naciągnięcie stawu
Wskazanie
Naciągnięcie stawu (skręcenie) to uraz, który powstaje wskutek nadmiernego rozciągnięcia lub naderwania więzadeł i tkanek miękkich otaczających staw. Najczęściej dotyczy ono stawu skokowego, kolanowego, nadgarstkowego lub barkowego. Objawy obejmują ból, obrzęk, zasinienie, ograniczenie ruchomości oraz niestabilność stawu. Naciągnięcia klasyfikuje się w trzech stopniach ciężkości: I stopień – nieznaczne uszkodzenie włókien więzadłowych, II stopień – częściowe przerwanie więzadeł, III stopień – całkowite zerwanie więzadła.
W leczeniu naciągnięcia stawu w pierwszej kolejności stosuje się postępowanie zgodne z zasadą PRICE (Protection – ochrona, Rest – odpoczynek, Ice – lód, Compression – ucisk, Elevation – uniesienie). Farmakoterapia obejmuje przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) dostępne w postaci doustnej i miejscowej. Najczęściej stosowane w Polsce preparaty to: Ibuprom, Nurofen, Voltaren (diklofenak), Ketonal (ketoprofen), Metaflex, czy Dexak (deksketoprofen). W przypadku silniejszego bólu można zastosować paracetamol (Panadol, Apap) lub tramadol (Tramal).
Leczenie miejscowe obejmuje stosowanie maści i żeli przeciwzapalnych i przeciwbólowych, które ułatwiają wchłanianie obrzęku i zmniejszają dolegliwości bólowe. Popularne preparaty to: Voltaren Emulgel, Ketonal Active, Ibuprom Sport, Fastum Gel oraz Dolgit. W przypadku dużego obrzęku pomocne mogą być również preparaty zawierające heparynę (Lioton, Heparizen), które działają przeciwzakrzepowo i przeciwobrzękowo.
Największą trudnością w leczeniu naciągnięcia stawu jest znalezienie równowagi między odpoczynkiem a wczesną rehabilitacją. Zbyt wczesne obciążanie uszkodzonego stawu może prowadzić do pogłębienia urazu, natomiast zbyt długie unieruchomienie może skutkować zanikiem mięśni, ograniczeniem ruchomości i wydłużeniem procesu zdrowienia. Dodatkowo, pacjenci często przerywają leczenie po ustąpieniu ostrego bólu, nie stosując się do zaleceń dotyczących pełnej rehabilitacji, co zwiększa ryzyko nawrotów i przewlekłej niestabilności stawu. Istotnym problemem jest również niedostateczna diagnostyka – naciągnięcia III stopnia mogą wymagać interwencji chirurgicznej, która przy błędnej ocenie ciężkości urazu może zostać pominięta.