alkaloid sporyszu
Alkaloidy sporyszu to naturalne związki organiczne zawierające azot, produkowane przez grzyb buławinka czerwona (Claviceps purpurea), który pasożytuje na zbożach, szczególnie życie. Należą do grupy alkaloidów indolowych i mają złożoną strukturę chemiczną opartą na układzie ergoliny.
Z punktu widzenia medycznego, alkaloidy sporyszu wykazują silne działanie farmakologiczne, głównie na ośrodkowy układ nerwowy oraz na mięśnie gładkie. Oddziałują na receptory serotoninowe, dopaminowe i adrenergiczne, co przekłada się na ich różnorodne efekty kliniczne. Najważniejsze alkaloidy sporyszu to ergotamina, ergometryna, ergokryptyna i kwas lizergowy.
W praktyce klinicznej pochodne alkaloidów sporyszu znajdują zastosowanie w leczeniu migreny (ergotamina), zatrzymaniu krwawienia poporodowego (ergometryna), zaburzeniach wydzielania prolaktyny (bromokryptyna) oraz w chorobie Parkinsona (kabergolina). Warto zaznaczyć, że z uwagi na wąskie okno terapeutyczne i potencjał wywoływania poważnych działań niepożądanych, takich jak skurcz naczyń i ergotyzm, stosowanie alkaloidów sporyszu wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania.
Historycznie, spożycie zanieczyszczonego sporyszem ziarna prowadziło do masowych zatruć, znanych jako ergotyzm lub „ogień św. Antoniego”, charakteryzujących się halucynacjami, konwulsjami i gangreną kończyn. Współcześnie, rygorystyczne kontrole jakości zbóż znacząco zmniejszyły ryzyko przypadkowych zatruć.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Mononit 100 Retard 100 mg
Izosorbidu monoazotan (ISMN), składnik aktywny preparatu Mononit 100 Retard, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są przeciwwskazane jednoczesne podawanie z riociguatem oraz inhibitorami 5-fosfodiesterazy (syldenafil, tadalafil, wardenafil) ze względu na ryzyko ciężkiej hipotensji i zagrażających życiu powikłań sercowo-naczyniowych. Ponadto, stosowanie izosorbidu monoazotanu z lekami rozszerzającymi naczynia, beta-blokerami, diuretykami, antagonistami wapnia, inhibitorami ACE, neuroleptykami oraz trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi może nasilać efekt hipotensyjny, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i dostosowania dawek. Interakcje z dihydroergotaminą mogą prowadzić do wzrostu jej stężenia i nasilenia działania nadciśnieniowego, natomiast jednoczesne stosowanie z alkaloidami sporyszu jest przeciwwskazane z powodu antagonistycznego działania farmakodynamicznego.
