parapoxvirus
Parapoxvirus to rodzaj wirusów należących do rodziny Poxviridae, charakteryzujących się owalnym kształtem i stosunkowo małym rozmiarem w porównaniu do innych pokswirusów. Do tej grupy zaliczane są wirusy wywołujące choroby zarówno u zwierząt gospodarskich, jak i u ludzi, w tym wirus guzków dojarek (orf virus), wirus pseudooszpy bydła (pseudocowpox virus) oraz wirus guzków wymienionych owiec (bovine papular stomatitis virus).
Zakażenia parapokswirusami u ludzi najczęściej występują na skutek kontaktu zawodowego ze zwierzętami, zwłaszcza u rolników, weterynarzy i pracowników rzeźni. Objawy kliniczne zwykle ograniczają się do pojedynczych, grudkowych zmian skórnych na rękach, które mogą ewoluować do stanu pęcherzykowego, a następnie tworzyć strupy. Zmiany te zazwyczaj goją się samoistnie w ciągu 4-6 tygodni bez pozostawienia blizn.
Diagnostyka zakażeń parapokswirusami opiera się głównie na badaniach laboratoryjnych, w tym mikroskopii elektronowej, PCR oraz sekwencjonowaniu genomu. Leczenie ma charakter objawowy, ponieważ większość infekcji ustępuje samoistnie. W praktyce klinicznej istotne jest różnicowanie z innymi chorobami wirusowymi skóry, takimi jak zakażenia herpeswirusami czy ospą.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Orf, choroba zwana również pęcherzycą zakaźną, dermatitis pęcherzycową lub ecthyma contagiosum – Etiologia i przyczyny
Orf, znany również jako pęcherzyca zakaźna, jest chorobą wirusową wywoływaną przez podwójnoniciowy DNA wirus orf (ORFV) z rodzaju Parapoxvirus, rodziny Poxviridae. Wirus ten jest epiteliotropowy, zakażając głównie owce i kozy, ale może przenosić się na ludzi oraz inne gatunki zwierząt. Transmisja odbywa się przez bezpośredni kontakt z zakażonymi zwierzętami lub zanieczyszczonymi fomity, a infekcja rozwija się w miejscach uszkodzonej skóry. ORFV wykazuje wysoką odporność środowiskową, utrzymując się w strupach i materiale organicznym przez wiele miesięcy. Patogeneza obejmuje złożone mechanizmy immunomodulacyjne, takie jak produkcja homologu IL-10, inhibitory NF-κB oraz białka wiążące chemokiny, które hamują lokalną odpowiedź immunologiczną i sprzyjają utrzymaniu zakażenia. Klinicznie u zwierząt obserwuje się zmiany od pęcherzyków do guzopodobnych zmian skórnych, a u ludzi najczęściej występują pojedyncze, samoograniczające się zmiany skórne, choć u osób immunosupresyjnych mogą pojawić się cięższe, destrukcyjne zmiany wymagające terapii przeciwwirusowej i interwencji chirurgicznej.
amplifikacja izotermiczna, analiza filogenetyczna, brodawczak, choroba odzwierzęca, corynebacterium, czynnik wirulencji, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, dermatitis pęcherzycowa, Dermatophilus congolensis, działanie przeciwzwłóknieniowe, ecthyma contagiosum, Fusobacterium, interleukina-10, makroautofagia, naczyniak skóry, odporność immunologiczna, paciorkowiec, parapoxvirus, pęcherzyca zakaźna, poxviridae, Staphylococcus aureus, wirus orf, zakażenie bakteryjne, zapalenie gardła, zapalenie skóry, zapalenie wątroby typu B, zapalenie wymienia, zmiana skórna, zoonoza - Leksykon chorób i schorzeń
Orf, choroba zwana również pęcherzycą zakaźną, dermatitis pęcherzycową lub ecthyma contagiosum – Leczenie
Orf jest wysoce zakaźną chorobą wirusową skóry i błon śluzowych wywoływaną przez wirusa z rodziny Poxviridae, rodzaju Parapoxvirus, przenoszoną głównie z owiec i kóz na ludzi. U pacjentów immunokompetentnych choroba przebiega jako pojedyncza zmiana grudkowo-pęcherzykowa na dłoniach, która samoistnie ustępuje w ciągu 4-8 tygodni bez pozostawiania blizn. Leczenie jest głównie objawowe i obejmuje stosowanie wilgotnych opatrunków, miejscowych środków antyseptycznych, unieruchomienie zmian oraz wodoodporne opatrunki, co zapobiega wtórnym zakażeniom bakteryjnym. W przypadku zakażeń wtórnych wskazana jest antybiotykoterapia miejscowa lub ogólnoustrojowa, z zastosowaniem m.in. penicyliny z prokainą, oksytetracykliny lub połączenia penicyliny i streptomycyny, dawki penicyliny z prokainą wynoszą 200 mg/kg m.c., a siarczanu dihydrostreptomycyny 250 mg/kg m.c. podawane przez 3 dni w ciężkich przypadkach u zwierząt. Szczepionki dla zwierząt zawierają żywy wirus i nie są przeznaczone dla ludzi, u których mogą wywołać chorobę.
antybiotyk miejscowy, antybiotyk ogólnoustrojowy, choroba samolimitująca, choroba wirusowa skóry, cidofowir, ciężkie zakażenie, dermatitis pęcherzycowa, działanie immunomodulujące, ecthyma contagiosum, imikwimod, immunosupresja, iniekcja penicyliny, interferon alfa, krioterapia, lek przeciwwirusowy, oksytetracyklina, pacjent immunokompetentny, pacjent immunokompromitowany, parapoxvirus, penicylina prokainowa, poxviridae, skaryfikacja skóry, środek antyseptyczny, szczepienie zwierząt, wektor wirusowy, zakażenie bakteryjne, zakażenie HBV, zakażenie wtórne, zwłóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Orf, choroba zwana również pęcherzycą zakaźną, dermatitis pęcherzycową lub ecthyma contagiosum – Objawy
Orf to wysoce zakaźna choroba wirusowa skóry wywoływana przez Parapoxvirus, przenoszona na człowieka głównie przez kontakt z zakażonymi owcami i kozami. Okres inkubacji wynosi 3-7 dni, a zmiany skórne lokalizują się najczęściej na dłoniach, palcach, przedramionach lub twarzy. Typowa zmiana ma postać grudki o średnicy 2-3 cm, mogącej powiększyć się do 5 cm, z charakterystycznym układem tarczowym (czerwone centrum, biały pierścień, czerwona obwódka). Przebieg choroby obejmuje sześć etapów trwających około tygodnia każdy: plamisto-grudkowe, tarczowate, ostre (sączenie się pęcherzyków), regeneracyjne (wysychanie i strup z czarnymi punktami), brodawkowate oraz ustępowania. Całkowity czas trwania choroby wynosi 4-8 tygodni, a zmiany zwykle goją się bez blizn. Towarzyszące objawy ogólnoustrojowe to łagodna gorączka (3-4 dni), astenia, powiększenie węzłów chłonnych i limfangiopatia.
