ekspozycja układowa
Ekspozycja układowa (ekspozycja systemowa) to termin odnoszący się do narażenia całego organizmu na działanie czynnika szkodliwego, które może prowadzić do jego rozprzestrzenienia się w wielu narządach i układach. W przeciwieństwie do ekspozycji miejscowej, ekspozycja układowa dotyczy absorpcji substancji do krwiobiegu i jej dystrybucji w całym organizmie.
W farmakologii ekspozycja układowa określa stopień, w jakim lek jest dostępny biologicznie w krążeniu ogólnoustrojowym. Jest kluczowym parametrem w badaniach farmakokinetycznych, gdzie mierzy się ją za pomocą pola pod krzywą stężenia leku w osoczu (AUC). Poziom ekspozycji układowej wpływa bezpośrednio na skuteczność terapeutyczną oraz potencjalne działania niepożądane leku.
W toksykologii ekspozycja układowa dotyczy narażenia organizmu na toksyny, które mogą pochodzić ze środowiska (np. metale ciężkie, pestycydy), miejsca pracy lub źródeł medycznych. Ocena ekspozycji układowej jest istotna w określaniu bezpieczeństwa leków, substancji chemicznych oraz w monitorowaniu narażenia zawodowego. Może być mierzona poprzez badanie stężenia substancji lub jej metabolitów w płynach ustrojowych, najczęściej we krwi lub moczu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kastel 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Kastel zawiera kombinacje rozuwastatyny (10 mg lub 20 mg) oraz ramiprylu (5 mg lub 10 mg) w formie kapsułek twardych, stosowanych doustnie raz na dobę. Terapia powinna być indywidualnie dostosowana, a rozpoczęcie leczenia lub zmiany dawkowania należy przeprowadzać wyłącznie za pomocą oddzielnych preparatów rozuwastatyny i ramiprylu, zanim przejdzie się do stosowania produktu złożonego Kastel. U pacjentów powyżej 70. roku życia zaleca się początkową dawkę rozuwastatyny 5 mg oraz rozważenie mniejszej dawki ramiprylu (1,25 mg). Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i czynnością wątroby, a także nie jest zalecany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń nerek nie wymaga modyfikacji dawki, jednak dawkę ramiprylu należy dostosować do klirensu kreatyniny (maksymalnie 10 mg przy CrCl ≥ 60 ml/min i 5 mg przy CrCl 30-60 ml/min).
BCRP, białko oporności raka piersi, białko transportowe, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, dieta obniżająca cholesterol, ekspozycja układowa, inhibitor proteazy, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, lopinawir i typranawir, miopatia, OATP1B1, podanie doustne, polimorfizm genetyczny, polipeptyd transportujący aniony organiczne, rabdomioliza, rozuwastatyna i ramipryl, rytonawir z atazanawirem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Coxitex 120 mg
Przedkliniczne badania etorykoksybu, substancji czynnej Coxitex, nie wykazały genotoksyczności ani działania rakotwórczego u myszy, jednak u szczurów zaobserwowano gruczolaki wątrobowokomórkowe i pęcherzykowe tarczycy przy dawkach ponad dwukrotnie przekraczających dawkę ludzką (90 mg/dobę), co wiązało się z indukcją enzymu CYP specyficzną dla szczurów. U ludzi brak indukcji CYP3A sugeruje, że mechanizm ten nie ma znaczenia klinicznego. Toksyczność przewodu pokarmowego była zależna od dawki i czasu ekspozycji, z owrzodzeniami obserwowanymi u szczurów przy stężeniach porównywalnych lub wyższych niż terapeutyczne u ludzi. U psów przy dawkach wyższych niż terapeutyczne stwierdzono zaburzenia czynności przewodu pokarmowego i nerek.
badanie niekliniczne, badanie przedkliniczne, Coxitex, CYP3A, dawka terapeutyczna, dysfagia, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, enzym CYP, etorykoksyb, genotoksyczność, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja enzymów wątrobowych, karcynogenność, narażenie układowe, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, stężenie terapeutyczne, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, wczesne poronienie, zaburzenie czynności przewodu pokarmowego, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kastel 20 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Kastel, zawierającego rozuwastatynę i ramipryl, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka w zakresie farmakologii, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego rozuwastatyny. Niemniej jednak, brak jest szczegółowych danych dotyczących wpływu rozuwastatyny na kanał potasowy hERG, co pozostawia pewien obszar niepewności w kontekście kardiotoksyczności. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania u zwierząt zaobserwowano zmiany histopatologiczne w wątrobie (myszy, szczury, psy), zmiany w pęcherzyku żółciowym (psy) oraz toksyczny wpływ na jądra (małpy, psy) przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej. W toksyczności reprodukcyjnej u szczurów odnotowano zmniejszenie wielkości miotu, masy ciała i przeżywalności noworodków przy dawkach wielokrotnie przekraczających ekspozycję kliniczną.
aparat przykłębuszkowy, badanie genotoksyczności, badanie mutagenności, dawka terapeutyczna, działanie farmakodynamiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanał potasowy hERG, morfologia krwi, poszerzenie miedniczek nerkowych, repolaryzacja komórek mięśnia sercowego, rozuwastatyna i ramipryl, toksyczność jąder, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zmiany histopatologiczne wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Palexia
Tapentadol, jako agonista receptora opioidowego μ, wykazuje potencjał uzależniający i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem nadużywania. Konieczne jest monitorowanie objawów depresji oddechowej, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z lekami uspokajającymi (np. benzodiazepinami), co może prowadzić do ciężkich powikłań, w tym śpiączki i zgonu. U pacjentów z zaburzeniami czynności oddechowych, wątroby (zwłaszcza umiarkowanymi, gdzie ekspozycja na tapentadol wzrasta 2- do 4,5-krotnie) oraz nerek, stosowanie Palexii wymaga ostrożności lub jest przeciwwskazane. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z napadami drgawek lub zwiększonym ryzykiem ich wystąpienia, a także u osób z objawami zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego, po urazie głowy lub z guzami mózgu. Dawkowanie powinno być indywidualizowane, a terapia prowadzona pod ścisłym nadzorem medycznym.
agonista receptora opioidowego μ, benzodiazepina, benzoesan sodu, buprenorfina, centralny bezdech senny, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, depresja oddechowa, ekspozycja układowa, glikol propylenowy, nalbufina, napad drgawkowy, niedotlenienie nocne, ostre zapalenie trzustki, Palexia, pentazocyna, próg drgawkowy, tapentadol, uzależnienie od opioidów, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności oddechowej, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie oddychania w czasie snu, żółtaczka, zwieracz Oddiego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fingolimod Richter 0,5 mg
Przedkliniczne badania fingolimodu na różnych gatunkach zwierząt wykazały istotne efekty farmakologiczne i toksykologiczne, które mają znaczenie dla bezpieczeństwa klinicznego leku. W układzie limfatycznym obserwowano limfopenię i zanik tkanki limfoidalnej, natomiast w płucach stwierdzono hipertrofię mięśni gładkich i przyrost masy. W sercu odnotowano ujemny efekt chronotropowy, wzrost ciśnienia tętniczego oraz zmiany okołonaczyniowe i zwyrodnienie mięśnia sercowego. Waskulopatia występowała jedynie u szczurów przy dawkach ≥0,15 mg/kg mc., co odpowiada około 4-krotności ekspozycji AUC u ludzi po dawce 0,5 mg/dobę. Badania rakotwórczości wykazały brak działania kancerogennego u szczurów do dawki 2,5 mg/kg mc. (50-krotność AUC u ludzi), natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości chłoniaków przy dawkach ≥0,25 mg/kg mc. (6-krotność AUC u ludzi). Fingolimod nie wykazywał działania mutagennego ani klastogennego w testach genotoksyczności.
chłoniak złośliwy, dojrzewanie płciowe, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, efekt chronotropowy, ekspozycja układowa, fingolimod, genotoksyczność, hemocyjanina, hipertrofia mięśni gładkich, limfopenia, mineralna gęstość kości, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź neurobehawioralna, przenikanie do mleka, przenikanie przez łożysko, przerost tkanki mięśniowej gładkiej, przetrwały pień tętniczy, rakotwórczość, śmiertelność zarodka, teratogenność, wada przegrody komorowej, waskulopatia, zaburzenia neurobehawioralne, zwyrodnienie mięśnia sercowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Kventiax SR 150 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Kventiax SR, wykazuje działanie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o działaniu ośrodkowym oraz alkoholu ze względu na ryzyko nasilenia depresji OUN i działań niepożądanych. Metabolizm kwetiapiny odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, a inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol) mogą zwiększać AUC kwetiapiny 5-8-krotnie, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Induktory enzymów wątrobowych (karbamazepina, fenytoina) znacząco zwiększają klirens kwetiapiny, obniżając jej stężenie w osoczu do około 13% wartości monoterapii, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności terapeutycznej. Sok grejpfrutowy, jako inhibitor CYP3A4, również nie jest zalecany. Współstosowanie z litem zwiększa ryzyko zaburzeń pozapiramidowych, senności i przyrostu masy ciała, natomiast walproinian sodu może zwiększać ryzyko leukopenii i neutropenii u dzieci i młodzieży. Leki przeciwcholinergiczne mogą nasilać działania niepożądane związane z blokadą receptorów muskarynowych.
AUC, blokada receptorów muskarynowych, CYP3A4, cytochrom P450, działanie depresyjne, działanie depresyjne na OUN, działanie niepożądane, działanie sedatywne, ekspozycja układowa, enzym mikrosomalny, fałszywie dodatni wynik, farmakokinetyka kwetiapiny, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, klirens kwetiapiny, lek przeciwcholinergiczny, leukopenia i neutropenia, metoda chromatograficzna, morfologia krwi, ośrodkowy układ nerwowy, sok grejpfrutowy, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie pozapiramidowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Uronezyr 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne finasterydu, substancji czynnej Uronezyru 5 mg, nie wykazały istotnych zagrożeń dla zdrowia ludzkiego przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Testy genotoksyczności potwierdziły brak działania mutagennego i genotoksycznego, a badania kancerogenności nie wskazały na zwiększone ryzyko nowotworów. W badaniach na samcach szczurów zaobserwowano farmakologicznie uzasadnione zmiany w układzie rozrodczym, takie jak zmniejszenie objętości gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych oraz obniżenie wskaźnika płodności, co wiąże się z hamowaniem 5α-reduktazy i redukcją konwersji testosteronu do DHT. Kliniczne implikacje tych efektów wymagają dalszych badań.
badania przedkliniczne, badania toksykologiczne, dihydrotestosteron, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ejakulat, ekspozycja układowa, feminizacja płodu, finasteryd, genotoksyczność, gruczoł krokowy, gruczoły płciowe dodatkowe, inhibitor 5α-reduktazy, konwersja testosteronu, pęcherzyki nasienne, terapia finasterydem, toksyczność reprodukcyjna, wady narządów płciowych, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Voriconazole hameln 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa worykonazolu wykazały, że wątroba jest głównym narządem narażonym na toksyczność po wielokrotnym podaniu, przy ekspozycjach w osoczu porównywalnych do dawek terapeutycznych u ludzi. Obserwowano również minimalne zmiany strukturalne w nadnerczach u zwierząt doświadczalnych (szczury, myszy, psy). Badania farmakologiczne nie ujawniły istotnych zagrożeń dla ludzi, a testy genotoksyczności i rakotwórczości potwierdziły brak potencjału mutagennego i kancerogennego worykonazolu.
Analizy wpływu na reprodukcję wykazały działanie teratogenne u szczurów oraz embriotoksyczne u królików przy ekspozycjach systemowych odpowiadających dawkom terapeutycznym u ludzi. Worykonazol wydłużał czas trwania ciąży i porodu oraz powodował dystocję u szczurów, co skutkowało zwiększoną śmiertelnością samic i zmniejszoną przeżywalnością potomstwa w okresie okołoporodowym, nawet przy ekspozycjach niższych niż u ludzi. Mechanizm ten może być związany z obniżeniem stężenia estradiolu i jest prawdopodobnie specyficzny dla gatunku. Istotne jest, że nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność u samców i samic szczurów przy dawkach zbliżonych do terapeutycznych, co ma znaczenie kliniczne dla pacjentów w wieku rozrodczym.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, bezpieczeństwo reprodukcyjne, dystocja, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, estradiol, genotoksyczność, hepatotoksyczność, lek przeciwgrzybiczny, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, nadnercze, rakotwórczość, toksyczność wielokrotnego podania, wątroba, worykonazol, zaburzenie porodu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aethoxysklerol 0,5% 5 mg/ml
Preparat Aethoxysklerol 0,5% zawiera 5 mg/ml lauromakrogolu 400, a w badaniu farmakokinetycznym u sześciu zdrowych pacjentów podano dożylnie 37 mg substancji znakowanej 14C. Obserwowano dwufazowy przebieg stężenia w osoczu, z czasem połowicznej eliminacji (t1/2) wynoszącym 4,09 godziny, polem powierzchni pod krzywą (AUC∞) 3,16 µg×h/ml oraz całkowitym klirensem 11,68 l/h. W ciągu pierwszych 12 godzin po podaniu eliminowano 89% dawki, co wskazuje na efektywną i szybką eliminację lauromakrogolu 400 z organizmu.
Aethoxysklerol, badanie farmakokinetyczne, charakter dwufazowy, czas połowicznej eliminacji, czas półtrwania, ekspozycja układowa, klirens całkowity, lauromakrogol 400, objętość dystrybucji, parametry farmakokinetyczne, pole powierzchni pod krzywą, roztwór do wstrzykiwań, właściwości farmakokinetyczne, żyła odpiszczelowa, żylaki - Leksykon substancji czynnych
Dorzolamid – Właściwości farmakokinetyczne
Dorzolamid, miejscowo stosowany inhibitor anhydrazy węglanowej, wykazuje wysoką skuteczność w obniżaniu ciśnienia śródgałkowego (IOP) przy minimalnej ekspozycji ogólnoustrojowej, co odróżnia go od doustnych inhibitorów tej klasy. Po aplikacji do oka, lek przenika do krążenia ogólnego w niskich stężeniach, wiążąc się selektywnie z anhydrazą węglanową II (CA-II) w erytrocytach, co skutkuje długim okresem półtrwania około 4 miesięcy w fazie wolniejszej eliminacji. Dorzolamid wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (~33%) i jest metabolizowany głównie do N-deetylo-dorzolamidu, który ma słabszą aktywność wobec CA-II, ale hamuje CA-I. Zarówno lek, jak i jego metabolit są wydalane głównie przez nerki w postaci niezmienionej, co podkreśla znaczenie prawidłowej funkcji nerek dla eliminacji substancji.
anhydraza węglanowa I, anhydraza węglanowa II, białka osocza, ciśnienie śródgałkowe, działanie ogólnoustrojowe, ekspozycja układowa, erytrocyty, gospodarka kwasowo-zasadowa, inhibitor anhydrazy węglanowej, jaskra, klirens kreatyniny, krążenie ogólne, krople do oczu, N-deetylacja, N-deetylo-dorzolamid, nadciśnienie oczne, niewydolność nerek, okres półtrwania, stan stacjonarny, wydalanie nerkowe, wydalanie z moczem, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib MSN 37,5 mg
Badania przedkliniczne sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki, krwotoki), nadnerczach (przekrwienie, martwica, włóknienie), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce zewnątrzwydzielniczej (martwica komórek pęcherzykowych), śliniankach (przerost gronek), stawach (zgrubienie płytki wzrostu) oraz narządach rozrodczych (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych, zanik kanalików jądrowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, rozrost komórek mezangium nerek oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć zaobserwowano poliploidię in vitro; genotoksyczność metabolitu aktywnego nie została oceniona. W badaniach rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów stwierdzono wzrost częstości nowotworów przewodu pokarmowego i nadnerczy przy dawkach ≥ 1 mg/kg mc./dobę, odpowiadających ekspozycji wielokrotnie przekraczającej AUC u pacjentów.
