Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Momecutan 1 mg/g

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Momecutan

Mometazonu furoinian, substancja czynna preparatu Momecutan, został poddany szczegółowym badaniom przedklinicznym oceniającym jego profil bezpieczeństwa. Wyniki tych badań dostarczają istotnych informacji na temat potencjalnego ryzyka związanego ze stosowaniem tego glikokortykosteroidu.¹

Toksyczność ostra

Badania toksyczności ostrej mometazonu furoinianu przeprowadzono na różnych gatunkach zwierząt z zastosowaniem odmiennych dróg podania. Wyznaczone wartości LD₅₀ (dawka letalna dla 50% badanej populacji) wykazują relatywnie niską toksyczność ostrą tej substancji.²

Toksyczność przewlekła

W badaniach toksyczności przewlekłej stosowano nadmierne ilości substancji czynnej (670-krotnie przekraczające dawkę terapeutyczną) przez okres 6 miesięcy. Obserwowane efekty były typowe dla przedawkowania kortykosteroidów i obejmowały:³

• Zaburzenia metaboliczne – zwolniony przyrost masy ciała, zwiększenie obwodu brzucha
• Zmiany mięśniowe – zaniki mięśni
• Zaburzenia hematologiczne – zmniejszenie liczby limfocytów i granulocytów kwasochłonnych oraz zwiększenie liczby leukocytów obojętnochłonnych
• Zmiany biochemiczne – zwiększenie aktywności aminotransferaz (AspAT, AlAT) w surowicy, podwyższone stężenia cholesterolu i trójglicerydów, lipidemia
• Zmiany narządowe – zanik śledziony i grasicy, miejscowy zanik skóry, zwiększenie masy wątroby i nerek oraz zahamowanie osteogenezy

Obserwowane zmiany były bardziej nasilone i występowały częściej u zwierząt otrzymujących substancję porównawczą – betametazonu walerianian. Żadna z badanych substancji nie wywoływała nietypowych objawów ogólnoustrojowych. Wielokrotna aplikacja mometazonu furoinianu lub betametazonu walerianianu w postaci kremu powodowała jedynie przejściowe objawy skórne o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego, takie jak: rumień, fałdy skórne, złuszczanie się oraz grudki i/lub krostki.⁴

Potencjał mutagenny

Testy oceniające zdolność mometazonu furoinianu do wywoływania mutacji genowych dały wyniki negatywne. Jednakże zaobserwowano, że mometazon indukował in vitro mutacje chromosomowe, ale tylko w stężeniach toksycznych dla komórki. Istotnym jest fakt, że podobnych zjawisk nie odnotowano podczas testów in vivo, co pozwala z wystarczającą pewnością wykluczyć ryzyko mutagenności związane ze stosowaniem tego leku.⁵

Toksyczny wpływ na reprodukcję

Badania wpływu mometazonu furoinianu na rozwój płodowy u zwierząt dostarczyły istotnych danych dotyczących potencjalnego ryzyka teratogennego:⁶

Badania na królikach

• Zmniejszenie masy płodów po zastosowaniu dawki powyżej 0,15 mg/kg mc.
• Po miejscowym zastosowaniu stwierdzono występowanie u potomstwa różnych wad wrodzonych, takich jak:
  • Skrzywienie przednich łap
  • Rozszczep podniebienia
  • Niewykształcenie się pęcherzyka żółciowego
  • Przepuklina pępkowa

Badania na szczurach

• Śmierć płodów po dawce powyżej 7,5 μg/kg mc. (podskórnie)
• Słaby rozwój (zmniejszenie masy ciała, opóźnienie kostnienia) oraz zwiększenie częstości występowania przepukliny pępkowej po dawce powyżej 0,3 mg/kg mc. (miejscowo)
• Podawanie leku samicom bliskim rozwiązania prowadziło do wydłużenia i utrudnienia porodu

Istotnym jest, że mometazonu furoinian nie miał wpływu na płodność szczurów.⁷

Dane z obserwacji klinicznych

Chociaż brak jest odpowiednich doświadczeń związanych ze stosowaniem mometazonu furoinianu podczas ciąży i karmienia piersią u ludzi, dotychczasowe doświadczenie kliniczne związane ze stosowaniem glikokortykosteroidów w pierwszym trymestrze ciąży nie wykazało działania teratogennego u ludzi. Wciąż jednak konieczna jest ostrożność przy przepisywaniu leku kobietom w ciąży lub karmiącym piersią ze względu na ryzyko obserwowane w badaniach przedklinicznych.⁸