bullous pemphigoid, ecthyma contagiosum, erythema multiforme, fomit, niedobór odporności, okres inkubacji, osłabiony układ immunologiczny, parapoxvirus, pęcherz skórny, pęcherzyca zakaźna, pemfigoid pęcherzowy, powiększenie węzłów chłonnych, rumień wielopostaciowy, stadium ostre, stadium regeneracyjne, uszkodzenie skóry, wirus orf, wtórne zakażenie bakteryjne, zaburzenie odporności komórkowej, zapalenie wymienia, zmiana skórna - Leksykon chorób i schorzeń
Orf, choroba zwana również pęcherzycą zakaźną, dermatitis pęcherzycową lub ecthyma contagiosum – Patofizjologia i mechanizm
Orf, znany również jako pęcherzyca zakaźna, jest wirusową chorobą skóry wywołaną przez Parapoxvirus z rodziny Orfviridae, naturalnie występującą u młodych owiec i kóz. Zakażenie u ludzi następuje przez kontakt z zakażonymi zwierzętami lub skażonymi materiałami. Wirus o wymiarach 260 x 160 nm replikuje się w komórkach warstwy zastępczej naskórka pochodzących ze ścian mieszków włosowych, powodując zmiany skórne takie jak pęcherzyki, grudki i strupy, głównie na granicy śluzówkowo-skórnej warg i wokół siekaczy. Patogeneza obejmuje odpowiedź komórkową z martwicą i złuszczaniem naskórka oraz proliferację naczyń włosowatych, co sprzyja replikacji wirusa i gojeniu ran. Wirus wykorzystuje makroautofagię i indukuje złożoną odpowiedź cytokinową, początkowo Th1, a następnie Th2, co umożliwia mu unikanie układu odpornościowego gospodarza.
białko wirulencji, choroba odzwierzęca, choroba wirusowa skóry, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, czynnik zjadliwości, dermatitis pęcherzycowa, działanie przeciwzwłóknieniowe, ecthyma contagiosum, indukcja apoptozy, komórka dendrytyczna, komórka prezentująca antygen, makroautofagia, modulacja odpowiedzi immunologicznej, odpowiedź cytokinowa, odpowiedź humoralna, parapoxvirus, pęcherzyca zakaźna, przepuszczalność naczyń, wirus orf, wirus zapalenia wątroby typu B, wirus zapalenia wątroby typu C - Leksykon chorób i schorzeń
Orf, choroba zwana również pęcherzycą zakaźną, dermatitis pęcherzycową lub ecthyma contagiosum – Epidemiologia
Orf, znana również jako pęcherzyca zakaźna, to wysoce zakaźna choroba wirusowa małych przeżuwaczy, głównie owiec i kóz, o znaczeniu ekonomicznym w hodowli zwierząt gospodarskich. Występuje globalnie, z częstością zakażeń sięgającą do 70% w niektórych populacjach, np. w Nigerii, oraz 22,8% w Malezji. Choroba jest endemiczna w wielu regionach Azji i Afryki, z wyższą zachorowalnością w chłodniejszych miesiącach. Śmiertelność waha się od 0% do 8%, przy czym młode osobniki, zwłaszcza nowonarodzone kozy, wykazują najwyższe wskaźniki śmiertelności (do 25,4% w marcu). Wirus przenosi się głównie przez bezpośredni kontakt z zakażonymi zwierzętami lub skażonym środowiskiem, a jego trwałość w wysuszonych strupach sięga do 6 tygodni. Diagnostyka opiera się na objawach klinicznych, PCR ukierunkowanym na gen B2L oraz metodach molekularnych i mikroskopii elektronowej. Nadzór seroepidemiologiczny jest utrudniony, jednak aktywny nadzór w rzeźniach może efektywnie identyfikować krążące szczepy wirusa.
analiza filogenetyczna, analiza molekularna, badanie epidemiologiczne, choroba endemiczna, choroba zoonotyczna, czynnik chorobotwórczy, czynnik etiologiczny, dermatitis pęcherzycowa, ecthyma contagiosum, hodowla komórkowa, ilościowa PCR, kontrola choroby, mikroskopia elektronowa, odporność ochronna, parapoxvirus, pęcherzyca zakaźna, potencjał zoonotyczny, reakcja łańcuchowa polimerazy, reakcja nadwrażliwości, różnorodność genetyczna, rumień wielopostaciowy, sekwencjonowanie genomu, wirus orf, zachorowalność i śmiertelność, zakażenie zoonotyczne