Właściwości farmakokinetyczne
Alotendin 10 mg + 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Alotendin

Alotendin to złożony produkt leczniczy zawierający dwie substancje czynne: bisoprolol (w postaci fumaranu) oraz amlodypinę (w postaci bezylanu), dostępny w różnych dawkach: 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg w postaci tabletek. Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne obu składników aktywnych.¹

Właściwości farmakokinetyczne amlodypiny

Wchłanianie

Amlodypina charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie we krwi osiąga w stosunkowo szerokim przedziale czasowym, między 6. a 12. godziną po podaniu. Istotną cechą amlodypiny jest brak wpływu pokarmu na jej biodostępność, co upraszcza schemat stosowania leku. Całkowita biodostępność amlodypiny szacowana jest na poziomie 64-80%.²

Dystrybucja

Objętość dystrybucji amlodypiny wynosi 21 l/kg, co wskazuje na jej znaczną dystrybucję w tkankach. Stan stacjonarny stężenia w osoczu, wynoszący 5-15 ng/ml, jest osiągany po 7-8 dniach regularnego, codziennego podawania leku. Badania in vitro wykazały, że amlodypina w znacznym stopniu (93-98%) wiąże się z białkami osocza w krążącej krwi.³

Metabolizm i eliminacja

Amlodypina podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu – około 90% substancji przekształcane jest w nieaktywne pochodne pirydyny. Z organizmu wydalane jest 10% związku macierzystego oraz 60% nieaktywnych metabolitów przez nerki, natomiast 20-25% wydala się z kałem. Eliminacja z osocza przebiega dwufazowo, z terminalnym półokresem wynoszącym około 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie leku raz na dobę. Klirens całkowity amlodypiny wynosi 7 ml/min/kg (co dla pacjenta o masie ciała 60 kg odpowiada 25 litrom/godzinę). U pacjentów w podeszłym wieku wartość ta ulega obniżeniu do 19 litrów/godzinę.⁴

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Osoby w podeszłym wieku: Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypiny w surowicy krwi nie zmienia się istotnie u osób starszych w porównaniu z osobami młodszymi. Natomiast klirens amlodypiny jest zwykle obniżony u osób starszych, co prowadzi do zwiększenia AUC (pola pod krzywą stężenia leku we krwi w funkcji czasu) oraz wydłużenia półokresu eliminacji. Podobne zmiany obserwuje się u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca.⁵

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: Amlodypina w znacznym stopniu metabolizowana jest do nieaktywnych metabolitów, a jedynie 10% substancji czynnej wydalane jest w niezmienionej postaci przez nerki. Co istotne, stężenie amlodypiny w osoczu nie koreluje ze stopniem zaburzeń czynności nerek, dlatego w tej grupie pacjentów zaleca się stosowanie standardowego dawkowania. Warto również podkreślić, że amlodypina nie jest usuwana podczas dializy.⁶

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: Dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone. U tych pacjentów obserwuje się zmniejszony klirens amlodypiny, czego konsekwencją jest wydłużenie półokresu eliminacji oraz zwiększenie AUC o około 40-60%.⁷

Właściwości farmakokinetyczne bisoprololu

Wchłanianie

Bisoprolol po podaniu doustnym charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego (powyżej 90%). Dzięki bardzo niewielkiemu efektowi pierwszego przejścia przez wątrobę (około 10%), jego całkowita biodostępność po podaniu doustnym wynosi około 90%. ^{90%) z przewodu pokarmowego. Ze względu na bardzo mały efekt pierwszego przejścia (około 10%) jego całkowita biodostępność po podaniu doustnym wynosi około 90%.”>8}

Dystrybucja

Objętość dystrybucji bisoprololu wynosi 3,5 l/kg masy ciała. Lek w umiarkowanym stopniu (około 30%) wiąże się z białkami osocza.⁹

Metabolizm i eliminacja

Bisoprolol charakteryzuje się dualnym mechanizmem eliminacji z organizmu. Około 50% podanej dawki ulega metabolizacji w wątrobie do nieaktywnych metabolitów, które następnie są wydalane przez nerki. Pozostałe 50% jest wydalane przez nerki w postaci niezmienionej. Taki mechanizm eliminacji ma praktyczne implikacje kliniczne – nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym upośledzeniem czynności wątroby lub nerek. Klirens całkowity bisoprololu wynosi około 15 l/h, a półokres eliminacji z osocza wynosi 10-12 godzin. Ważną cechą farmakokinetyki bisoprololu jest jej liniowość oraz niezależność od wieku pacjenta.¹⁰

Interakcje farmakokinetyczne składników produktu Alotendin

Dla produktu Alotendin nie przeprowadzono specyficznych badań dotyczących interakcji farmakokinetycznych pomiędzy jego składnikami aktywnymi (bisoprololem i amlodypiną). Na podstawie wyników badania biorównoważności można jednak wnioskować, że nawet jeśli takie interakcje miałyby miejsce, ich nasilenie byłoby identyczne jak w przypadku przyjmowania obu składników osobno w dawkach odpowiadających tym, które występują w produkcie złożonym.¹¹

Porównanie właściwości farmakokinetycznych składników aktywnych produktu Alotendin