Właściwości farmakokinetyczne montelukastu

Właściwości farmakokinetyczne produktu leczniczego Montelukast Bluefish opisują proces wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania substancji czynnej w organizmie, co jest kluczowe dla zrozumienia działania leku w różnych grupach pacjentów.¹

Wchłanianie

Montelukast charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. W przypadku tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 2 godzin po przyjęciu na czczo. Średnia dostępność biologiczna po podaniu doustnym wynosi 73%, jednak zmniejsza się do 63% po spożyciu standardowego posiłku.²

Dla porównania, po podaniu osobom dorosłym tabletki powlekanej 10 mg na czczo, średnie maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 3 godzin, a średnia dostępność biologiczna wynosi 64%. Standardowy posiłek nie ma wpływu na dostępność biologiczną ani wartość Cmax w przypadku tabletek powlekanych 10 mg.³

W badaniach klinicznych potwierdzono bezpieczeństwo stosowania i skuteczność tabletek powlekanych 10 mg niezależnie od czasu przyjmowania posiłków.⁴

U dzieci w wieku od 2 do 5 lat, po podaniu na czczo tabletki do rozgryzania i żucia zawierającej 4 mg montelukastu, Cmax osiągane jest 2 godziny po podaniu. Średnia wartość Cmax jest o 66% większa niż u osób dorosłych przyjmujących tabletki 10 mg, natomiast średnia wartość Cmin jest mniejsza.⁵

Dystrybucja

Montelukast wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza, przekraczający 99%. Objętość dystrybucji leku w stanie stacjonarnym wynosi przeciętnie od 8 do 11 litrów, co wskazuje na umiarkowaną dystrybucję w tkankach.⁶

Badania przeprowadzone na szczurach z zastosowaniem znakowanego promieniotwórczo montelukastu wykazały minimalne przenikanie substancji przez barierę krew-mózg. Ponadto, po 24 godzinach od podania dawki, stężenia znakowanego promieniotwórczo związku były minimalne we wszystkich innych badanych tkankach.⁷

Metabolizm

Montelukast podlega intensywnemu metabolizmowi w organizmie. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych, stężenia metabolitów montelukastu w osoczu w stanie stacjonarnym były nieoznaczalne zarówno u osób dorosłych, jak i u dzieci, co sugeruje ich niskie stężenia.⁸

Badania in vitro z wykorzystaniem mikrosomów ludzkiej wątroby wskazują, że w metabolizmie montelukastu uczestniczą głównie izoenzymy cytochromu P450: 3A4, 2A6 i 2C9. Dalsze badania in vitro wykazały, że terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują aktywności izoenzymów cytochromu P450: 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 ani 2D6, co sugeruje niskie ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te enzymy.⁹

Należy podkreślić, że udział metabolitów w terapeutycznym działaniu montelukastu jest minimalny.¹⁰

Wydalanie

Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi średnio 45 mL/min. Po doustnym podaniu dawki znakowanego promieniotwórczo montelukastu, 86% radioaktywności wykryto w kale zebranym w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2% w moczu.<sup data-drug="Montelukast Bluefish" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi średnio 45 mL/min. Po doustnym podaniu dawki znakowanego promieniotwórczo montelukastu, 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, a 11

W połączeniu z przewidywanymi wartościami dostępności biologicznej montelukastu po podaniu doustnym, wyniki te wskazują, że montelukast i jego metabolity są wydalane niemal wyłącznie z żółcią, co ma istotne znaczenie kliniczne w kontekście pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek.¹²

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Dostosowanie dawki nie jest konieczne u następujących grup pacjentów:

• Pacjenci w podeszłym wieku – nie wymagają modyfikacji dawkowania¹³
• Pacjenci z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby – nie ma konieczności dostosowania dawki¹⁴
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek – ze względu na to, że montelukast i jego metabolity są wydalane głównie z żółcią, nie ma konieczności dostosowania dawki¹⁵

Należy zaznaczyć, że nie przeprowadzono badań z udziałem pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, jednak ze względu na drogę eliminacji leku, dostosowanie dawki nie jest uznawane za konieczne.¹⁶

Brak jest danych dotyczących farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów według klasyfikacji Childa-Pugha), co należy uwzględnić przy kwalifikacji takich pacjentów do leczenia.¹⁷

Interakcje farmakokinetyczne

Podczas stosowania dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy większych niż zalecana dawka dla osób dorosłych) obserwowano zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu. Efektu tego nie zaobserwowano podczas stosowania zalecanej dawki 10 mg raz na dobę, co wskazuje na brak klinicznie istotnych interakcji przy stosowaniu dawek terapeutycznych.¹⁸