naciągnięcie ścięgna
Wskazanie
Naciągnięcie ścięgna to uraz, który powstaje na skutek nadmiernego rozciągnięcia lub uszkodzenia ścięgna – struktury łączącej mięsień z kością. Najczęściej dochodzi do niego podczas intensywnego wysiłku fizycznego, nieodpowiedniego ruchu lub przeciążenia danej części ciała. Naciągnięcia mogą dotyczyć różnych partii ciała, jednak najczęściej obserwuje się je w obrębie kończyn dolnych (ścięgno Achillesa), barku (ścięgno mięśnia nadgrzebieniowego) oraz łokcia (łokieć tenisisty).
Diagnostyka naciągnięcia ścięgna opiera się na badaniu klinicznym, które może być uzupełnione o badania obrazowe – USG lub MRI. W zależności od stopnia uszkodzenia wyróżnia się trzy stopnie naciągnięcia: I stopień (lekkie uszkodzenie, niewielki ból), II stopień (częściowe przerwanie włókien ścięgna) oraz III stopień (całkowite przerwanie ciągłości ścięgna).
W leczeniu naciągnięcia ścięgna stosuje się przede wszystkim odpoczynek i odciążenie uszkodzonej struktury. W farmakoterapii wykorzystuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), które zmniejszają ból i obrzęk. Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak: Ibuprom, Nurofen, Diclac, Voltaren, Metafen czy Naproxen. W przypadku silnego bólu lekarz może przepisać tramadol (Tramal) lub kombinację paracetamolu z kodeiną (Dafalgan Codeine). Miejscowo stosuje się maści i żele przeciwbólowe i przeciwzapalne: Fastum, Voltaren Emulgel, Dicloreum, Ketonal Active żel.
W terapii naciągnięcia ścięgna istotną rolę odgrywa również fizjoterapia, obejmująca zabiegi fizykalne (laseroterapia, ultradźwięki, krioterapia), masaż oraz ćwiczenia poprawiające elastyczność i wzmacniające mięśnie otaczające uszkodzone ścięgno. W cięższych przypadkach może być konieczne unieruchomienie kończyny za pomocą ortezy, a w przypadku całkowitego zerwania ścięgna – interwencja chirurgiczna.
Największe trudności w leczeniu naciągnięcia ścięgna dotyczą przede wszystkim długiego czasu regeneracji, który wynika z ograniczonego ukrwienia ścięgien, co spowalnia proces gojenia. Problemem jest również tendencja pacjentów do zbyt wczesnego powrotu do aktywności fizycznej, co zwiększa ryzyko ponownego urazu lub przewlekłego stanu zapalnego. Wyzwaniem terapeutycznym jest także równoczesne zapewnienie odpowiedniego odpoczynku ścięgnu i utrzymanie sprawności pacjenta. Istotnym aspektem jest również odpowiednie dobranie intensywności rehabilitacji – zbyt intensywna może nasilić objawy, a zbyt mało intensywna może prowadzić do osłabienia mięśni i ścięgien.