zmiana chorobowa w obrębie tkanki miękkiej okołostawowej
Wskazanie

Zmiana chorobowa w obrębie tkanki miękkiej okołostawowej obejmuje szereg patologii dotyczących struktur otaczających staw, takich jak ścięgna, więzadła, torebka stawowa, kaletek maziowe czy mięśnie. Zmiany te mogą mieć charakter zapalny, degeneracyjny, pourazowy lub nowotworowy i często manifestują się bólem, obrzękiem, ograniczeniem ruchomości oraz zaburzeniem funkcji stawu.

W diagnostyce zmian w tkankach miękkich okołostawowych kluczowe znaczenie mają badania obrazowe: USG jako metoda pierwszego wyboru, MRI dające szczegółowy obraz wszystkich struktur oraz – w wybranych przypadkach – badania laboratoryjne oceniające markery stanu zapalnego. Najczęstsze zmiany to zapalenia ścięgien (tendinopatie), zapalenia kaletek maziowych (bursitis), entezopatie, zespoły cieśni oraz uszkodzenia więzadeł.

Leczenie farmakologiczne obejmuje przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) takie jak Metafen, Nurofen, Ibuprom, Diclac, Dicloberl. W terapii miejscowej stosuje się maści i żele przeciwbólowe i przeciwzapalne (Voltaren, Diklofenak, Ketonal). W przypadku zmian zapalnych stosowane są iniekcje dostawowe glikokortykosteroidów (Diprophos, Depo-Medrol), a w niektórych przypadkach terapia osoczem bogatopłytkowym (PRP). W zmianach przewlekłych wykorzystuje się leki chondroprotekcyjne (Artresan, Arthrotec).

Największą trudnością w leczeniu zmian w tkance miękkiej okołostawowej jest często przewlekły charakter schorzeń, tendencja do nawrotów oraz problemy z precyzyjną diagnozą, zwłaszcza w skomplikowanych anatomicznie okolicach. Wyzwaniem pozostaje także zindywidualizowanie terapii i równoczesne wdrożenie odpowiedniej rehabilitacji, która stanowi nieodłączny element skutecznego leczenia. Pacjenci często wymagają długotrwałej, wielokierunkowej terapii łączącej farmakoterapię, fizykoterapię i programy ćwiczeń usprawniających.