Przeciwwskazania stosowania leku bicaVera z 2,3% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l

Przeciwwskazania do stosowania roztworu do dializy otrzewnowej bicaVera z 2,3% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l obejmują zarówno przeciwwskazania specyficzne dla tego konkretnego roztworu, jak i przeciwwskazania ogólne dotyczące procedury dializy otrzewnowej. Znajomość tych przeciwwskazań ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa pacjentów i skuteczności terapii nerkozastępczej.¹

Specyficzne przeciwwskazania dla roztworu bicaVera z 2,3% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l

Roztwór bicaVera z 2,3% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l jest przeciwwskazany u pacjentów z następującymi zaburzeniami:²

• Ciężka hipokaliemia – znaczący niedobór potasu w surowicy krwi, który może prowadzić do zaburzeń rytmu serca i osłabienia mięśni
• Ciężka hipokalcemia – znaczący niedobór wapnia w surowicy krwi, który może powodować tężyczkę, skurcze mięśni i zaburzenia układu nerwowego
• Hipowolemia – zmniejszona objętość krwi krążącej, mogąca prowadzić do niedokrwienia narządów i wstrząsu
• Hipotensja – obniżone ciśnienie tętnicze krwi, które może być przyczyną niedostatecznej perfuzji narządów

Należy podkreślić, że roztworu do dializy otrzewnowej nie wolno w żadnym wypadku stosować do infuzji dożylnych.³

Przeciwwskazania ogólne dla dializy otrzewnowej

Niezależnie od składu stosowanego roztworu, istnieją ogólne przeciwwskazania do prowadzenia dializy otrzewnowej jako metody leczenia nerkozastępczego. Dotyczą one stanu klinicznego pacjenta, który może uniemożliwiać bezpieczne przeprowadzenie zabiegu lub zwiększać ryzyko powikłań.⁴

Przeciwwskazania związane z jamą brzuszną i przewodem pokarmowym

• Niedawne operacje lub urazy jamy brzusznej – zwiększają ryzyko przecieku dializatu i zakażeń
• Wcześniejsze operacje jamy brzusznej z pozostawieniem zrostów – mogą zaburzać przepływ płynu dializacyjnego i zmniejszać skuteczność dializy
• Ciężkie oparzenia powłok brzusznych – naruszają integralność tkanek i zwiększają ryzyko infekcji
• Perforacja jelit – prowadzi do zapalenia otrzewnej i posocznicy
• Rozległe stany zapalne skóry powłok brzucha (dermatitis) – zwiększają ryzyko zakażenia miejsca ujścia cewnika dializacyjnego
• Choroby zapalne jelit, w tym:
  • Choroba Crohna
  • Wrzodziejące zapalenie jelita grubego
  • Zapalenie uchyłków jelit
• Miejscowe zapalenie otrzewnej – stanowi ognisko zakażenia i może prowadzić do uogólnionego zapalenia otrzewnej
• Wewnętrzna lub zewnętrzna przetoka brzuszna – powoduje przeciek płynu dializacyjnego i zaburza efektywność dializy
• Przepukliny brzuszne (pępkowa, pachwinowa lub inne) – mogą się powiększać pod wpływem zwiększonego ciśnienia wewnątrzbrzusznego
• Guzy jamy brzusznej – mogą utrudniać przepływ płynu dializacyjnego i zwiększać ryzyko powikłań
• Niedrożność jelita – stanowi stan ostry wymagający interwencji chirurgicznej

Przeciwwskazania związane z innymi stanami klinicznymi

• Choroby płuc, szczególnie zapalenie płuc – zwiększone ciśnienie wewnątrzbrzuszne może pogarszać funkcję płuc
• Sepsa – uogólnione zakażenie, które może się rozszerzyć na otrzewną
• Skrajna hiperlipidemia – może prowadzić do zmętnienia dializatu i utrudniać ocenę skuteczności dializy
• Mocznica oporna na dializę otrzewnową – w rzadkich przypadkach, gdy nie można uzyskać odpowiedniej kontroli mocznicy za pomocą dializy otrzewnowej

Przeciwwskazania związane ze stanem odżywienia i zdolnością pacjenta

• Wyniszczenie oraz znaczna utrata masy ciała, szczególnie gdy nie można zapewnić odpowiedniego spożycia białka – dializa otrzewnowa wiąże się z utratą białka, co może nasilać niedożywienie
• Niezdolność fizyczna lub umysłowa do wykonywania dializy otrzewnowej zgodnie z instrukcją lekarza – dializa otrzewnowa wymaga od pacjenta lub jego opiekuna określonego poziomu sprawności i zrozumienia procedury

Postępowanie w przypadku rozwinięcia przeciwwskazań podczas terapii

W sytuacji, gdy u pacjenta leczonego dializą otrzewnową rozwinie się którekolwiek z wymienionych wyżej zaburzeń, decyzja o dalszym postępowaniu terapeutycznym należy do lekarza prowadzącego. Może ona obejmować czasowe wstrzymanie dializy otrzewnowej, zmianę metody leczenia nerkozastępczego (np. przejście na hemodializę) lub inne postępowanie dostosowane do indywidualnej sytuacji klinicznej pacjenta.⁵

Bezpieczeństwo stosowania roztworu bicaVera

Należy pamiętać, że roztwór bicaVera z 2,3% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l zawiera określone stężenia elektrolitów, w tym: wapń (1,25 mmol/l), sód (134 mmol/l), magnez (0,5 mmol/l), chlorki (103,5 mmol/l), wodorowęglany (34 mmol/l) oraz glukozę (126,1 mmol/l). Skład ten należy uwzględnić przy ocenie stanu metabolicznego i elektrolitowego pacjenta przed kwalifikacją do leczenia tym roztworem.⁶