Właściwości farmakokinetyczne
Co-Amlessa 4 mg + 10 mg + 1,25 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Co-Amlessa

Produkt leczniczy Co-Amlessa, występujący w różnych dawkach (2 mg + 5 mg + 0,625 mg; 4 mg + 5 mg + 1,25 mg; 4 mg + 10 mg + 1,25 mg; 8 mg + 5 mg + 2,5 mg; 8 mg + 10 mg + 2,5 mg), zawiera trzy substancje czynne: peryndopryl z tert-butyloaminą, amlodypinę (w postaci bezylanu) oraz indapamid. Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne każdej z tych substancji.¹

Właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu

Wchłanianie peryndoprylu

Peryndopryl po podaniu doustnym charakteryzuje się bardzo szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie w osoczu już w ciągu 1 godziny. Okres półtrwania peryndoprylu w surowicy wynosi średnio 1 godzinę. Warto zaznaczyć, że przyjmowanie posiłków hamuje konwersję peryndoprylu do aktywnego metabolitu peryndoprylatu, co wpływa na jego biodostępność. Z tego powodu zaleca się przyjmowanie peryndoprylu rano, w pojedynczej dawce dobowej, przed posiłkiem.²

Dystrybucja peryndoprylu

Objętość dystrybucji dla niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Peryndoprylat wiąże się z białkami osocza w około 20%, głównie z konwertazą angiotensyny. Stopień wiązania z białkami nie zależy od stężenia leku.³

Metabolizm peryndoprylu

Peryndopryl jest prolekiem, co oznacza, że sam w sobie nie wykazuje aktywności farmakologicznej, a działa poprzez swój aktywny metabolit. Około 27% podanej dawki peryndoprylu przedostaje się do krwioobiegu w postaci aktywnego metabolitu – peryndoprylatu. Oprócz tego głównego aktywnego metabolitu, peryndopryl tworzy także 5 innych metabolitów, które są nieaktywne farmakologicznie. Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu jest osiągane w czasie 3-4 godzin po podaniu.⁴

Eliminacja peryndoprylu

Peryndoprylat jest wydalany głównie przez nerki z moczem. Okres półtrwania frakcji niezwiązanej wynosi około 17 godzin. Stan stacjonarny (steady-state) jest osiągany po 4 dniach regularnego stosowania leku.⁵

Liniowość lub nieliniowość farmakokinetyki peryndoprylu

Wykazano liniową zależność pomiędzy dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu, co oznacza, że wzrost dawki prowadzi do proporcjonalnego wzrostu stężenia leku w osoczu.⁶

Farmakokinetyka peryndoprylu w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku: U osób starszych oraz pacjentów z niewydolnością serca lub nerek obserwuje się obniżoną eliminację peryndoprylatu.⁷

Zaburzenia czynności nerek: W przypadku niewydolności nerek zalecane jest dostosowanie dawki peryndoprylu w zależności od stopnia upośledzenia czynności nerek, który określa się na podstawie klirensu kreatyniny.⁸

Pacjenci dializowani: Klirens peryndoprylatu podczas dializy wynosi 70 ml/min.⁹

Pacjenci z marskością wątroby: U pacjentów z marskością wątroby właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu ulegają zmianie. Klirens wątrobowy cząsteczki macierzystej jest zmniejszony o około połowę. Jednak ilość powstającego peryndoprylatu nie ulega zmniejszeniu, dlatego modyfikacja dawkowania nie jest konieczna.¹⁰

Właściwości farmakokinetyczne indapamidu

Wchłanianie indapamidu

Indapamid charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane u ludzi po około 1 godzinie od doustnego podania leku.¹¹

Dystrybucja indapamidu

Wiązanie indapamidu z białkami osocza wynosi 79%.¹²

Metabolizm i eliminacja indapamidu

Okres półtrwania indapamidu w fazie eliminacji wynosi od 14 do 24 godzin (średnio 18 godzin). Wielokrotne podawanie leku nie prowadzi do jego akumulacji w organizmie. Wydalanie indapamidu odbywa się głównie z moczem (70% dawki) oraz kałem (22% dawki) w postaci nieaktywnych metabolitów.¹³

Farmakokinetyka indapamidu w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek: Właściwości farmakokinetyczne indapamidu nie ulegają zmianie u pacjentów z niewydolnością nerek.¹⁴

Właściwości farmakokinetyczne amlodypiny

Wchłanianie i dystrybucja amlodypiny

Po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych amlodypina jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi po 6-12 godzinach od podania. Bezwzględna biodostępność amlodypiny szacowana jest na 64-80%. Objętość dystrybucji wynosi około 21 l/kg. Badania in vitro wykazały, że około 97,5% amlodypiny krążącej w krwioobiegu wiąże się z białkami osocza. Istotne jest, że biodostępność amlodypiny nie zmienia się pod wpływem pokarmu.¹⁵

Metabolizm i eliminacja amlodypiny

Okres półtrwania amlodypiny w końcowej fazie eliminacji wynosi około 35-50 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Amlodypina jest w dużym stopniu metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych metabolitów. Około 60% podanej dawki ulega wydaleniu z moczem, z czego 10% w postaci niezmienionej.¹⁶

Farmakokinetyka amlodypiny w szczególnych grupach pacjentów

Osoby w podeszłym wieku: Czas potrzebny do osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest podobny u osób w podeszłym wieku i u osób młodszych. U pacjentów w podeszłym wieku klirens amlodypiny ma tendencję do zmniejszania się, co prowadzi do zwiększenia wartości AUC (pola pod krzywą zależności stężenia od czasu) oraz wydłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji. Mimo to zalecany schemat dawkowania u osób w podeszłym wieku jest taki sam jak u osób młodszych, jednak zwiększanie dawki powinno być prowadzone z zachowaniem szczególnej ostrożności.¹⁷

Zaburzenia czynności nerek: Farmakokinetyka indapamidu nie różni się u pacjentów z niewydolnością nerek.¹⁸

Zaburzenia czynności wątroby: U pacjentów z marskością wątroby kinetyka peryndoprylu ulega modyfikacji – klirens wątrobowy cząsteczki macierzystej jest zmniejszony o połowę. Ilość utworzonego peryndoprylatu nie jest jednak obniżona, dlatego nie ma konieczności modyfikacji dawki. W przypadku amlodypiny, podobnie jak innych antagonistów wapnia, okres półtrwania ulega wydłużeniu u pacjentów z niewydolnością wątroby.¹⁹

Farmakokinetyka amlodypiny u dzieci i młodzieży

Przeprowadzono badanie farmakokinetyczne na populacji 74 dzieci w wieku od 12 miesięcy do 17 lat z nadciśnieniem tętniczym, które otrzymywały amlodypinę w dawkach od 1,25 do 20 mg podawanych raz lub dwa razy na dobę. W badaniu tym uczestniczyło 34 pacjentów w wieku 6-12 lat oraz 28 pacjentów w wieku 13-17 lat. Wyniki pokazały, że u dzieci w wieku 6-12 lat typowy klirens po podaniu doustnym (CL/F) wynosił 22,5 l/godz. u chłopców i 16,4 l/godz. u dziewcząt. U młodzieży w wieku 13-17 lat klirens wynosił odpowiednio 27,4 l/godz. u osób płci męskiej i 21,3 l/godz. u osób płci żeńskiej. Zaobserwowano dużą zmienność w ekspozycji między poszczególnymi pacjentami. Dane dotyczące farmakokinetyki u dzieci poniżej 6 roku życia są ograniczone.²⁰

Porównanie parametrów farmakokinetycznych składników leku Co-Amlessa