alkaloid sporyszu, antagonista wapnia, beta-bloker, cGMP, cyklaza guanylanowa, dihydroergotamina, działanie hipotensyjne, hipotonia ortostatyczna, inhibitor ACE, inhibitor fosfodiesterazy, izosorbidu monoazotan, lek moczopędny, lek rozszerzający naczynia, lek trójpierścieniowy, Mononit Retard, neuroleptyk, powikłanie sercowo-naczyniowe, receptor adrenergiczny, riociguat, sapropteryna, syldenafil, tadalafil, tetrahydrobiopteryna, tlenek azotu, tolerancja krzyżowa, tolerancja lekowa, wardenafil - Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib Krka 140 mg
Dazatynib jest substratem enzymu CYP3A4, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna, rytonawir, telitromycyna oraz sok grejpfrutowy, znacząco zwiększają ekspozycję na dazatynib, co podnosi ryzyko działań niepożądanych i dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Z kolei silne induktory CYP3A4, w tym ryfampicyna (600 mg/dobę), fenytoina, karbamazepina, fenobarbital oraz ziele dziurawca, mogą obniżyć AUC dazatynibu nawet o 82%, co może skutkować utratą skuteczności terapeutycznej. Słaby induktor, deksametazon, zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co jest klinicznie akceptowalne. Ponadto, dazatynib wykazuje wysokie (96%) wiązanie z białkami osocza, co może wpływać na farmakokinetykę innych leków silnie wiążących się z białkami. Rozpuszczalność dazatynibu jest pH-zależna, a stosowanie antagonistów receptora H2 (famotydyna) i inhibitorów pompy protonowej (omeprazol 40 mg) obniża jego ekspozycję odpowiednio o 61% i 43% (AUC), co wymaga rozważenia alternatywnych leków zobojętniających sok żołądkowy lub odpowiedniego odstępu czasowego podawania (min. 2 godziny). Leki zobojętniające zawierające wodorotlenek glinu/magnezu zmniejszają AUC dazatynibu o 55% i Cmax o 58% przy jednoczesnym podaniu, ale nie wpływają istotnie na farmakokinetykę, gdy są podawane z co najmniej 2-godzinnym odstępem.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, biodostępność leku, dazatynib, dehydrogenaza alkoholowa, działanie niepożądane, dziurawiec, farmakokinetyka i farmakodynamika, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, kwasowość żołądka, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, rozpuszczalność leku, sedacja, silny inhibitor CYP3A4, substrat CYP3A4, wąski indeks terapeutyczny, wiązanie z białkami osocza, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Dihydroergotaminum Filofarm 2 mg/g
Preparat Dihydroergotaminum Filofarm w postaci roztworu doustnego (2 mg/g) zawiera dihydroergotaminę mezylan, alkaloid sporyszu, którego wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn nie jest jednoznacznie potwierdzony w literaturze medycznej. Niemniej jednak, preparat zawiera znaczącą ilość etanolu – 42,5% v/v, co przekłada się na przyjęcie od 212,5 mg do 637,5 mg alkoholu etylowego w dawce od 0,5 ml do 1,5 ml. Obecność etanolu oraz glicerolu (80–240 mg) w składzie leku może powodować zaburzenia sprawności psychofizycznej, takie jak wydłużenie czasu reakcji, obniżenie koncentracji, zaburzenia koordynacji wzrokowo-ruchowej oraz osłabienie funkcji poznawczych, co istotnie wpływa na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn.
alkaloid sporyszu, alkohol etylowy, czas reakcji, dihydroergotamina mezylan, Dihydroergotaminum, etanol, funkcja poznawcza, funkcja psychomotoryczna, glicerol, koncentracja, koordynacja wzrokowo-ruchowa, ośrodkowy układ nerwowy, profil bezpieczeństwa leku, sprawność psychofizyczna, zaburzenie sprawności psychofizycznej, zdarzenie niepożądane - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Klabion UNO 500 mg
Klabion UNO, zawierający 500 mg klarytromycyny w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy oraz u osób z nietolerancją laktozy (293,2 mg laktozy na tabletkę). Ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza kardiologicznych, nie należy stosować klarytromycyny jednocześnie z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak astemizol, cyzapryd, domperydon, pimozyd, terfenadyna, tikagrelor, iwabradyna czy ranolazyna. Przeciwwskazane jest także łączenie z alkaloidami sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina), doustnym midazolamem, lomitapidem oraz statynami metabolizowanymi przez CYP3A4 (lowastatyna, symwastatyna) ze względu na ryzyko toksyczności i miopatii, w tym rabdomiolizy. Klarytromycyna jest silnym inhibitorem CYP3A4, co wymaga szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu kolchicyny.
