5-hydroksypropafenon
5-hydroksypropafenon to metabolit propafenonu, leku przeciwarytmicznego klasy IC, stosowanego w leczeniu zaburzeń rytmu serca, głównie arytmii nadkomorowych i komorowych. Propafenon podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie przekształcany jest do kilku metabolitów, wśród których 5-hydroksypropafenon jest jednym z głównych.
5-hydroksypropafenon zachowuje właściwości przeciwarytmiczne podobne do związku macierzystego, ale charakteryzuje się odmienną farmakokinetyką. Metabolit ten ma dłuższy okres półtrwania niż propafenon, co przyczynia się do przedłużonego działania leku, szczególnie u pacjentów z wolnym metabolizmem poprzez cytochrom P450 2D6 (tzw. słabi metabolizerzy).
W praktyce klinicznej ocena stężenia 5-hydroksypropafenonu może być istotna w przypadkach diagnostyki działań niepożądanych, interakcji lekowych lub przy dostosowywaniu dawki propafenonu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Monitoring stężenia tego metabolitu ma szczególne znaczenie w przypadku wąskiego indeksu terapeutycznego propafenonu i ryzyka toksyczności.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rytmonorm 300 300 mg
Propafenon jest racemiczną mieszaniną S- i R-propafenonu, charakteryzującą się złożoną farmakokinetyką z wyraźnym wpływem polimorfizmu genetycznego, zwłaszcza dotyczącego izoenzymu CYP2D6. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu osiąga się po 2-3 godzinach, a biodostępność zależy od dawki i formy farmaceutycznej. Pokarm może zwiększać stężenie maksymalne i biodostępność przy pojedynczej dawce, jednak nie wpływa istotnie podczas wielokrotnego podawania. Propafenon wykazuje dużą objętość dystrybucji (1,9-3,0 l/kg) oraz wysokie, stężeniowo zależne wiązanie z białkami osocza (od 97,3% przy 0,25 μg/ml do 81,3% przy 100 μg/ml). Metabolizm leku jest genetycznie uwarunkowany, co skutkuje podziałem pacjentów na szybko i wolno metabolizujących, z różnicami w okresie półtrwania (odpowiednio 2-10 h vs. 10-32 h) oraz w produkcji aktywnego metabolitu 5-hydroksypropafenonu.
5-hydroksypropafenon, biodostępność propafenonu, dymorfizm genetyczny, dystrybucja leku, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kinetyka nieliniowa, klirens propafenonu, metabolit aktywny, metabolizm wątrobowy, mieszanina racemiczna, N-depropylopropafenon, norpropafenon, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent szybko metabolizujący, pacjent wolno metabolizujący, polimorfizm genetyczny, propafenon chlorowodorek, schemat dawkowania, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rytmonorm 3,5 mg/ml
Propafenon chlorowodorek, stosowany w formie roztworu do wstrzykiwań (3,5 mg/ml), wykazuje złożony profil farmakokinetyczny, istotny dla praktyki klinicznej. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2-3 godzinach, a lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu z udziałem izoenzymu CYP2D6, co prowadzi do efektu pierwszego przejścia i nieliniowej kinetyki u pacjentów szybko metabolizujących (ponad 90% populacji). Objętość dystrybucji wynosi 1,9-3,0 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza zmniejsza się z 97,3% przy stężeniu 0,25 µg/ml do 81,3% przy 100 µg/ml. Klirens propafenonu wynosi 0,67-0,81 l/h/kg. U pacjentów wolno metabolizujących (poniżej 10%) kinetyka jest liniowa, a okres półtrwania wydłużony do 10-32 godzin. Po 3-4 dniach stosowania osiągane jest stężenie stacjonarne, co umożliwia stosowanie jednolitego schematu dawkowania, jednak ze względu na dużą zmienność międzyosobniczą konieczne jest indywidualne dostosowanie dawki na podstawie objawów toksyczności i zmian w EKG.
5-hydroksypropafenon, biodostępność leku, CYP1A2, CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, izoenzym CYP2D6, kinetyka liniowa, kinetyka nieliniowa, klirens propafenonu, metabolit glukuronidowy, metabolizm wątrobowy, mieszanina racemiczna, monitorowanie stężenia leku, N-depropylopropafenon, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, norpropafenon, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent szybko metabolizujący, pacjent wolno metabolizujący, propafenon chlorowodorek, stan stacjonarny, uwarunkowanie genetyczne, wiązanie z białkami osocza, zapis EKG, zmienność międzyosobnicza - Leksykon substancji czynnych
Propafenon – Właściwości farmakokinetyczne
Propafenon, będący racemiczną mieszaniną S- i R-propafenonu, charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką, istotną dla jego zastosowania klinicznego. Po podaniu doustnym biodostępność wynosi około 50% po pojedynczej dawce, wzrastając do niemal 100% po 3-4 dniach stosowania, co wiąże się z nasyceniem metabolizmu pierwszego przejścia głównie przez CYP2D6. Maksymalne stężenie we krwi osiągane jest po 2-3 godzinach (3,5 h dla preparatu Polfenon). Propafenon wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (81,3-97,3% w zależności od stężenia), przenika przez barierę łożyskową i do mleka. Metabolizm jest genetycznie uwarunkowany, dzieląc pacjentów na szybko i wolno metabolizujących, co wpływa na okres półtrwania (2-10 h vs. 10-32 h) oraz kinetykę (nieliniowa u szybko metabolizujących, liniowa u wolno metabolizujących). Główne aktywne metabolity to 5-hydroksypropafenon i N-depropylopropafenon, których aktywność przeciwarytmiczna jest zbliżona do leku macierzystego.
5-hydroksypropafenon, aktywność przeciwarytmiczna, bariera łożyskowa, biodostępność propafenonu, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kinetyka leku, kinetyka liniowa, kinetyka nieliniowa, klirens propafenonu, metabolity glukuronidowe, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm propafenonu, mieszanina racemiczna, N-depropylopropafenon, niewydolność nerek, norpropafenon, objętość dystrybucji, okres półtrwania, propafenon, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zapis EKG - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tonicard 300 mg
Propafenon chlorowodorek, substancja czynna leku Tonicard, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 2-3 godzinach. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez izoenzym CYP2D6, co powoduje efekt pierwszego przejścia i znaczną zmienność farmakokinetyczną międzyosobniczą. Biodostępność propafenonu jest zależna od dawki, postaci farmaceutycznej oraz obecności pokarmu, który zwiększa stężenie maksymalne i biodostępność przy pojedynczej dawce, ale nie wpływa istotnie przy wielokrotnym podawaniu. Objętość dystrybucji wynosi 1,9-3,0 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza zmniejsza się ze wzrostem stężenia leku (od 97,3% przy 0,25 μg/ml do 81,3% przy 100 μg/ml). Klirens propafenonu wynosi 0,67-0,81 l/h/kg, a stan stacjonarny osiągany jest po 3-4 dniach terapii.
5-hydroksypropafenon, biodostępność leku, dymorfizm genetyczny, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, farmakokinetyka leku, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klirens propafenonu, kumulacja metabolitów, metabolizm wątrobowy, N-depropylopropafenon, norpropafenon, objętość dystrybucji, propafenon chlorowodorek, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tonicard 150 mg
Propafenon chlorowodorek, substancja czynna leku Tonicard, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 2-3 godzinach. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez izoenzym CYP2D6, co powoduje efekt pierwszego przejścia i nieliniową farmakokinetykę u ponad 90% pacjentów (szybko metabolizujących). U tych osób okres półtrwania wynosi 2-10 godzin, a metabolizm prowadzi do powstania aktywnych metabolitów: 5-hydroksypropafenonu i norpropafenonu. U mniej niż 10% pacjentów (wolno metabolizujących) metabolizm jest spowolniony, okres półtrwania wydłuża się do 10-32 godzin, a farmakokinetyka ma charakter liniowy. Objętość dystrybucji wynosi 1,9-3,0 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza maleje wraz ze wzrostem stężenia (od 97,3% przy 0,25 μg/ml do 81,3% przy 100 μg/ml). Stan stacjonarny osiągany jest po 3-4 dniach podawania, co uzasadnia stosowanie standardowego schematu dawkowania niezależnie od fenotypu metabolicznego.
5-hydroksypropafenon, biodostępność bezwzględna, biodostępność po podaniu doustnym, CYP1A2, CYP3A4, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, izoenzym CYP2D6, klirens propafenonu, maksymalne stężenie w osoczu, monitorowanie EKG, N-depropylopropafenon, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, populacja pediatryczna, propafenon, propafenon chlorowodorek, stan stacjonarny, stężenie w stanie stacjonarnym, szybki metabolizm, wolny metabolizm, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rytmonorm 150 150 mg
Propafenon chlorowodorek, będący racemiczną mieszaniną S- i R-propafenonu, charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym silnie zależnym od polimorfizmu genetycznego metabolizmu, głównie przez izoenzym CYP2D6. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 2-3 godzin, a jego biodostępność jest modyfikowana przez obecność pokarmu, choć efekt ten jest istotny jedynie po pojedynczej dawce. Propafenon wykazuje dużą objętość dystrybucji (1,9-3,0 l/kg) oraz zmienne wiązanie z białkami osocza (od 97,3% przy 0,25 µg/ml do 81,3% przy 100 µg/ml). Klirens leku wynosi 0,67-0,81 l/h/kg, co wskazuje na efektywne usuwanie z organizmu.
5-hydroksypropafenon, biodostępność leku, efekt pierwszego przejścia, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kinetyka liniowa, kinetyka nieliniowa, klirens leku, metabolizm propafenonu, metabolizm wątrobowy, mieszanina racemiczna, N-depropylopropafenon, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent szybko metabolizujący, pacjent wolno metabolizujący, polimorfizm genetyczny, profil farmakokinetyczny, propafenon chlorowodorek, stan stacjonarny, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polfenon 300 mg
Propafenon chlorowodorek, substancja czynna leku Polfenon (dostępnego w dawkach 150 mg i 300 mg), charakteryzuje się prawie całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością około 50% po pierwszej dawce, wzrastającą do niemal 100% po 3-4 dniach stosowania, co jest związane z efektem pierwszego przejścia i stanem nasycenia. Maksymalne stężenie we krwi osiągane jest po około 3,5 godziny, a działanie terapeutyczne utrzymuje się około 8 godzin. Propafenon wiąże się w 95% z białkami osocza, co może prowadzić do interakcji lekowych, a także przenika przez barierę łożyskową i do mleka matki. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP2D6, CYP3A4 i CYP1A2, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów 5-hydroksypropafenonu i norpropafenonu, których stężenia są około 20% niższe niż leku macierzystego.
5-hydroksypropafenon, aktywność przeciwarytmiczna, bariera łożyskowa, białko osocza, biodostępność, efekt pierwszego przejścia, fenotyp metaboliczny, fenotyp wolnego metabolizmu, izoenzym CYP2D6, izoenzymy CYP3A4 i CYP1A2, maksymalne stężenie we krwi, metabolizm propafenonu, metabolizm wątrobowy, N-depropylopropafenon, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, pacjent szybko metabolizujący, pacjent wolno metabolizujący, Polfenon, profil farmakokinetyczny, propafenon chlorowodorek, reakcja hydroksylacji, stan nasycenia, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, tabletka powlekana, zapis EKG, zmienność genetyczna, związek macierzysty - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polfenon 150 mg
Propafenon chlorowodorek, substancja czynna preparatu Polfenon (tabletki powlekane 150 mg i 300 mg), wykazuje złożony i zmienny farmakokinetycznie profil, co wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania. Po podaniu doustnym lek jest prawie całkowicie wchłaniany, jednak biodostępność wynosi około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest po około 3,5 godziny, a działanie terapeutyczne utrzymuje się około 8 godzin. Stan stacjonarny ustala się po 3-4 dniach, kiedy biodostępność wzrasta do niemal 100%. Propafenon wiąże się w około 95% z białkami osocza, przenika przez barierę łożyskową i do mleka matki, co ma znaczenie kliniczne u kobiet w ciąży i karmiących. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP2D6, CYP3A4 i CYP1A2, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów: 5-hydroksypropafenonu i norpropafenonu.
5-hydroksypropafenon, aktywność przeciwarytmiczna, biodostępność, Cmax, efekt pierwszego przejścia, izoenzym CYP2D6, izoenzymy CYP3A4 i CYP1A2, kinetyka eliminacji, kinetyka liniowa, kinetyka nieliniowa, N-depropylopropafenon, norpropafenon, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, pacjenci wolno metabolizujący, Polfenon, propafenon chlorowodorek, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza