8-hydroksy-N-demetyloklomipramina to aktywny metabolit klomipraminy, trójpierścieniowego leku przeciwdepresyjnego (TLPD). Powstaje w wyniku procesu metabolizmu klomipraminy w wątrobie, gdzie dochodzi do N-demetylacji i hydroksylacji cząsteczki macierzystej.
Metabolit ten wykazuje działanie farmakologiczne, przyczyniając się do efektu terapeutycznego klomipraminy. Charakteryzuje się powinowactwem do transportera serotoniny (SERT), choć jego działanie na układy monoaminergiczne jest słabsze niż związku macierzystego. 8-hydroksy-N-demetyloklomipramina ma dłuższy okres półtrwania niż klomipramina, co wpływa na utrzymywanie się efektu terapeutycznego.
W praktyce klinicznej oznaczanie stężenia tego metabolitu wraz z lekiem macierzystym może być wykorzystywane w monitorowaniu terapii klomipraminą, szczególnie w przypadkach niepowodzenia terapeutycznego lub wystąpienia działań niepożądanych. Stosunek stężeń metabolitu do leku macierzystego może dostarczać informacji o metabolizmie leku u danego pacjenta, co ma znaczenie w personalizacji terapii.
Klomipramina, dostępna w postaci tabletek powlekanych (10 mg, 25 mg) oraz tabletek o przedłużonym uwalnianiu Anafranil SR 75 (75 mg), charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak z biodostępnością około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie powstaje aktywny metabolit N-demetyloklomipramina. Spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na biodostępność, a obie formy leku są równoważne biologicznie pod względem ilości wchłanianej substancji czynnej. Po podaniu dawki 75 mg/dobę, stężenia klomipraminy w osoczu w stanie stacjonarnym wahają się od 20 do 175 ng/ml, natomiast stężenia metabolitu są o 40-85% wyższe. Klomipramina wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97,6%) oraz objętość dystrybucji 12-17 l/kg, z niskim przenikaniem do płynu mózgowo-rdzeniowego (~2% stężenia osoczowego) i przenikaniem do mleka matki na poziomie zbliżonym do osoczowego.
Klomipramina, substancja czynna Anafranilu (dostępna w dawkach 10 mg i 25 mg), charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak biodostępność układowa wynosi około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie powstaje aktywny metabolit N-demetyloklomipramina. Spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na biodostępność, jedynie nieznacznie opóźnia wchłanianie i czas osiągnięcia maksymalnych stężeń. Stężenia klomipraminy w osoczu w stanie stacjonarnym po dawce 75 mg/dobę wahają się od 20 do 175 ng/ml, a stężenia metabolitu są o 40-85% wyższe. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97,6%) oraz szeroki zakres dystrybucji (12-17 l/kg), przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 2% stężeń osoczowych) i mleka matki. Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2C19 i CYP1A2, prowadząc do aktywnego metabolitu i hydroksymetabolitów, których aktywność biologiczna nie jest do końca poznana.
Klomipramina, substancja czynna leku Anafranil SR 75, charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, jednak biodostępność układowa wynosi około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie powstaje aktywny metabolit N-demetyloklomipramina. Po podaniu dawki 75 mg/dobę, stężenia klomipraminy w osoczu w stanie stacjonarnym wahają się od 20 do 175 ng/ml, a stężenia metabolitu są o 40-85% wyższe. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97,6%) oraz dużą objętość dystrybucji (12-17 l/kg), z ograniczoną penetracją do płynu mózgowo-rdzeniowego (~2% stężenia osoczowego). Klomipramina przenika do mleka matki w stężeniach zbliżonych do osoczowych, co ma znaczenie kliniczne w kontekście karmienia piersią.
Chlorowodorek klomipraminy, substancja czynna Anafranilu, wykazuje całkowite wchłanianie z przewodu pokarmowego, jednak biodostępność układowa wynosi około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie powstaje aktywny metabolit N-demetyloklomipramina. Spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na biodostępność, jedynie nieznacznie opóźnia wchłanianie i czas osiągnięcia maksymalnych stężeń. Stężenia klomipraminy w osoczu w stanie stacjonarnym po dawce 75 mg/dobę mieszczą się w zakresie 20-175 ng/ml, a stężenia metabolitu są o 40-85% wyższe. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (97,6%) oraz dużą objętością dystrybucji (12-17 l/kg), co wskazuje na ekstensywną dystrybucję tkankową. Stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym stanowią około 2% stężeń osoczowych, a klomipramina przenika do mleka matki na poziomie zbliżonym do osoczowego, co jest istotne klinicznie u kobiet karmiących.
Strona wykorzystuje pliki cookies, aby zapewnić użytkownikom jak najwyższy komfort korzystania z serwisu, personalizować treści i reklamy, udostępniać funkcje społecznościowe oraz analizować ruch w Internecie. Dane te mogą obejmować Twój adres IP, identyfikatory plików cookie oraz dane przeglądarki.
Przetwarzanie Twoich danych osobowych odbywa się zgodnie z Polityką prywatności. Klikając przycisk „Akceptuję”, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookies oraz przetwarzanie Twoich danych osobowych w celach marketingowych, takich jak dopasowanie reklam do Twoich preferencji i analiza efektywności reklam.
Masz prawo do wycofania zgody, dostępu, sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania danych. Szczegóły na temat przetwarzania danych osobowych znajdują się w Polityce prywatności.
