zapalenie skóry opryszczkowate
Zapalenie skóry opryszczkowate (egzema herpeticum, zespół Kaposi-Juliusberga) to poważne, ostre zakażenie skóry wywołane wirusem opryszczki zwykłej (HSV), najczęściej typu 1, rzadziej typu 2. Schorzenie to rozwija się zazwyczaj u pacjentów z istniejącymi już dermatozami, szczególnie atopowym zapaleniem skóry (AZS), ale może wystąpić również w łuszczycy, wyprysku kontaktowym czy pemfigoidzie.
Klinicznie zapalenie skóry opryszczkowate manifestuje się nagłym wysiewem licznych, zgrupowanych pęcherzyków wypełnionych treścią surowiczą, które szybko przekształcają się w bolesne nadżerki pokryte strupami. Zmiany mają tendencję do szerokiego rozprzestrzeniania się, często dotyczą twarzy, szyi, górnej części tułowia oraz kończyn. Towarzyszą im objawy ogólne: gorączka, złe samopoczucie, powiększenie regionalnych węzłów chłonnych.
Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, testach wirusologicznych (PCR, hodowla wirusa) oraz badaniu cytologicznym wykazującym obecność wielojądrowych komórek olbrzymich. Różnicowanie obejmuje opryszczkowe zapalenie jamy ustnej i dziąseł, półpasiec, impetigo oraz wtórne zakażenia bakteryjne.
Leczenie wymaga szybkiego włączenia ogólnoustrojowej terapii przeciwwirusowej (acyklowir, walacyklowir, famcyklowir), szczególnie u pacjentów z immunosupresją. Powikłania nieleczonej choroby mogą być poważne, włącznie z zakażeniem narządów wewnętrznych, zapaleniem mózgu, a nawet zgonem. Opryszczkowate zapalenie skóry jest stanem nagłym wymagającym natychmiastowej interwencji lekarskiej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Pemfigus vulgaris – Diagnostyka i diagnoza
Pemfigus vulgaris to rzadka, autoimmunologiczna choroba pęcherzowa, charakteryzująca się śródnaskórkowymi pęcherzami i rozległymi nadżerkami na skórze oraz błonach śluzowych, z dominującym zajęciem błon śluzowych jamy ustnej (około 80% przypadków). Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, badaniu histopatologicznym, bezpośredniej immunofluorescencji (DIF) skóry okołozmianowej oraz serologicznym wykrywaniu autoprzeciwciał przeciwko desmogleinie 1 i 3 (Dsg1, Dsg3) za pomocą testów ELISA i/lub pośredniej immunofluorescencji (IIF). Biopsja powinna obejmować świeży pęcherz (do 24 godzin) wraz z otaczającą zdrową skórą. DIF cechuje się czułością 90-100% i swoistością 100%, wykazując złogi IgG (głównie IgG1 i IgG4) w koronkowym wzorze na powierzchni keratynocytów. Test ELISA charakteryzuje się czułością >95% i jest pomocny w potwierdzeniu diagnozy, różnicowaniu z pemfigus foliaceus oraz monitorowaniu aktywności choroby i ryzyka nawrotów.
akantoliza, azatiopryna, badanie cytologiczne, badanie histopatologiczne, bezpośrednia immunofluorescencja, biopsja skóry, błona śluzowa, choroba pęcherzowa, cyklofosfamid, cyklosporyna, desmogleina 1, desmogleina 3, Epidermolysis bullosa acquisita, keratynocyt, liszaj płaski nadżerkowy, mykofenolan mofetylu, nadżerka, objaw Nikolskiego, pęcherz śródnaskórkowy, pemfigoid błon śluzowych, pemfigoid pęcherzowy, pemfigus foliaceus, pemfigus IgA, pemfigus vulgaris, pośrednia immunofluorescencja, reepitelializacja, rozmaz Tzancka, rumień wielopostaciowy, rytuksymab, test ELISA, toksyczna nekroliza naskórka, zapalenie skóry opryszczkowate