Przeciwwskazania stosowania leku Alotendin. Kiedy i w jakich warunkach odradzić pacjentowi stosowanie tego leku?

Lek Alotendin, zawierający bisoprololu fumaran oraz amlodypinę w postaci bezylanu, jest złożonym produktem leczniczym stosowanym w terapii nadciśnienia tętniczego. Ze względu na obecność dwóch substancji czynnych, przeciwwskazania do jego stosowania obejmują zarówno te związane z amlodypiną, jak i bisoprololem. Należy dokładnie zapoznać się z poniższymi przeciwwskazaniami przed zaleceniem leku pacjentowi.¹

Przeciwwskazania związane z amlodypiną

Amlodypina, będąca blokerem kanału wapniowego z grupy pochodnych dihydropirydyny, nie powinna być stosowana w następujących stanach klinicznych:²

• Ciężkie niedociśnienie – ze względu na właściwości wazodylatacyjne amlodypiny, może ona powodować dalsze obniżenie ciśnienia tętniczego, co u pacjentów z już istniejącym ciężkim niedociśnieniem może prowadzić do zapaści krążeniowej
• Wstrząs, w tym wstrząs kardiogenny – podanie amlodypiny może pogłębić istniejący stan krytyczny poprzez nasilenie obniżenia ciśnienia tętniczego
• Zwężenie drogi odpływu lewej komory (np. w zaawansowanej stenozie aortalnej) – właściwości wazodylatacyjne mogą pogorszyć przepływ przez zwężoną zastawkę
• Niestabilna hemodynamicznie niewydolność serca po zawale mięśnia sercowego – w tej sytuacji amlodypina może pogorszyć stan hemodynamiczny pacjenta

Przeciwwskazania związane z bisoprololem

Bisoprolol, należący do grupy selektywnych antagonistów receptorów β1-adrenergicznych, jest przeciwwskazany w następujących stanach:³

• Ostra niewydolność serca lub epizody niewydolności serca wymagające dożylnej terapii inotropowej – bisoprolol może nasilić niewydolność serca poprzez zmniejszenie kurczliwości mięśnia sercowego
• Wstrząs kardiogenny – zastosowanie beta-blokera może dodatkowo osłabić funkcję skurczową serca
• Zaburzenia przewodzenia:
  • Blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia (bez wszczepionego rozrusznika serca)
  • Zespół chorej zatoki
  • Blok zatokowo-przedsionkowy

  – te zaburzenia przewodzenia mogą ulec nasileniu pod wpływem bisoprololu, prowadząc do całkowitego bloku lub asystolii

• Objawowa bradykardia – bisoprolol może dodatkowo zwolnić częstość rytmu serca, co może prowadzić do objawów niedostatecznej perfuzji narządowej
• Objawowe niedociśnienie tętnicze – beta-blokada może nasilić objawy niedociśnienia

Dodatkowo bisoprolol jest przeciwwskazany w przypadku:⁴

• Ciężkiej astmy oskrzelowej – w której beta-blokada, nawet selektywna, może wywołać skurcz oskrzeli i pogorszyć stan pacjenta
• Zaawansowanych stadiów miażdżycy zarostowej tętnic obwodowych lub ciężkiego zespołu Raynauda – bisoprolol może nasilać objawy niedokrwienia obwodowego
• Nieleczonego guza chromochłonnego – zastosowanie beta-blokera bez uprzedniej blokady receptorów alfa może wywołać przełom nadciśnieniowy
• Kwasicy metabolicznej – bisoprolol może utrudniać kompensację zaburzeń metabolicznych

Przeciwwskazania związane z lekiem Alotendin jako produktem złożonym

Alotendin nie powinien być stosowany u pacjentów z:⁵

• Nadwrażliwością na substancje czynne (bisoprolol, amlodypina)
• Nadwrażliwością na pochodne dihydropirydyny
• Nadwrażliwością na którąkolwiek substancję pomocniczą produktu leczniczego

Szczególne uwagi kliniczne

Przy podejmowaniu decyzji o zastosowaniu leku Alotendin należy pamiętać, że występowanie któregokolwiek z wymienionych powyżej stanów stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do jego użycia. Lek dostępny jest w różnych dawkach (5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg bisoprololu fumaranu i amlodypiny), co pozwala na dobór odpowiedniej dawki dla pacjenta, ale nie eliminuje przeciwwskazań do jego stosowania.⁶

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z podejrzeniem guza chromochłonnego – bisoprolol może być stosowany tylko po skutecznej blokadzie receptorów alfa-adrenergicznych. Zastosowanie beta-blokera przed zablokowaniem receptorów alfa może prowadzić do niebezpiecznego wzrostu ciśnienia tętniczego.⁷

Należy pamiętać, że linia podziału na tabletce Alotendin ułatwia tylko jej rozkruszenie w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział na równe dawki, co ma istotne znaczenie przy ustalaniu reżimu dawkowania.⁸