Właściwości farmakokinetyczne desloratadyny

Farmakokinetyka desloratadyny obejmuje szereg procesów, które determinują jej zachowanie w organizmie po podaniu. Przedstawione poniżej dane dotyczą preparatu Deslodyna w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej zawierających 5 mg substancji czynnej.¹

Wchłanianie

Desloratadyna charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Stężenia leku w osoczu są wykrywalne już po 30 minutach od momentu podania, co świadczy o szybkim początku procesu absorpcji. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 3 godzinach od przyjęcia leku.²

Warto podkreślić, że biodostępność desloratadyny wykazuje proporcjonalność do dawki w zakresie od 5 mg do 20 mg, co oznacza przewidywalną farmakokinetykę w zakresie stosowanych dawek terapeutycznych.³

Obecność pokarmu wpływa na parametry farmakokinetyczne desloratadyny, wydłużając czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) z 2,5 do 4 godzin, a w przypadku metabolitu 3-OH-desloratadyny z 4 do 6 godzin. Natomiast sok grejpfrutowy nie wykazuje wpływu na dystrybucję desloratadyny, co jest istotną informacją w kontekście potencjalnych interakcji.⁴

Istotne jest również, że woda nie wpływa na biodostępność desloratadyny w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, co potwierdza odpowiednią formulację tej postaci leku.⁵

Biorównoważność

Badania wykazały, że tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej zawierające 5 mg desloratadyny są biorównoważne z tabletkami konwencjonalnymi o tej samej dawce substancji czynnej. Oznacza to, że obie postacie leku dostarczają do organizmu porównywalną ilość substancji czynnej w podobnym czasie.⁶

Dystrybucja

Desloratadyna wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu, na poziomie 83-87%. Ten parametr jest istotny przy ocenie potencjalnych interakcji z innymi lekami, które również wiążą się z białkami osocza.⁷

Podczas stosowania desloratadyny w zakresie dawek od 5 mg do 20 mg raz na dobę przez 14 dni nie zaobserwowano klinicznie istotnej kumulacji leku, co wskazuje na bezpieczeństwo długotrwałego stosowania w dawkach terapeutycznych.⁸

Metabolizm

Dotychczas nie zidentyfikowano konkretnego enzymu odpowiedzialnego za metabolizm desloratadyny, co ma istotne implikacje kliniczne – nie można całkowicie wykluczyć potencjalnych interakcji z innymi produktami leczniczymi.⁹

Badania in vivo i in vitro wykazały, że desloratadyna nie hamuje aktywności CYP3A4 in vivo oraz CYP2D6 in vitro. Ponadto, nie jest ani substratem, ani inhibitorem glikoproteiny P, co jest istotne w kontekście potencjalnych interakcji lekowych.¹⁰

Eliminacja i półtrwania

Okres półtrwania desloratadyny w fazie eliminacji wynosi około 27 godzin, co umożliwia stosowanie leku raz na dobę. Długi okres półtrwania wpływa na stopień kumulacji desloratadyny, który jest odpowiedni do czasu eliminacji i schematu dawkowania.¹¹

Polimorfizm genetyczny

Badania farmakokinetyczne i kliniczne wykazały występowanie fenotypu o spowolnionym metabolizmie desloratadyny u około 6% badanej populacji. Zjawisko to charakteryzuje się znacząco wyższymi stężeniami leku we krwi i wydłużonym okresem półtrwania.¹²

Istotne różnice etniczne w częstości występowania tego fenotypu wykazano pomiędzy osobami dorosłymi rasy czarnej (18%) a osobami rasy kaukaskiej (2%). Pomimo zwiększonej ekspozycji na lek, profil bezpieczeństwa u pacjentów ze spowolnionym metabolizmem nie różnił się istotnie od profilu w populacji ogólnej.¹³

W szczegółowym badaniu farmakokinetycznym z zastosowaniem dawek wielokrotnych, u 4 osób wykazano spowolniony metabolizm desloratadyny. U tych osób maksymalne stężenie leku (Cmax) było około 3-krotnie wyższe i występowało po około 7 godzinach od przyjęcia, a okres półtrwania w fazie eliminacji był znacząco wydłużony i wynosił około 89 godzin.¹⁴

Farmakokinetyka w niewydolności nerek

Farmakokinetyka desloratadyny została szczegółowo zbadana u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (CRI – chronic renal insufficiency). Przeprowadzono zarówno badania z zastosowaniem dawki jednorazowej, jak i dawek wielokrotnych.¹⁵

W badaniu z dawką jednorazową wykazano istotne różnice w ekspozycji na desloratadynę:

• U pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek ekspozycja była około 2-krotnie większa niż u osób zdrowych¹⁶
• U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek ekspozycja była około 2,5-krotnie większa niż u osób zdrowych¹⁷

W badaniu z dawkami wielokrotnymi stan stacjonarny osiągnięto po 11 dniach stosowania leku. Obserwowano następujące różnice:

• U pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek ekspozycja na desloratadynę była około 1,5-krotnie większa niż u osób zdrowych¹⁸
• U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek ekspozycja była około 2,5-krotnie większa niż u osób zdrowych¹⁹

Pomimo tych istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych, zmiany w ekspozycji (AUC i Cmax) na desloratadynę i jej metabolit 3-hydroksydesloratadynę były uznane za nieistotne klinicznie, co sugeruje brak konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek.²⁰