przewlekłe zaburzenie czynności nerek
Przewlekłe zaburzenie czynności nerek (PZCN), znane również jako przewlekła choroba nerek (PChN), to stan charakteryzujący się stopniowym, nieodwracalnym pogorszeniem funkcji nerek, utrzymującym się przez co najmniej 3 miesiące. Jest definiowane jako obniżenie filtracji kłębuszkowej (GFR) poniżej 60 ml/min/1,73 m² i/lub obecność wskaźników uszkodzenia nerek (białkomocz, krwinkomocz, nieprawidłowości w badaniach obrazowych).
Choroba ta jest klasyfikowana w pięć stadiów (G1-G5) w oparciu o wartość GFR, gdzie stadium G1 oznacza uszkodzenie nerek z prawidłowym lub podwyższonym GFR (≥90 ml/min/1,73 m²), a stadium G5 to schyłkowa niewydolność nerek z GFR <15 ml/min/1,73 m². Główne przyczyny PZCN to cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, kłębuszkowe zapalenia nerek, choroby autoimmunologiczne, zaburzenia wrodzone i nabyte układu moczowego oraz nefropatia polekowa.
Diagnostyka obejmuje ocenę GFR (najczęściej za pomocą wzoru CKD-EPI), badanie ogólne moczu, ocenę albuminurii/białkomoczu, badania obrazowe oraz w niektórych przypadkach biopsję nerki. W leczeniu kluczowe jest spowolnienie progresji choroby poprzez kontrolę choroby podstawowej, leczenie nadciśnienia tętniczego (docelowo <130/80 mmHg), ograniczenie białkomoczu, modyfikację czynników ryzyka sercowo-naczyniowego oraz odpowiednie postępowanie dietetyczne z ograniczeniem sodu, fosforu i potasu w zaawansowanych stadiach.
W zaawansowanych stadiach (G4-G5) rozwija się zespół mocznicowy wymagający leczenia nerkozastępczego – hemodializy, dializy otrzewnowej lub przeszczepienia nerki. PZCN wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powikłań sercowo-naczyniowych, zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej, niedokrwistości, zaburzeń elektrolitowych i kwasowo-zasadowych, które wymagają kompleksowego monitorowania i leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Ketoprofen – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Ketoprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), powinien być stosowany z zachowaniem szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego, układu krążenia, nerek i wątroby oraz u osób w podeszłym wieku. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, aby ograniczyć ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak krwawienia, owrzodzenia i perforacje przewodu pokarmowego, które mogą wystąpić nawet bez objawów zwiastunowych. Ryzyko to jest szczególnie wysokie u pacjentów z chorobą wrzodową w wywiadzie, stosujących duże dawki NLPZ, przyjmujących jednocześnie leki przeciwzakrzepowe, kortykosteroidy, SSRI lub leki przeciwpłytkowe. W przypadku wystąpienia krwawienia z przewodu pokarmowego leczenie ketoprofenem należy natychmiast przerwać. U pacjentów z chorobami układu krążenia (np. nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, choroba niedokrwienna serca) konieczne jest monitorowanie ciśnienia tętniczego oraz objawów zatrzymania płynów i obrzęków, ze względu na zwiększone ryzyko incydentów zakrzepowo-zatorowych i migotania przedsionków.
aminotransferaza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma oskrzelowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa, fototoksyczność, hiperkaliemia, incydent zakrzepowo-zatorowy, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kortykosteroid doustny, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, mieszana choroba tkanki łącznej, migotanie przedsionków, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, niepłodność bez jajeczkowania, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, pęcherzyk Graafa, perforacja przewodu pokarmowego, polip nosa, pozaszpitalne bakteryjne zapalenie płuc, przewlekłe zaburzenie czynności nerek, przewlekłe zapalenie zatok, przewlekły nieżyt nosa, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sitagliptin Medical Valley 50 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Sitagliptin Medical Valley, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając mediana Tmax w zakresie 1-4 godzin. Po dawce 100 mg średnie AUC wynosi 8,52 μM•hr, a Cmax 950 nM, z biodostępnością około 87%. Lek wykazuje liniowość dawki w zakresie AUC, jednak Cmax i C24h nie rosną proporcjonalnie. Objętość dystrybucji wynosi około 198 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (38%). Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a 79% dawki wydalane jest z moczem w formie niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy około 350 mL/min, co wskazuje na aktywne wydzielanie kanalikowe. Sytagliptyna jest substratem transporterów hOAT-3 i glikoproteiny p, jednak ich kliniczne znaczenie jest ograniczone, a lek nie wykazuje istotnych interakcji z enzymami CYP450 ani transporterami OCT2, OAT1 czy PEPT1/2.
białko osocza, biodostępność, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, dipeptydylopeptydaza 4, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka populacyjna, filtracja kłębuszkowa, glikoproteina p, hemodializa, izoenzymy cytochromu P450, OAT1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, PEPT1/2, przewlekłe zaburzenie czynności nerek, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter OCT2, wskaźnik masy ciała, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Allopurinol Aurovitas
Allopurynol powinien być włączany do terapii po ustąpieniu ostrego napadu dny moczanowej, ze względu na ryzyko zaostrzenia objawów, które może wystąpić w początkowym okresie leczenia. Zaleca się profilaktyczne stosowanie leków przeciwzapalnych lub kolchicyny przez minimum miesiąc od rozpoczęcia terapii. W przypadku ostrego napadu dny podczas leczenia allopurynolem, nie należy przerywać terapii, a jedynie stosować dodatkowo leki przeciwzapalne. Natychmiastowe przerwanie leczenia jest konieczne przy pojawieniu się wysypki skórnej lub innych objawów nadwrażliwości, takich jak rumień grudkowo-plamkowy, zespół DRESS, Stevensa-Johnsona (SJS) czy toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN). U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek dawkę leku należy odpowiednio zredukować, a szczególną ostrożność zachować u osób leczonych moczopędnymi lub inhibitorami ACE z powodu ryzyka współistniejących zaburzeń nerek.
allel HLA-B*5801, allopurynol, bezobjawowa hiperurykemia, choroba nowotworowa, dna moczanowa, glikokortykosteroid, inhibitor ACE, kamica nerkowa, kamień nerkowy, kolchicyna, lek moczopędny, lek urykozuryczny, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, ostry napad dny moczanowej, przewlekła choroba nerek, przewlekłe zaburzenie czynności nerek, rumień grudkowo-plamkowy, tiazyd, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zespół Lescha-Nyhana, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złóg ksantynowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dotarem
Preparat DOTAREM, zawierający kwas gadoterowy w postaci soli megluminowej, jest środkiem kontrastowym przeznaczonym wyłącznie do dożylnego podania w diagnostyce obrazowej metodą rezonansu magnetycznego (MRI). Bezwzględnie zabronione jest podawanie dokanałowe ze względu na ryzyko ciężkich powikłań neurologicznych, takich jak śpiączka czy napady padaczkowe. Przed badaniem należy wykluczyć obecność implantów ferromagnetycznych (np. rozrusznik serca, klipsy naczyniowe, implanty ślimakowe) oraz metalowych ciał obcych, zwłaszcza w oku. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaktyczne, mogą wystąpić niezależnie od dawki i często pojawiają się u pacjentów z historią uczuleń lub astmy oskrzelowej. W trakcie podawania preparatu konieczny jest nadzór lekarski oraz dostępność leków ratunkowych (adrenalina, leki przeciwhistaminowe), rurki dotchawiczej i respiratora. Zaleca się także wykonanie testów czynności nerek, szczególnie u pacjentów z GFR <30 ml/min/1,73 m², u których istnieje ryzyko nerkopochodnego włóknienia układowego (NSF).
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, drgawka, encefalopatia, glikokortykosteroid, hemodializa, implant ślimakowy, klips naczyniowy, klirens nerkowy, kwas gadoterowy, napad padaczkowy, nerkopochodne włóknienie układowe, niski próg napadu padaczkowego, ostra niewydolność nerek, ostre zaburzenie czynności nerek, podanie dożylne, pompa infuzyjna, powikłanie neurologiczne, przewlekłe zaburzenie czynności nerek, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rezonans magnetyczny, rozrusznik serca, rurka dotchawicza, śpiączka, środek kontrastowy, środek kontrastowy zawierający gadolin, środek przeciwhistaminowy, stymulator nerwów, wynaczynienie - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Profenid
Leczenie ketoprofenem (Profenid 100 mg) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z astmą oskrzelową, przewlekłym nieżytem nosa, polipami nosa oraz nadwrażliwością na NLPZ, ze względu na ryzyko skurczu oskrzeli i napadów astmy. Istotne jest monitorowanie pacjentów z chorobą wrzodową, zwłaszcza z wywiadem krwawień i perforacji, osób w podeszłym wieku, o niskiej masie ciała oraz z zaburzeniami czynności płytek krwi, ze względu na zwiększone ryzyko poważnych powikłań żołądkowo-jelitowych, takich jak krwawienia, owrzodzenia i perforacje. Należy unikać łączenia ketoprofenu z innymi NLPZ, doustnymi kortykosteroidami, antykoagulantami, SSRI, lekami przeciwpłytkowymi oraz nikorandylem, które mogą potęgować ryzyko krwawień. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z chorobami zapalnymi jelit (wrzodziejące zapalenie okrężnicy, choroba Crohna) oraz na wczesne objawy ze strony przewodu pokarmowego, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
aminotransferaza, antykoagulant, astma oskrzelowa, bakteryjne zapalenie płuc, choroba Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa, cukrzyca, diureza, doustny kortykosteroid, fototoksyczność, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hipowolemia, inhibitor cyklooksygenazy typu 2, krwawienie do przewodu pokarmowego, laktoza jednowodna, lek przeciwpłytkowy, marskość wątroby, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło słoneczne, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, ospa wietrzna, pęcherzyk Graafa, polipy nosa, pomostowanie tętnic wieńcowych, przewlekłe zaburzenie czynności nerek, przewlekłe zapalenie zatok, przewlekły nieżyt nosa, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenie czynności płytek krwi, zapalenie wątroby, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dotarem multidose
Kwas gadoterowy, stosowany wyłącznie do podawania dożylnego jako środek kontrastowy w rezonansie magnetycznym, wymaga zachowania szczególnych środków ostrożności. Podanie dokanałowe jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkich reakcji neurologicznych, takich jak śpiączka czy napady padaczkowe. Przed podaniem należy wykluczyć obecność implantów ferromagnetycznych (np. rozrusznik serca, klipsy naczyniowe, implant ślimakowy) oraz metalowych ciał obcych, zwłaszcza w oku. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaktyczne, mogą wystąpić natychmiastowo (do 60 minut) lub późno (do 7 dni) po podaniu, niezależnie od dawki i często są nieprzewidywalne. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z astmą oskrzelową, alergiami, wcześniejszymi reakcjami na środki kontrastowe oraz u osób stosujących beta-adrenolityki, gdyż mogą oni wymagać premedykacji i specjalistycznego nadzoru podczas badania.
agonista receptorów beta, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, ciężka choroba układu krążenia, Dotarem multidose, encefalopatia, glikokortykosteroid, hemodializa, implant ślimakowy, klips naczyniowy, klirens nerkowy, kwas gadoterowy, MRI bez wzmocnienia kontrastowego, napad padaczkowy, nerkopochodne włóknienie układowe, niski próg napadu padaczkowego, ostra niewydolność nerek, ostre zaburzenie czynności nerek, podanie dokanałowe, podanie dożylne, pompa infuzyjna, przeszczepienie wątroby, przewlekłe zaburzenie czynności nerek, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja neurologiczna, rezonans magnetyczny, rozrusznik serca, śpiączka, środek kontrastowy, środek kontrastowy z gadolinem, środek przeciwhistaminowy, stymulator nerwów, wynaczynienie - Leksykon substancji czynnych
Allopurynol – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Allopurynol, stosowany w leczeniu hiperurykemii i dny moczanowej, wiąże się z ryzykiem poważnych reakcji nadwrażliwości, takich jak rumień grudkowo-plamkowy, zespół DRESS oraz zespół Stevensa-Johnsona (SJS)/toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN). Wystąpienie tych objawów wymaga natychmiastowego przerwania terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność allelu HLA-B*5801, który znacząco zwiększa ryzyko tych reakcji, zwłaszcza u pacjentów pochodzenia chińskiego (Han), tajskiego i koreańskiego, gdzie częstość występowania allelu wynosi odpowiednio do 20%, 8-15% i około 12%. Zaleca się przeprowadzenie badania przesiewowego przed rozpoczęciem leczenia u pacjentów z tych grup etnicznych, a u nosicieli allelu unikać stosowania allopurynolu, chyba że korzyści przewyższają ryzyko. Dawkowanie allopurynolu powinno być dostosowane do stopnia niewydolności nerek, z dawkami od standardowej u pacjentów z klirensem kreatyniny >90 ml/min do 100 mg/dobę lub rzadszych dawek u pacjentów z klirensem <10 ml/min.
allel HLA-B*5801, allopurynol, bezobjawowa hiperurykemia, ciężka niewydolność nerek, dna moczanowa, dnawe zapalenie stawów, hiperurykemia, inhibitor ACE, kamica moczowa, klirens kreatyniny, kolchicyna, krańcowa niewydolność nerek, łagodna niewydolność nerek, lek moczopędny, lek przeciwzapalny, moczanowe kamienie nerkowe, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, ostry napad dny moczanowej, przewlekła choroba nerek, przewlekłe zaburzenie czynności nerek, rumień grudkowo-plamkowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, umiarkowana niewydolność nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół DRESS, zespół Lescha-Nyhana, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złogi ksantynowe, żółcień pomarańczowa FCF - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Allopurinol Aurovitas
Allopurinol Aurovitas, zawierający allopurynol, wymaga ostrożnego stosowania, zwłaszcza u pacjentów z ostrym napadem dny moczanowej, gdzie terapię należy rozpoczynać po ustąpieniu objawów, stosując profilaktycznie leki przeciwzapalne lub kolchicynę przez minimum miesiąc. W trakcie leczenia nie należy przerywać allopurynolu podczas napadu dny, a dawkę utrzymać, wdrażając jednocześnie leczenie przeciwzapalne. Istotnym ryzykiem są ciężkie reakcje nadwrażliwości, takie jak rumień grudkowo-plamkowy, zespół DRESS, Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, zwłaszcza stosujących diuretyki tiazydowe, oraz u osób leczonych inhibitorami ACE, ze względu na zwiększone ryzyko tych reakcji. Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby powinno być odpowiednio zmniejszone.
allel HLA-B*5801, allopurynol, dna moczanowa, dnawe zapalenie stawów, dysfagia, genotypowanie HLA-B*5801, glikokortykosteroid, hiperurykemia, hormon TSH, inhibitor ACE, kamica moczowa, kamień moczanowy, kolchicyna, laktoza jednowodna, lek moczopędny, lek urykozuryczny, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, ostry napad dny moczanowej, pH moczu, przewlekłe zaburzenie czynności nerek, reakcja nadwrażliwości, rumień grudkowo-plamkowy, tiazyd, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności tarczycy, zespół DRESS, zespół Lescha-Nyhana, zespół nadwrażliwości, zespół SJS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół TEN, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hascovir 400 mg/5 ml
Acyklowir, substancja czynna leku Hascovir (400 mg/5 ml, zawiesina doustna), wykazuje częściowe wchłanianie z przewodu pokarmowego, z proporcjonalnym wzrostem stężenia w osoczu wraz ze wzrostem dawki. Przy dawkowaniu doustnym 200 mg co 4 godziny, CSSmaks wynosi 3,1 μM (0,7 μg/ml), a CSSmin 1,8 μM (0,4 μg/ml), natomiast przy dawce 800 mg co 4 godziny wartości te wzrastają odpowiednio do 8 μM (1,8 μg/ml) i 4 μM (0,9 μg/ml). Po podaniu dożylnym u dorosłych okres półtrwania wynosi około 2,9 godziny, a stężenia maksymalne i minimalne są zależne od dawki (np. 10 mg/kg mc. – Cmax 92 μM, Cmin 10,2 μM). U noworodków i niemowląt okres półtrwania jest wydłużony do 3,8 godziny, a u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek do 19,5 godziny. Acyklowir przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, osiągając około 50% stężenia osoczowego, a jego wiązanie z białkami osocza jest niskie (9-33%), co ogranicza ryzyko interakcji lekowych.
