7-dimetyloksantyna
7-dimetyloksantyna, znana również jako paraksantyna, jest głównym metabolitem kofeiny w organizmie człowieka. Powstaje w wyniku demetylacji kofeiny w pozycji 3 pod wpływem enzymu CYP1A2 w wątrobie. Stanowi około 80% produktów metabolizmu kofeiny.
Pod względem farmakologicznym, paraksantyna wykazuje działanie podobne do kofeiny, jednak z pewnymi różnicami. Jest silniejszym inhibitorem fosfodiesterazy niż kofeina, co przekłada się na zwiększenie wewnątrzkomórkowego stężenia cAMP. Ponadto, wykazuje silniejsze działanie mobilizujące lipidy, stymulując lipolizę w tkance tłuszczowej.
W przeciwieństwie do kofeiny, paraksantyna ma słabsze działanie na receptory adenozynowe i nie powoduje tak znaczącego efektu stymulującego ośrodkowy układ nerwowy. Jej stężenie we krwi jest wykorzystywane jako biomarker aktywności enzymu CYP1A2, co może mieć znaczenie w badaniach farmakogenetycznych oraz w personalizacji dawkowania leków metabolizowanych przez ten enzym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – APAP migrena 250 mg + 250 mg + 65 mg
Produkt APAP migrena zawiera paracetamol (250 mg), kwas acetylosalicylowy (250 mg) oraz kofeinę (65 mg), których farmakokinetyka obejmuje szybkie i całkowite wchłanianie z przewodu pokarmowego. Kwas acetylosalicylowy ulega hydrolizie do kwasu salicylowego z okresem półtrwania 15-20 minut, a jego metabolity są wydalane głównie przez nerki, z klirensem zależnym od pH moczu. Paracetamol osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 30-120 minut, jest metabolizowany w wątrobie, a jego okres półtrwania wynosi 1-4 godziny. Kofeina jest szybko i całkowicie wchłaniana, metabolizowana w wątrobie z okresem półtrwania około 4,9 godziny (zakres 1,9-12,2 h), wiążąc się w 35% z białkami osocza. W niskich dawkach zawartych w APAP migrena nie dochodzi do nasycenia metabolizmu ani wydłużenia okresu półtrwania poszczególnych składników.
1-metyloksantyna, 7-dimetyloksantyna, 7-metyloksantyna, dysfagia, dystrybucja tkankowa, eliminacja z organizmu, glukuronid salicylowo-fenolowy, interakcja międzylekowa, klirens całkowity, klirens nerkowy, kofeina, kwas 1-metylomoczowy, kwas acetylosalicylowy, kwas salicylowy, kwas salicylurowy, metabolizm przedukładowy, metabolizm salicylanu, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, paraksantyna, przedawkowanie paracetamolu, przenikanie przez łożysko, sprzęganie z glutationem, stężenie w osoczu, uszkodzenie wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Agapurin SR 600 600 mg
Pentoksyfilina, zawarta w preparacie Agapurin SR 600, charakteryzuje się farmakokinetyką typową dla leków o przedłużonym uwalnianiu, z czasem uwalniania wynoszącym 10-12 godzin, co umożliwia utrzymanie stabilnego stężenia w osoczu. Po doustnym podaniu pentoksyfilina jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana z przewodu pokarmowego, jednak jej biodostępność wynosi jedynie 20-30% z powodu intensywnego efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, gdzie powstaje aktywny metabolit I (1-(5-hydroksyheksylo)-3,7-dimetyloksantyna), którego stężenie w osoczu jest dwukrotnie wyższe niż leku macierzystego. Zarówno pentoksyfilina, jak i jej metabolit pozostają w odwracalnej równowadze redoks, co powoduje, że ich aktywność farmakologiczna sumuje się, zwiększając efektywną dawkę substancji czynnej.
1-(5-hydroksyheksylo)-3, 7-dimetyloksantyna, aktywny metabolit, biodostępność substancji czynnej, całkowita biodostępność, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, kumulacja leku, metabolity rozpuszczalne w wodzie, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pasaż tabletki, pentoksyfilina, przedłużone uwalnianie, równowaga biochemiczna redukcji-utleniania, środek przeczyszczający, stężenie leku w osoczu, substancja czynna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie z organizmu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polfilin 100 mg
Pentoksyfilina, substancja czynna Polfilinu (20 mg/ml), charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (168 litrów) oraz polem pod krzywą stężenie-czas (AUC0-∞) wynoszącym 2570 ng/ml, co świadczy o szerokiej dystrybucji tkankowej i skutecznej penetracji po podaniu parenteralnym. Metabolizm wątrobowy jest główną drogą eliminacji, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu 1-(5-hydroksyheksylo)-3,7-dimetyloksantyny, którego stężenie w osoczu jest dwukrotnie wyższe niż substancji macierzystej. Okres półtrwania pentoksyfiliny wynosi około 1,6 godziny, a metabolitów 1-1,6 godziny, co implikuje konieczność częstego dawkowania. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci polarnych, rozpuszczalnych w wodzie metabolitów, przy minimalnym wydalaniu leku w formie niezmienionej.
1-(5-hydroksyheksylo)-3, 7-dimetyloksantyna, biodostępność preparatu, biologiczny okres półtrwania, biotransformacja leku, dawkowanie leku, dystrybucja tkankowa, działanie niepożądane, kumulacja leku, metabolit aktywny farmakologicznie, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, parametr farmakokinetyczny, pentoksyfilina, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia leku, równowaga biochemiczna, roztwór do wstrzykiwań, substancja czynna, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Agapurin SR 400 400 mg
Pentoksyfilina, substancja czynna Agapurin SR 400, charakteryzuje się przedłużonym uwalnianiem trwającym 10-12 godzin, co umożliwia utrzymanie stabilnego stężenia leku w osoczu. Po szybkim i niemal całkowitym wchłonięciu z przewodu pokarmowego, pentoksyfilina podlega intensywnemu efektowi pierwszego przejścia w wątrobie, skutkującemu biodostępnością na poziomie 20-30%. W wątrobie zachodzi niemal całkowita biotransformacja do aktywnego metabolitu 1-(5-hydroksyheksylo)-3,7-dimetyloksantyny, którego stężenie w osoczu jest dwukrotnie wyższe niż substancji macierzystej. Oba związki funkcjonują w odwracalnej równowadze redoks, co zwiększa efektywną aktywność farmakologiczną. Okres półtrwania pentoksyfiliny i jej metabolitów wynosi około 1-1,6 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (>90% dawki w postaci metabolitów rozpuszczalnych w wodzie), przy minimalnym wydalaniu niezmienionego leku.
1-(5-hydroksyheksylo)-3, 7-dimetyloksantyna, aktywny metabolit, biodostępność, biotransformacja substancji czynnej, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, kumulacja leku, okres półtrwania, pasaż tabletki, pentoksyfilina, profil farmakokinetyczny, równowaga biochemiczna redukcji-utleniania, skuteczność terapeutyczna, środek przeczyszczający, stężenie leku w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wydalanie metabolitów, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vemonis Intense 400 mg + 60 mg + 40 mg
Produkt leczniczy Vemonis Intense zawiera metamizol sodu (400 mg), kofeinę (60 mg) oraz drotawerynę chlorowodorek (40 mg). Metamizol po podaniu doustnym ulega nieenzymatycznej hydrolizie w jelicie do aktywnego metabolitu 4-metyloaminoantypiryny (MAA), który jest szybko i niemal całkowicie absorbowany (biodostępność ~100%), osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach. Metabolizm metamizolu zachodzi głównie w wątrobie, a jego metabolity przenikają przez barierę krew-mózg. Okres półtrwania eliminacji MAA wynosi 2,5-3,5 h u osób zdrowych, wydłużając się do 4,5 h u osób starszych i u pacjentów z marskością wątroby. Kofeina charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i osiąga maksymalne stężenie 1,5-1,8 μg/ml po 50-75 minutach od podania 100 mg. Metabolizowana jest niemal całkowicie w wątrobie, a jej okres półtrwania wynosi 3-7 h u dorosłych, natomiast u noworodków może przekraczać 100 h. Drotaweryna wykazuje zmienną biodostępność po podaniu doustnym (24,5-91%, średnio 58,2 ± 18,2%), maksymalne stężenie osiąga po 1-3 godzinach, a eliminacja odbywa się głównie przez jelita i drogi pozanerkowe.
1-metyloksantyna, 4-acetyloaminoantypiryna, 4-aminoantypiryna, 4-metyloaminoantypiryna, 7-dimetyloksantyna, 7-metyloksantyna, bariera krew-mózg, biodostępność, cytochrom P450, drotaweryna, drotaweryna chlorowodorek, dystrybucja, efekt pierwszego przejścia, eliminacja, klirens kreatyniny, kofeina, kwas glukuronowy, łożysko, marskość wątroby, metabolizm, metabolizm wątrobowy, metamizol sod, mięsień sercowy, N-acetylotransferaza, nerka, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płuco, przewód pokarmowy, tkanka tłuszczowa, wchłanianie, wydalanie z żółcią - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polfilin prolongatum 400 mg
Pentoksyfilina, będąca substancją czynną preparatu Polfilin prolongatum w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Jednakże intensywny metabolizm pierwszego przejścia w wątrobie ogranicza jej biodostępność do 20-30%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 2 godzinach. Pentoksyfilina ulega niemal całkowitemu metabolizmowi w wątrobie, a jej głównym aktywnym metabolitem jest 1-(5-hydroksyheksylo)-3,7-dimetyloksantyna, której stężenie w osoczu jest dwukrotnie wyższe niż substancji macierzystej. Oba związki tworzą odwracalną równowagę biochemiczną i należy je traktować jako jedną jednostkę aktywności farmakologicznej.
1-(5-hydroksyheksylo)-3, 7-dimetyloksantyna, aktywność farmakologiczna, biologiczny okres półtrwania, charakterystyka produktu leczniczego, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, eliminacja leku, metabolity rozpuszczalne w wodzie, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pentoksyfilina, Polfilin prolongatum, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby