Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Traumon

Podczas analizy danych toksykologicznych etofenamatu stosowanego na skórę należy uwzględnić ilość substancji aktywnej, która podlega absorpcji przezskórnej. Poniższe dane przedkliniczne dostarczają szczegółowych informacji na temat profilu bezpieczeństwa etofenamatu z perspektywy badań na zwierzętach.¹

Toksyczność ostra

Badania toksyczności ostrej etofenamatu przeprowadzono z wykorzystaniem różnych postaci farmaceutycznych na modelach zwierzęcych obejmujących szczury, myszy, świnki morskie oraz króliki. Na podstawie uzyskanych wyników oszacowano, że margines bezpieczeństwa dla stosowania etofenamatu na skórę u ludzi jest bardzo wysoki – współczynnik bezpieczeństwa przekracza wartość 100. Oznacza to, że dawki stosowane klinicznie są wielokrotnie niższe od dawek mogących wywołać efekty toksyczne w badaniach na zwierzętach.²

Toksyczność subchroniczna i przewlekła

W badaniach toksyczności subchronicznej i przewlekłej wykorzystano różne gatunki zwierząt laboratoryjnych. Szczególnie istotne są roczne badania dotyczące podania doustnego etofenamatu przeprowadzone na dwóch grupach zwierząt:³

• Szczury – zastosowano dawki 7, 27 i 100 mg/kg masy ciała/dobę. W grupie otrzymującej najwyższą dawkę (100 mg/kg mc./dobę) zaobserwowano poważne działania niepożądane w postaci krwawień z przewodu pokarmowego oraz owrzodzeń, które komplikowały się zapaleniem otrzewnej i skutkowały zwiększoną śmiertelnością zwierząt.⁴
• Ssaki naczelne – stosowano dawki 7, 26 i 100 mg/kg masy ciała/dobę. W grupie otrzymującej wysokie dawki etofenamatu odnotowano spadek masy ciała, zmniejszenie masy grasicy oraz obniżenie stężenia hemoglobiny.⁵

Właściwości mutagenne i rakotwórcze

Przeprowadzono kompleksową ocenę potencjału mutagennego etofenamatu zarówno w badaniach in vitro, jak i in vivo. Badania ukierunkowane były na wykrycie możliwości indukcji mutacji genowych oraz chromosomowych przez etofenamat. Wszystkie testy dały wyniki negatywne, co pozwala z wystarczającą pewnością wykluczyć potencjał mutagenny substancji.⁶

Długoterminowe badania kariogenezy przeprowadzone na szczurach (dawki 7, 21, 63 mg/kg mc./dobę) oraz myszach (dawki 15, 45, 140 mg/kg mc./dobę) nie wykazały zdolności etofenamatu do stymulowania powstawania guzów nowotworowych, co wskazuje na brak potencjału rakotwórczego tej substancji.⁷

Toksyczny wpływ na reprodukcję

Badania wykazały, że etofenamat przenika przez barierę łożyskową. Istotną obserwacją jest fakt, że dawka toksyczna dla płodu była niższa niż dawka wywołująca efekty toksyczne u organizmu samicy, co wskazuje na szczególną wrażliwość rozwijającego się płodu.⁸

W badaniach teratogenności zaobserwowano następujące efekty:⁹

• U potomstwa szczurów – po doustnym podaniu etofenamatu ciężarnym samicom w dawkach od 21 mg/kg mc./dobę (w okresie od 6 do 15 dnia ciąży) zaobserwowano zwiększoną częstość występowania poszerzenia miedniczek nerkowych
• U szczeniąt – po doustnym podaniu etofenamatu sukom w dawkach od 7 mg/kg mc./dobę (w okresie od 6 do 15 dnia ciąży) stwierdzono zwiększoną częstość występowania dodatkowej, 14. pary żeber

Badania wykazały również, że etofenamat przenika do mleka matki w postaci metabolitu – kwasu flufenamowego. Jednakże stężenia substancji w mleku są na tyle niskie, że krótkotrwałe miejscowe zastosowanie etofenamatu na małych powierzchniach ciała nie stanowi podstawy do przerwania karmienia piersią.¹⁰