9-karboksymetoksymetyloguanina, acyklowir, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, przewlekłe zaburzenie czynności nerek, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, stężenie minimalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zawiesina doustna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dotarem
Dotarem, zawierający kwas gadoterowy w postaci soli megluminowej, jest środkiem kontrastowym stosowanym w rezonansie magnetycznym (MRI), którego podanie wymaga ścisłego przestrzegania zasad bezpieczeństwa. Podawanie dokanałowe jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkich reakcji neurologicznych, w tym śpiączki i encefalopatii. Konieczne jest podanie dożylne oraz unikanie wynaczynienia leku, które może wywołać miejscowe reakcje nietolerancji. Przed badaniem należy wykluczyć obecność implantów i urządzeń wrażliwych na pole magnetyczne, takich jak rozruszniki serca, klipsy naczyniowe z materiału ferromagnetycznego, pompy infuzyjne, stymulatory nerwów, implanty ślimakowe oraz metalowe ciała obce, zwłaszcza w oku. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaktyczne, mogą wystąpić natychmiast lub opóźnione do 7 dni po podaniu, niezależnie od dawki, a pacjenci z wcześniejszymi reakcjami na środki kontrastowe zawierające gadolin są szczególnie narażeni.
adrenalina, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, encefalopatia, glikokortykosteroid, hemodializa, implant ślimakowy, klips naczyniowy, klirens nerkowy, kwas gadoterowy, lek przeciwhistaminowy, napad padaczkowy, nerkopochodne włóknienie układowe, niski próg drgawkowy, ostre zaburzenie czynności nerek, pompa infuzyjna, premedykacja, przewlekłe zaburzenie czynności nerek, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, respirator, rozrusznik serca, rurka dotchawicza, śpiączka, stymulator nerwów, wynaczynienie leku - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Profenid
Ketoprofen, substancja czynna Profenid 100 mg, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z astmą oskrzelową, przewlekłym nieżytem nosa, polipami nosa oraz nadwrażliwością na kwas acetylosalicylowy lub inne NLPZ, ze względu na ryzyko napadu astmy lub skurczu oskrzeli. Konieczne jest unikanie jednoczesnego stosowania ketoprofenu z innymi NLPZ, w tym inhibitorami COX-2, oraz u pacjentów przyjmujących doustne kortykosteroidy, antykoagulanty (np. warfaryna), SSRI, leki przeciwpłytkowe i nikorandyl, ze względu na zwiększone ryzyko krwawień i owrzodzeń przewodu pokarmowego. Ryzyko to jest szczególnie wysokie u osób z chorobą wrzodową w wywiadzie, w podeszłym wieku, o niskiej masie ciała, z zaburzeniami czynności płytek krwi oraz przyjmujących leki przeciwzakrzepowe lub antyagregacyjne. Zaleca się rozpoczynanie terapii od najniższej skutecznej dawki oraz rozważenie stosowania leków osłaniających błonę śluzową, takich jak mizoprostol lub inhibitory pompy protonowej.
aminotransferaza, antykoagulant, astma oskrzelowa, choroba Crohna, choroba wrzodowa, cukrzyca, hiperkaliemia, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, ketoprofen, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, mizoprostol, morfologia krwi, niepłodność bez jajeczkowania, niewydolność nerek, niewydolność serca, nikorandyl, przewlekłe zaburzenie czynności nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenie czynności płytek krwi, zaburzenie widzenia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie wątroby, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry