Właściwości farmakokinetyczne
Sugammadex Juta 100 mg/ml

Wprowadzenie do farmakokinetyki sugammadeksu

Parametry farmakokinetyczne sugammadeksu prezentowane w niniejszym opracowaniu przedstawiają całkowitą sumę stężenia leku związanego i niezwiązanego w kompleks. Istotne jest, że u pacjentów poddawanych znieczuleniu parametry farmakokinetyczne, takie jak klirens i objętość dystrybucji, są jednakowe zarówno dla sugammadeksu związanego, jak i niezwiązanego w kompleks¹.

Dystrybucja sugammadeksu

Sugammadeks charakteryzuje się objętością dystrybucji w stanie stacjonarnym wynoszącą w przybliżeniu 11-14 litrów u dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Wartość ta została ustalona na podstawie konwencjonalnej, nieprzedziałowej analizy farmakokinetycznej. Istotną cechą sugammadeksu jest brak zdolności wiązania z białkami osocza czy erytrocytami, co zostało potwierdzone w badaniach in vitro z wykorzystaniem osocza i pełnej krwi pochodzącej od mężczyzn. Dotyczy to zarówno samego sugammadeksu, jak i kompleksu sugammadeksu z rokuronium. Lek wykazuje kinetykę liniową w szerokim zakresie dawek od 1 do 16 mg/kg masy ciała, gdy podawany jest w postaci bolusa dożylnego².

Metabolizm sugammadeksu

Zarówno badania przedkliniczne, jak i kliniczne nie wykazały obecności żadnych metabolitów sugammadeksu. Jest to istotna cecha farmakologiczna tego leku, gdyż jedyną drogą eliminacji jest wydalanie niezmienionego produktu przez nerki³.

Eliminacja sugammadeksu

Okres półtrwania sugammadeksu w fazie eliminacji (t1/2) u dorosłych znieczulonych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi około 2 godziny, a szacunkowy klirens w osoczu to około 88 mL/min. Badania nad bilansem masowym wykazały, że ponad 90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin. Zdecydowana większość, bo aż 96% dawki, jest wydalana z moczem, przy czym przynajmniej 95% tej wartości stanowi sugammadeks w postaci niezmienionej. Eliminacja leku drogą pokarmową (z kałem) lub przez układ oddechowy (z wydychanym powietrzem) ma marginalne znaczenie i stanowi mniej niż 0,02% podanej dawki. Dodatkowo, podanie sugammadeksu zdrowym ochotnikom skutkuje zwiększoną eliminacją przez nerki kompleksu leku z rokuronium ^{90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin. 96% dawki jest wydalane z moczem, a przynajmniej 95% z tej wartości stanowi sugammadeks w postaci niezmienionej. Wydalanie z kałem lub z wydychanym powietrzem stanowi mniej niż 0,02% dawki. Podanie sugammadeksu zdrowym ochotnikom było związane ze zwiększoną eliminacją kompleksu z rokuronium przez nerki.”>4}.

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek a wiek

Badania farmakokinetyczne porównujące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z osobami o prawidłowej funkcji nerek wykazały, że stężenie sugammadeksu w osoczu było podobne w ciągu pierwszej godziny po podaniu leku. Jednakże w późniejszym okresie obserwowano szybszy spadek stężenia w grupie kontrolnej. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek stwierdzono znaczące wydłużenie czasu całkowitej ekspozycji na sugammadeks, prowadzące do ekspozycji 17-krotnie większej w porównaniu z grupą kontrolną. Warte odnotowania jest, że małe stężenia sugammadeksu pozostają wykrywalne przez co najmniej 48 godzin po jego podaniu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek⁵.

Drugie badanie porównujące pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z osobami o prawidłowej funkcji nerek wykazało, że klirens sugammadeksu stopniowo zmniejszał się, a okres półtrwania (t1/2) stopniowo się wydłużał wraz z pogarszającą się czynnością nerek. Ekspozycja na sugammadeks była dwukrotnie większa u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i aż pięciokrotnie większa u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami. Po 7 dniach od przyjęcia dawki stężenia sugammadeksu w osoczu były już niewykrywalne u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek⁶.

Parametry farmakokinetyczne w zależności od wieku i czynności nerek

Powyższa tabela prezentuje szczegółowe parametry farmakokinetyczne sugammadeksu dla różnych grup wiekowych i różnych poziomów czynności nerek. Wyraźnie widać, jak wraz z pogarszającą się funkcją nerek zmniejsza się klirens leku i wydłuża się okres półtrwania w fazie eliminacji, niezależnie od grupy wiekowej⁷.

Wpływ płci na farmakokinetykę

W przeprowadzonych badaniach nie zaobserwowano żadnych istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych sugammadeksu pomiędzy płciami⁸.

Wpływ rasy na farmakokinetykę

Badania przeprowadzone z udziałem zdrowych uczestników rasy kaukaskiej i pochodzenia japońskiego nie wykazały klinicznie istotnych różnic odnośnie parametrów farmakokinetycznych sugammadeksu. Dostępne, choć ograniczone dane, nie wskazują również na istnienie znaczących różnic w farmakokinetyce leku u osób pochodzenia afrykańskiego lub afroamerykańskiego⁹.

Wpływ masy ciała na farmakokinetykę

Populacyjna analiza farmakokinetyczna obejmująca zarówno pacjentów dorosłych, jak i pacjentów w podeszłym wieku, nie wykazała klinicznie istotnego związku pomiędzy klirensem leku oraz objętością dystrybucji a masą ciała pacjenta¹⁰.

Wpływ otyłości na farmakokinetykę

Przeprowadzono specjalne badanie kliniczne z udziałem pacjentów z chorobliwą otyłością, którym podawano sugammadeks w dawce 2 mg/kg masy ciała oraz 4 mg/kg masy ciała. Dawkowanie prowadzono w oparciu o rzeczywistą masę ciała (n = 76) lub idealną masę ciała (n = 74). Wyniki wykazały, że ekspozycja na sugammadeks zwiększała się w sposób liniowy i zależny od dawki po podaniu zarówno według rzeczywistej, jak i idealnej masy ciała. Co istotne, nie stwierdzono klinicznie znaczących różnic pod względem parametrów farmakokinetycznych między pacjentami z chorobliwą otyłością a populacją ogólną¹¹.