aberracje chromosomalne, atrezja pęcherzyków, badanie rakotwórczości, ciałko żółte, dysplazja chrząstki, działanie klastogenne, ekspozycja układowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, komórki mezangium, kostnienie kręgów, krwotok z przewodu pokarmowego, nadnercza, nasady kostne, odstęp QTc, organogeneza, płat przedni przysadki, płytka wzrostu, poliploidia, przewód pokarmowy, rakotwórczość, rdzeń nadnerczy, resorpcja, rozrost błony śluzowej, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, ślinianki, szpik kostny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, wady rozwojowe szkieletu, właściwości mutagenne, zagnieżdżenie zarodka, zanik kanalików jądrowych, zanik macicy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosuvastatin + Ezetimibe RAFARM 10 mg + 10 mg
Rosuvastatin + Ezetimibe Rafarm to preparat złożony zawierający rozuwastatynę (w dawkach 5 mg, 10 mg lub 20 mg) oraz ezetymib (10 mg), stosowany u dorosłych pacjentów z hipercholesterolemią, u których wcześniej ustalono odpowiednie dawki obu substancji podawanych oddzielnie. Lek nie jest wskazany do inicjacji terapii, a jedynie do kontynuacji leczenia. Zalecana dawka to 1 tabletka raz na dobę, przyjmowana z posiłkiem lub niezależnie od niego, z zachowaniem stałej pory podania. U pacjentów powyżej 70. roku życia, z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), pochodzenia azjatyckiego, z polimorfizmami genetycznymi lub czynnikami ryzyka miopatii, początkowa dawka rozuwastatyny powinna wynosić 5 mg, co wymaga stosowania oddzielnych preparatów przed przejściem na produkt złożony. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby (Child-Pugh ≥7) oraz u osób z aktywną chorobą wątroby.
aktywna choroba wątroby, białko transportowe, ciężka niewydolność nerek, cyklosporyna, dieta obniżająca stężenie lipidów, dysfagia, ekspozycja układowa, ezetymib, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, lek wiążący kwasy żółciowe, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, polimorfizm genetyczny, produkt złożony, rabdomioliza, rozuwastatyna, skala Childa-Pugha, substancja czynna, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Edolox 30 mg
Przedkliniczne badania etorykoksybu, substancji czynnej preparatu Edolox, nie wykazały działania genotoksycznego ani rakotwórczego u myszy, natomiast u szczurów poddanych dawkom przekraczającym ponad dwukrotnie dobową dawkę stosowaną u ludzi (90 mg) zaobserwowano gruczolaki wątrobowokomórkowe i pęcherzykowe tarczycy. Zmiany te są wynikiem indukcji enzymu CYP specyficznej dla szczurów, co nie ma przełożenia klinicznego u ludzi, u których nie stwierdzono indukcji CYP3A. Toksyczność przewodu pokarmowego była dawko- i czasozależna, z owrzodzeniami obserwowanymi u szczurów przy stężeniach porównywalnych lub wyższych od terapeutycznych, a u psów przy dawkach przekraczających terapeutyczne stwierdzono zaburzenia czynności nerek i przewodu pokarmowego.
CYP3A, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, etorykoksyb, genotoksyczność, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja enzymu CYP, narażenie układowe, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał rakotwórczy, stężenie osoczowe, substancja czynna, toksyczność przewodu pokarmowego, wczesne poronienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daforbis 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące dapagliflozyny, substancji czynnej produktu Daforbis, potwierdzają jej korzystny profil bezpieczeństwa w standardowych badaniach farmakologicznych i toksykologicznych. Nie wykazano potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego, co potwierdzają dwuletnie badania karcynogenności na myszach i szczurach, gdzie nie stwierdzono zwiększonego ryzyka nowotworów przy stosowanych dawkach. Jednakże, badania na młodych szczurach (21-90 dni po urodzeniu) wykazały toksyczność układu moczowego, objawiającą się rozszerzeniem miedniczek i kanalików nerkowych oraz zwiększeniem masy i rozrostem nerek, przy ekspozycji ≥15-krotnie wyższej niż maksymalna zalecana dawka u ludzi (MRHD). W badaniach rozwojowych, ekspozycja młodych zwierząt na dapagliflozynę w okresie przed- i poporodowym (od 6 dnia ciąży do 21 dnia po porodzie) prowadziła do podobnych zmian nerkowych oraz zależnej od dawki redukcji masy ciała, przy ekspozycji u matek do 1415-krotnie, a u młodych do 137-krotnie wyższej niż MRHD. Za dawkę NOAEL dla toksyczności rozwojowej uznano najniższą badaną dawkę, odpowiadającą około 19-krotnej ekspozycji u matki względem MRHD.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, Daforbis, dapagliflozyna, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, ekspozycja układowa, genotoksyczność, karcynogenność, NOAEL, organogeneza, potencjał rakotwórczy, rozszerzenie miedniczek nerkowych, rozwój poporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność macierzyńska, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, układ moczowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ozzion 20 mg
Przedawkowanie pantoprazolu, substancji czynnej leku Ozzion (20 mg w tabletce dojelitowej, co odpowiada 22,575 mg półtorawodnej soli sodowej pantoprazolu), nie wiąże się z jednoznacznie określonymi objawami klinicznymi. Badania wykazały, że dawka do 240 mg podana dożylnie w ciągu 2 minut jest dobrze tolerowana, nie wywołując poważnych działań niepożądanych. Wysokie powinowactwo pantoprazolu do białek osocza ogranicza skuteczność dializoterapii jako metody eliminacji leku w przypadku ciężkiego przedawkowania. Dodatkowo, w skład preparatu wchodzą substancje pomocnicze, takie jak maltitol (38,425 mg) i lecytyna sojowa (0,345 mg), które mogą mieć znaczenie kliniczne przy znacznej ekspozycji.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Etoricoxib Teva 30 mg
Dane przedkliniczne dotyczące etorykoksybu, substancji czynnej produktu Etoricoxib Teva, nie wykazały działania genotoksycznego ani rakotwórczego u myszy, co wskazuje na niskie ryzyko tych efektów u ludzi. U szczurów zaobserwowano gruczolaki wątrobowokomórkowe i pęcherzykowe tarczycy przy dawkach przekraczających ponad 2-krotnie dobową dawkę stosowaną u ludzi (90 mg), jednak mechanizm ten jest specyficzny dla szczurów i nie ma bezpośredniego przełożenia na ludzi ze względu na brak indukcji CYP3A w wątrobie ludzkiej. Toksyczność układu pokarmowego u szczurów była dawko- i czasozależna, z owrzodzeniami pojawiającymi się przy stężeniach porównywalnych lub wyższych niż te osiągane po dawce terapeutycznej u ludzi. U psów przy wysokich stężeniach etorykoksybu stwierdzono zaburzenia czynności nerek i przewodu pokarmowego, co wskazuje na potencjalne ryzyko przy stosowaniu dawek przekraczających zalecane u ludzi.
