Przedawkowanie
Manti 200 mg + 200 mg + 25 mg

Lek Manti zawiera wodorotlenek glinu (200 mg), wodorotlenek magnezu (200 mg) oraz symetykon (25 mg). Jednorazowe przedawkowanie tego preparatu wiąże się z niskim ryzykiem poważnych powikłań toksykologicznych ze względu na minimalne wchłanianie wodorotlenków glinu i magnezu z przewodu pokarmowego. Objawy niepożądane ograniczają się głównie do dolegliwości żołądkowo-jelitowych, takich jak nudności. Natomiast długotrwałe stosowanie leku w nadmiernych dawkach może prowadzić do zaburzeń metabolicznych gospodarki wapniowo-fosforanowej, manifestujących się hipofosfatemią, hiperkalcemią oraz zwiększonym wydalaniem wapnia z moczem, co sprzyja rozwojowi osteodystrofii i osteomalacji.

Pobierz ChPL PDF Manti – Tabletki do rozgryzania i żucia – 200 mg + 200 mg + 25 mg
  1. Przedawkowanie leku Manti
    1. Jednorazowe przedawkowanie
    2. Długotrwałe przedawkowanie
    3. Przedawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek
    4. Postępowanie w przypadku przedawkowania
    5. Kolejne rozdziały
Wskazania
  1. ból brzucha
  2. choroba wrzodowa dwunastnicy
  3. choroba wrzodowa żołądka
  4. nadkwaśność
  5. niestrawność
  6. przepuklina rozworu przełykowego
  7. wzdęcie
  8. zaburzenie żołądkowo-jelitowe
  9. zapalenie błony śluzowej żołądka
  10. zgaga
Substancja czynna
  1. glinu wodorotlenek
  2. magnezu wodorotlenek
  3. symetykon
Kategoria leku
  1. leki przeciw wzdęciom
  2. leki zobojętniające kwas żołądkowy

Przedawkowanie leku Manti

Lek Manti (200 mg + 200 mg + 25 mg) zawiera trzy substancje czynne: wodorotlenek glinu (200 mg), wodorotlenek magnezu (200 mg) oraz symetykon (25 mg). Przedawkowanie tego preparatu może stanowić zagrożenie dla zdrowia pacjenta, jednak ryzyko powikłań jest różne w zależności od czasu stosowania i wielkości dawki.1

Jednorazowe przedawkowanie

Przy jednorazowym, nawet znacznym, przedawkowaniu leku Manti ryzyko poważnych powikłań toksykologicznych jest stosunkowo niskie. Wynika to z minimalnego stopnia wchłaniania głównych składników preparatu – wodorotlenku glinu i wodorotlenku magnezu z przewodu pokarmowego. Niemniej jednak pacjent może doświadczyć objawów niepożądanych ze strony układu pokarmowego, takich jak:2

  • Nudności
  • Dolegliwości żołądkowo-jelitowe

Długotrwałe przedawkowanie

Znacznie poważniejsze ryzyko dla pacjenta wiąże się z długotrwałym stosowaniem leku Manti w zbyt wysokich dawkach. W takim przypadku mogą rozwinąć się zaburzenia metaboliczne związane z gospodarką wapniowo-fosforanową organizmu. Mechanizm tych zaburzeń polega na powstawaniu nierozpuszczalnych fosforanów, które są wydalane z kałem, co prowadzi do zmniejszenia stężenia fosforu we krwi.3

Równocześnie może dochodzić do podwyższenia stężenia wapnia we krwi oraz zwiększonego wydalania wapnia z moczem. Długofalowym skutkiem tych zaburzeń elektrolitowych może być rozwój osteodystrofii lub osteomalacji – chorób charakteryzujących się nieprawidłową mineralizacją kości.4

Przedawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek

Szczególnie narażeni na powikłania związane z przedawkowaniem leku Manti są pacjenci z niewydolnością nerek, zwłaszcza poddawani dializoterapii. W tej grupie chorych istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia dwóch poważnych zespołów klinicznych:5

  1. Encefalopatia glinowa – wynikająca z niemożności wydalenia nadmiaru glinu z organizmu, co prowadzi do jego kumulacji. Objawia się:
    • Zaburzeniami mowy
    • Ataksją (zaburzeniami koordynacji ruchów)
    • Objawami psychotycznymi
    • Drgawkami
    • Postępującym otępieniem
  2. Hipermagnezemia – nadmierne stężenie magnezu we krwi, które może prowadzić do:

Postępowanie w przypadku przedawkowania

W przypadku stwierdzenia przedawkowania leku Manti, zwłaszcza długotrwałego, kluczowe jest natychmiastowe odstawienie preparatu. U pacjentów hospitalizowanych z objawami przedawkowania niezbędne jest wdrożenie dodatkowych procedur diagnostycznych i monitorujących:6

Rodzaj przedawkowania Objawy Mechanizm Postępowanie
Jednorazowe przedawkowanie Nudności, zaburzenia żołądkowo-jelitowe Działanie miejscowe na przewód pokarmowy przy minimalnym wchłanianiu Leczenie objawowe
Długotrwałe przedawkowanie Zmniejszenie stężenia fosforu we krwi, podwyższenie stężenia wapnia, zwiększone wydalanie wapnia z moczem, osteodystrofia, osteomalacja Wiązanie fosforanów w przewodzie pokarmowym i ich wydalanie z kałem Odstawienie leku, kontrola stężeń elektrolitów, monitorowanie stanu kostnego
Przedawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek Encefalopatia glinowa: zaburzenia mowy, ataksja, objawy psychotyczne, drgawki, postępujące otępienie

Hipermagnezemia: spadek ciśnienia krwi, zwolnienie czynności serca, zaburzenia oddychania

 Brak możliwości wydalania glinu i magnezu przez nerki, kumulacja tych pierwiastków w organizmie Natychmiastowe odstawienie leku, kontrola stężeń elektrolitów, monitorowanie wydolności nerek, EKG, w ciężkich przypadkach – dializoterapia

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl