jest wywołanie blokady nerwowo-mięśniowej przed upływem zalecanego czasu odczekania, należy zastosować niesteroidowy lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. W takiej sytuacji środek depolaryzujący może zacząć działać wolniej niż przewidywano, ponieważ znaczna część postsynaptycznych receptorów nikotynowych może być nadal wysycona przez wcześniej podany środek blokujący.¹⁷

Zaburzenia czynności nerek

Nie zaleca się stosowania sugammadeksu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, włączając pacjentów wymagających dializoterapii.¹⁸

Płytkie znieczulenie

W badaniach klinicznych, gdy znoszono blokadę nerwowo-mięśniową w trakcie znieczulenia, obserwowano czasami oznaki płytkiego znieczulenia (poruszanie, kaszel, grymasy twarzy oraz ssanie rurki do intubacji). W przypadku znoszenia blokady w czasie trwania znieczulenia, zaleca się, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi, podanie dodatkowych dawek środka znieczulającego i/lub opioidu.¹⁹

Znaczna bradykardia

W rzadkich przypadkach w ciągu kilku minut po podaniu sugammadeksu w celu zniesienia blokady nerwowo-mięśniowej obserwowano występowanie znacznej bradykardii, która sporadycznie może prowadzić do zatrzymania krążenia. Niezbędne jest ścisłe monitorowanie pacjentów pod kątem zmian parametrów hemodynamicznych zarówno w trakcie trwania blokady nerwowo-mięśniowej, jak i po jej zniesieniu. W przypadku stwierdzenia istotnej klinicznie bradykardii, należy zastosować leki antycholinergiczne, takie jak atropina.²⁰

Zaburzenia czynności wątroby

Sugammadeks nie podlega metabolizmowi ani wydalaniu przez wątrobę, dlatego nie przeprowadzano specjalnych badań u pacjentów z niewydolnością wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby należy zachować szczególną ostrożność. W przypadku jednoczesnego występowania zaburzeń czynności wątroby i koagulopatii, konieczne jest uwzględnienie informacji dotyczących wpływu sugammadeksu na hemostazę.²¹

Oddziały intensywnej opieki medycznej

Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania sugammadeksu u pacjentów otrzymujących rokuronium lub wekuronium w oddziałach intensywnej opieki medycznej.²²

Stosowanie do zniesienia bloku wywołanego przez inne środki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe

Sugammadeks nie powinien być stosowany do znoszenia blokady wywołanej przez:²³

• Niesteroidowe leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, takie jak związki sukcynylocholiny lub benzyloizochinolinowe
• Steroidowe leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe inne niż rokuronium lub wekuronium, ze względu na brak danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania

Dostępne są ograniczone dane dotyczące znoszenia blokady wywołanej przez pankuronium, jednak nie zaleca się stosowania sugammadeksu w takich przypadkach.²⁴

Opóźnione znoszenie bloku

Schorzenia związane ze spowolnionym przepływem krwi, takie jak choroba sercowo-naczyniowa, podeszły wiek lub stany obrzęku (np. ciężkie zaburzenia czynności wątroby), mogą wydłużać czas powrotu przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.²⁵

Reakcje nadwrażliwości na produkt leczniczy

Klinicyści powinni być przygotowani na możliwość wystąpienia reakcji nadwrażliwości na sugammadeks (w tym reakcji anafilaktycznych) i wdrożyć odpowiednie środki ostrożności.²⁶

Zawartość sodu

Sugammadeks Juta zawiera do 9,7 mg sodu na ml roztworu, co odpowiada 0,5% zalecanej przez WHO maksymalnej dobowej dawki sodu u osób dorosłych wynoszącej 2 g.²⁷