badanie przedkliniczne, CYP3A wątrobowy, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, etorykoksyb, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja CYP, narażenie układowe, owrzodzenie przewodu pokarmowego, przewód pokarmowy, substancja czynna, toksyczność etorykoksybu, układ kostny płodu, wczesne poronienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Etoricoxib Teva 90 mg
Badania przedkliniczne etorykoksybu wykazały brak działania genotoksycznego oraz rakotwórczego u myszy, co wskazuje na niski potencjał mutagenny i korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście nowotworowości. U szczurów, przy dawkach przekraczających dwukrotnie dobową dawkę stosowaną u ludzi (90 mg), zaobserwowano gruczolaki wątrobowokomórkowe i pęcherzykowe tarczycy, jednak mechanizm ich powstawania jest specyficzny dla tego gatunku i nie ma bezpośredniego odniesienia do ryzyka u ludzi, gdyż etorykoksyb nie indukuje CYP3A w wątrobie ludzkiej. Toksyczność przewodu pokarmowego u szczurów była dawko- i czasozależna, z owrzodzeniami pojawiającymi się przy stężeniach porównywalnych lub wyższych od terapeutycznych. U psów wysokie stężenia leku wiązały się z nefrotoksycznością i gastrotoksycznością, co wskazuje na potencjalne ryzyko uszkodzenia nerek i przewodu pokarmowego przy stosowaniu dużych dawek.
badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, CYP3A, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja układowa, etorykoksyb, gastrotoksyczność, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja CYP, malformacja płodu, narażenie kliniczne, nefrotoksyczność, owrzodzenie przewodu pokarmowego, przenikanie do mleka, stężenie terapeutyczne, toksyczność przewodu pokarmowego, toksyczność reprodukcyjna, wczesne poronienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Coxydyna 120 mg
Przedkliniczne badania etorykoksybu, substancji czynnej leku Coxydyna, nie wykazały działania genotoksycznego. W badaniach rakotwórczości u myszy nie stwierdzono efektów nowotworowych, natomiast u szczurów, przy dawkach przekraczających ponad dwukrotnie dobową dawkę stosowaną u ludzi (90 mg), zaobserwowano rozwój gruczolaków wątrobowokomórkowych oraz pęcherzykowych tarczycy. Mechanizm ten jest związany z indukcją cytochromu P450 (CYP) specyficzną dla szczurów, a brak indukcji CYP3A u ludzi sugeruje ograniczone znaczenie tych zmian dla pacjentów. W badaniach toksyczności przewodu pokarmowego u szczurów i psów odnotowano owrzodzenia i zaburzenia czynności nerek przy stężeniach przekraczających dawki terapeutyczne u ludzi.
badanie niekliniczne, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, bezpieczeństwo stosowania leku, dane przedkliniczne, dawka terapeutyczna, deformacja układu kostnego, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja układowa, etorykoksyb, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja CYP, indukcja CYP3A, indukcja cytochromu P450, karmienie piersią, laktacja, narażenie układowe, owrzodzenie przewodu pokarmowego, przeciwwskazanie, przewód pokarmowy, toksyczność reprodukcyjna, wczesne poronienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego - Leksykon substancji czynnych
Brymonidyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne brymonidyny, stosowanej w okulistyce jako krople do oczu, nie wykazały istotnych zagrożeń dla zdrowia ludzkiego przy stosowaniu terapeutycznym. Badania farmakologiczne, genotoksyczności oraz karcynogenności potwierdziły brak potencjału mutagennego i rakotwórczego. Ocena toksyczności po wielokrotnym podaniu oraz wpływu na rozwój i reprodukcję nie ujawniła istotnych ryzyk, przy czym obserwowane efekty reprodukcyjne (np. poronienia u królików przy ekspozycji około 37-krotnie wyższej niż terapeutyczna, zmniejszenie wzrostu pourodzeniowego u szczurów przy ekspozycji 134-krotnie wyższej) występowały przy dawkach znacznie przekraczających te stosowane klinicznie. Preparaty zawierające brymonidynę, takie jak Briglau PPH, Brimogen, Luxfen, Oculobrim, Combigan (2 mg/ml brymonidyny + 5 mg/ml tymololu) oraz Lumobry (0,25 mg/ml brymonidyny), wykazały spójny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych.
badania farmakologiczne, badania przedkliniczne, brymonidyna, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, genotoksyczność, karcynogenność, krople do oczu, poronienie, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, toksyczność, toksyczny wpływ na rozród, tymolol, uszkodzenie materiału genetycznego, utrata zarodków - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dagrafors 10 mg
Ocena bezpieczeństwa dapagliflozyny w badaniach przedklinicznych wykazała brak istotnego ryzyka dla człowieka przy stosowaniu terapeutycznych dawek. Dwuletnie badania rakotwórczości nie wykazały indukcji guzów u myszy i szczurów. Jednakże, ekspozycja młodocianych szczurów na dapagliflozynę (od 21 do 90 doby życia) powodowała zależne od dawki rozszerzenie miedniczek i kanalików nerkowych, makroskopowy rozrost nerek oraz zwiększenie ich masy, przy ekspozycji do 15-krotności maksymalnej dawki zalecanej u ludzi. Zmiany te nie ulegały pełnej regresji po około miesiącu okresu zdrowienia. Podobne zmiany obserwowano u potomstwa szczurów narażonych in utero i podczas laktacji, jednak tylko przy najwyższych dawkach, gdzie ekspozycja matki wynosiła 1415-krotność, a młodych 137-krotność maksymalnej dawki ludzkiej.
badanie farmakologiczne, dapagliflozyna, dawka NOAEL, dawka terapeutyczna, działanie letalne na zarodek, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, genotoksyczność, in utero, makroskopowy rozrost nerek, organogeneza, potencjał rakotwórczy, powstawanie guzów, rozwój przed- i poporodowy, rozwój zarodka i płodu, substancja czynna, toksyczność macierzyńska, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczny wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Binatta
Produkt leczniczy BINATTA (tapentadol o przedłużonym uwalnianiu) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko rozwoju tolerancji, uzależnienia fizycznego i psychicznego oraz zaburzeń związanych z używaniem opioidów, zwłaszcza przy długotrwałej terapii. Pacjenci z historią zaburzeń używania substancji, dodatnim wywiadem rodzinnym uzależnień, aktualni palacze tytoniu oraz osoby z zaburzeniami psychicznymi są szczególnie narażeni. Monitorowanie obejmuje ocenę zachowań wskazujących na poszukiwanie leku oraz kontrolę jednoczesnego stosowania innych opioidów i leków psychoaktywnych, np. benzodiazepin. W przypadku objawów zaburzeń związanych z używaniem opioidów zalecana jest konsultacja ze specjalistą leczenia uzależnień. Szczególne ryzyko występuje przy jednoczesnym stosowaniu BINATTA z lekami uspokajającymi, co może prowadzić do depresji oddechowej, śpiączki i zgonu; zaleca się ograniczenie takiej terapii, zmniejszenie dawek i ścisłe monitorowanie pacjenta.
agonista receptora opioidowego, benzodiazepiny, centralny bezdech senny, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, częściowy agonista receptora opioidowego, depresja oddechowa, duszność, ekspozycja układowa, napad drgawkowy, ostre zapalenie trzustki, poszukiwanie leku, próg drgawkowy, retencja dwutlenku węgla, tapentadol, tolerancja i uzależnienie, właściwości agonistyczno-antagonistyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia oddychania w czasie snu, zaburzenia związane z używaniem opioidów, zwieracz Oddiego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Egidon 90 mg
Badania przedkliniczne etorykoksybu (substancji czynnej Egidonu) nie wykazały genotoksyczności, co potwierdza brak uszkodzeń materiału genetycznego i wskazuje na bezpieczeństwo długoterminowego stosowania. W badaniach rakotwórczości u myszy nie stwierdzono działania onkogennego, natomiast u szczurów poddanych dawkom przekraczającym ponad 2-krotność dawki dobowej stosowanej u ludzi (90 mg) zaobserwowano gruczolaki wątrobowokomórkowe i pęcherzykowe tarczycy. Efekt ten jest związany z indukcją enzymu CYP w wątrobie szczurów, mechanizmem specyficznym dla tego gatunku, nieobserwowanym u ludzi, co ogranicza kliniczne znaczenie tych zmian. Toksyczność przewodu pokarmowego była dawko- i czasowo-zależna, z owrzodzeniami obserwowanymi przy stężeniach porównywalnych do terapeutycznych u ludzi w badaniach trwających do 106 tygodni. U psów stwierdzono zaburzenia czynności nerek i przewodu pokarmowego przy stężeniach przekraczających poziomy terapeutyczne.
badanie niekliniczne, CYP3A, deformacja układu kostnego, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, etorykoksyb, genotoksyczność, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja CYP, narażenie układowe, onkogeneza, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał rakotwórczy, wada wrodzona, wczesne poronienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego - Leksykon substancji czynnych
Etorykoksyb – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne etorykoksybu wykazały brak działania genotoksycznego oraz rakotwórczego u myszy, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa tej substancji. U szczurów, przy dawkach przekraczających dwukrotnie dobową dawkę terapeutyczną u ludzi (90 mg), zaobserwowano gruczolaki wątrobowokomórkowe i pęcherzykowe tarczycy, jednak mechanizm tego efektu jest specyficzny dla szczurów i związany z indukcją enzymów CYP, która nie występuje u ludzi. Toksyczność przewodu pokarmowego u szczurów nasilała się wraz z dawką i czasem ekspozycji, przy czym owrzodzenia pojawiały się już przy stężeniach porównywalnych do tych osiąganych u ludzi po dawce terapeutycznej. U psów stwierdzono zaburzenia czynności nerek i przewodu pokarmowego przy stężeniach wyższych niż terapeutyczne, co podkreśla konieczność monitorowania funkcji nerek u pacjentów stosujących etorykoksyb, zwłaszcza w terapii długoterminowej lub przy wyższych dawkach.
dawka terapeutyczna, deformacja zewnętrzna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt rakotwórczy, ekspozycja układowa, etorykoksyb, genotoksyczność, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja CYP, indukcja CYP3A, narażenie układowe, owrzodzenie przewodu pokarmowego, stężenie osoczowe, toksyczność przewodu pokarmowego, układ kostny płodu, wczesne poronienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie układu serowo-naczyniowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daforbis 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące dapagliflozyny nie wykazały istotnego zagrożenia karcynogennego, co potwierdzają dwuletnie badania na myszach i szczurach, gdzie nie stwierdzono powstawania guzów nowotworowych przy ekspozycji wielokrotnie przekraczającej maksymalną zalecaną dawkę u ludzi (MRHD). Jednakże badania toksyczności u młodych szczurów (21-90 dzień po urodzeniu) wykazały rozszerzenie miedniczek i kanalików nerkowych oraz zwiększenie masy nerek przy dawkach ≥15-krotnie wyższych niż MRHD, z częściową nieodwracalnością zmian po okresie zdrowienia. W badaniach rozwoju przed- i poporodowego u szczurów, przy ekspozycji matczynej do 1415-krotności MRHD i młodych do 137-krotności MRHD, zaobserwowano podobne zmiany nerkowe oraz zależną od dawki redukcję masy ciała młodocianych przy dawkach ≥15 mg/kg/dobę (≥29-krotność ekspozycji względem MRHD). Toksyczność u samic matczynych była widoczna jedynie przy najwyższych dawkach i objawiała się przemijającym spadkiem masy ciała i spożycia pokarmu, przy czym NOAEL dla rozwoju wynosiła około 19-krotność ekspozycji względem MRHD.
badanie farmakologiczne, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, dapagliflozyna, działanie letalne na zarodek, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, guz nowotworowy, kanalik nerkowy, makroskopowy rozrost narządu, NOAEL, organogeneza, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozszerzenie miedniczek nerkowych, rozwój nerek, rozwój przed- i poporodowy, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Imazol 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa klotrymazolu, substancji czynnej preparatu Imazol, wykazały dobrą tolerancję miejscową po naskórnym i dopochwowym podaniu u zwierząt laboratoryjnych (króliki, psy). Dawka dopochwowa wynosiła 500 mg przez 3 tygodnie, bez pierwotnego działania drażniącego na skórę i błony śluzowe oraz bez uszkodzeń oczu. Długoterminowa toksyczność przewlekła po podaniu doustnym u szczurów, psów i małp wskazuje, że niska ekspozycja układowa, typowa dla stosowania miejscowego, nie powoduje klinicznie istotnej toksyczności. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagennego działania klotrymazolu, co potwierdza bezpieczeństwo genetyczne leku.
- Leksykon substancji czynnych
Klotrymazol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Klotrymazol wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt. Miejscowa tolerancja po podaniu dopochwowym i naskórnym jest dobra, bez działania drażniącego na skórę, błony śluzowe oraz oczy. Toksyczność po podaniu doustnym wykazuje zróżnicowane wartości LD50: 761-923 mg/kg u myszy, 95-114 mg/kg u nowonarodzonych szczurów, 114-718 mg/kg u szczurów dorosłych, >1000 mg/kg u królików oraz >2000 mg/kg u psów i kotów. W badaniach wielokrotnych dawka toksyczna dla wątroby wynosiła od 50 mg/kg u szczurów (78 tygodni) i 100 mg/kg u psów (13 tygodni), co manifestowało się wzrostem aktywności aminotransferaz i zmianami histopatologicznymi. Klotrymazol nie wykazuje działania mutagennego ani rakotwórczego w testach in vitro i in vivo, a także nie jest teratogenny u myszy, królików i szczurów.
aminotransferaza wątrobowa, działanie drażniące, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, genotoksyczność, klotrymazol, podanie dopochwowe, potencjał mutagenny, przenikanie do mleka, rozród szczurów, substancja przeciwgrzybicza, test mutagenności, toksyczność doustna, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, wakuolizacja wątroby, wchłanianie ogólnoustrojowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xaleba 30 mg
Badania przedkliniczne etorykoksybu wykazały brak działania genotoksycznego, co jest kluczowe dla oceny bezpieczeństwa mutagennego. W badaniach rakotwórczych na myszach nie stwierdzono potencjału onkogennego, natomiast u szczurów poddanych dawkom przekraczającym ponad 2-krotnie dobową dawkę ludzką (90 mg) zaobserwowano gruczolaki wątrobowokomórkowe i pęcherzykowe tarczycy, co wiązało się z indukcją enzymów CYP specyficzną dla tego gatunku. U ludzi brak indukcji CYP3A ogranicza możliwość przeniesienia tych wyników. Toksyczność przewodu pokarmowego była zależna od dawki i czasu ekspozycji, z owrzodzeniami obserwowanymi u szczurów przy stężeniach porównywalnych do terapeutycznych u ludzi podczas długotrwałych badań (53 i 106 tygodni). U psów przy dawkach przekraczających terapeutyczne stwierdzono zaburzenia czynności nerek i przewodu pokarmowego, wskazując na ryzyko nefro- i gastrotoksyczności.
badanie przedkliniczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, etorykoksyb, gastrotoksyczność, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja CYP, nefrotoksyczność, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, reprodukcja, rozwój zarodkowo-płodowy, ryzyko mutagenne, układ kostny płodu, wczesne poronienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kastel 10 mg + 10 mg
Lek Kastel, zawierający rozuwastatynę i ramipryl, dostępny jest w czterech dawkach: 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 5 mg oraz 20 mg + 10 mg, podawany w postaci kapsułek twardych raz na dobę, niezależnie od posiłków. Terapia powinna być indywidualnie dostosowana, uwzględniając funkcję nerek (klirens kreatyniny ≥60 ml/min – maksymalna dawka ramiprylu 10 mg, 30-60 ml/min – 5 mg), funkcję wątroby (przeciwwskazanie przy ciężkich zaburzeniach i czynnej chorobie wątroby) oraz czynniki genetyczne i wiek pacjenta (powyżej 70 lat zalecana dawka początkowa rozuwastatyny 5 mg i ramiprylu 1,25 mg, jednak leczenie należy rozpoczynać od preparatów jednoskładnikowych). Lek nie jest wskazany u dzieci poniżej 18 roku życia oraz pacjentów wymagających rozuwastatyny w dawce 40 mg. U pacjentów azjatyckiego pochodzenia oraz z polimorfizmami genetycznymi zaleca się mniejsze dawki rozuwastatyny, co również wymaga stosowania leków jednoskładnikowych na początku terapii.
W przypadku jednoczesnego stosowania leku Kastel z inhibitorami białek transportowych rozuwastatyny (np. cyklosporyną, inhibitorami proteaz) istnieje zwiększone ryzyko miopatii i rabdomiolizy, co wymaga rozważenia modyfikacji dawkowania lub czasowego odstawienia leku. U pacjentów z czynnikami ryzyka miopatii zalecana dawka początkowa rozuwastatyny wynosi 5 mg, a leczenie należy rozpoczynać od preparatów jednoskładnikowych. Podczas terapii konieczne jest stosowanie diety obniżającej stężenie cholesterolu. Ze względu na stałe dawki produktu złożonego Kastel, nie jest on odpowiedni do inicjowania leczenia u pacjentów wymagających indywidualnego dostosowania dawek, w tym osób w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby oraz u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka.
białko transportowe, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, dieta obniżająca cholesterol, ekspozycja układowa, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, miopatia, OATP1B1, podanie doustne, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna 40 mg, rozuwastatyna i ramipryl, rytonawir z atazanawirem, schemat dawkowania, stężenie w osoczu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Imazol plus (10 mg + 2,5 mg)/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Imazol plus, zawierającego klotrymazol (10 mg/g) oraz diizotionian heksamidyny (2,5 mg/g), wykazały dobrą tolerancję miejscową obu substancji czynnych. Klotrymazol stosowany naskórnie u królików oraz dopochwowo u psów w dawce 500 mg przez 3 tygodnie nie wywoływał działania drażniącego na skórę, błony śluzowe ani oczy. Diizotionian heksamidyny również nie wykazywał pierwotnego działania drażniącego na błonę śluzową spojówki u królików. Długotrwałe badania toksyczności doustnej klotrymazolu na szczurach, psach i małpach potwierdziły brak klinicznie istotnej toksyczności przy małej ekspozycji układowej po zastosowaniu miejscowym. Brak jest natomiast danych dotyczących toksyczności wielokrotnego podawania diizotionianu heksamidyny.
diizotionian heksamidyny, działanie drażniące, działanie drażniące skóry, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja układowa, klotrymazol, potencjał genotoksyczny, toksyczność doustna, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, tolerancja skórna, zagrożenie genotoksyczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xaleba 120 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa etorykoksybu wykazały brak genotoksycznego działania oraz zróżnicowany potencjał kancerogenny zależny od gatunku zwierząt. U myszy nie stwierdzono działania rakotwórczego, natomiast u szczurów, przy dawkach przekraczających ponad dwukrotnie dobową dawkę stosowaną u ludzi (90 mg), zaobserwowano gruczolaki wątrobowokomórkowe i pęcherzykowe tarczycy, co wiąże się z indukcją enzymów CYP specyficzną dla szczurów. U ludzi mechanizm ten prawdopodobnie nie występuje, gdyż etorykoksyb nie indukuje CYP3A w wątrobie. W zakresie toksyczności przewodu pokarmowego, u szczurów obserwowano owrzodzenia przy stężeniach terapeutycznych i wyższych, a u psów zaburzenia czynności nerek i przewodu pokarmowego przy stężeniach przekraczających terapeutyczne, co wskazuje na konieczność monitorowania funkcji nerek podczas terapii.
badanie toksyczności, cytochrom P450, deformacja zewnętrzna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, etorykoksyb, genotoksyczność, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja CYP3A, kancerogeneza, owrzodzenie przewodu pokarmowego, stężenie terapeutyczne, toksyczność, układ sercowo-naczyniowy, wczesne poronienie, zaburzenie czynności nerek