Stosowanie Klabion UNO jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia), wydłużeniem odstępu QT (wrodzonym lub nabytym), arytmią komorową lub historią torsade de pointes oraz u osób z ciężką niewydolnością wątroby współistniejącą z niewydolnością nerek, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu lekowego i ocena stanu klinicznego pacjenta, aby uniknąć niebezpiecznych interakcji i powikłań. Wskazane jest odradzanie stosowania klarytromycyny, gdy potencjalne ryzyko przewyższa korzyści, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących leki metabolizowane przez CYP3A4.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, cytochrom P450, częstoskurcz komorowy, ergotamina, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakologiczna, klarytromycyna, laktoza, migotanie komór, miopatia, nietolerancja laktozy, niewydolność wątroby, odstęp QT, rabdomioliza, tabletka powlekana, torsade de pointes, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zatrucie alkaloidami sporyszu - Leksykon substancji czynnych
Dihydroergotamina – Właściwości farmakodynamiczne
Dihydroergotamina mezylan, klasyfikowana w grupie leków rozszerzających naczynia obwodowe (ATC: N02CA01), jest aktywnym składnikiem roztworu doustnego Dihydroergotaminum Filofarm o stężeniu 2 mg/g. Mechanizm działania obejmuje blokadę receptorów alfa-adrenergicznych i dopaminergicznych oraz bezpośrednie, długotrwałe kurczenie mięśniówki gładkiej naczyń obwodowych i mózgowych. W porównaniu do ergotaminy, dihydroergotamina wykazuje silniejszą blokadę receptorów alfa-adrenergicznych i dopaminergicznych, przy jednocześnie słabszym działaniu kurczącym naczynia. Istotne jest również jej działanie na ośrodkowe neurony serotoninergiczne, co stanowi podstawę efektu przeciwmigrenowego. Substancja selektywnie kurczy rozszerzone naczynia tętnicy szyjnej zewnętrznej, zmniejszając amplitudę pulsacji, co jest kluczowe w patofizjologii migreny. Ponadto, dihydroergotamina obniża pojemność naczyń żylnych, przeciwdziałając zastojowi żylnemu i przyspieszając powrót żylny, bez istotnego wpływu na opór naczyniowy tętnic i tętniczek, co korzystnie wpływa na profil bezpieczeństwa terapii.
alkaloid sporyszu, ciśnienie śródczaszkowe, ciśnienie tętnicze, dihydroergotamina mezylan, działanie przeciwmigrenowe, lek rozszerzający naczynia obwodowe, mięśniówka gładka naczyń, mózgowe ciśnienie perfuzyjne, naczynia mózgowe, nadciśnienie śródczaszkowe, neuron serotoninergiczny, niewydolność nerek, obwodowy opór naczyniowy, patofizjologia migreny, pourazowy obrzęk mózgu, powrót żylny, receptor alfa-adrenergiczny, receptor dopaminergiczny, selektywność działania, tętnica szyjna zewnętrzna, układ żylny, zastój żylny - Leksykon substancji czynnych
Nicergolina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Nicergolina, pochodna alkaloidów sporyszu, jest stosowana w terapii zaburzeń naczyniowo-mózgowych oraz poznawczych. W badaniach klinicznych wykazano, że może obniżać skurczowe ciśnienie tętnicze, a w mniejszym stopniu rozkurczowe, zarówno u pacjentów normotensyjnych, jak i z nadciśnieniem, jednak efekt ten jest zmienny i nie zawsze istotny statystycznie. U pacjentów z nadciśnieniem obserwuje się stopniowe obniżanie ciśnienia, co wymaga szczególnej ostrożności zwłaszcza na początku terapii. Nicergolina może nasilać działanie hipotensyjne leków obniżających ciśnienie, a nadmierne obniżenie ciśnienia stanowi wskazanie do odstawienia leku. U pacjentów z bradykardią konieczne jest monitorowanie rytmu serca, a u osób z niewydolnością nerek (stężenie kreatyniny > 2 mg/dl) zaleca się redukcję dawki ze względu na wydalanie 70-80% leku z moczem.
agonista receptora adrenergicznego, agregacja płytek, alkaloid sporyszu, bradykardia, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, dna moczanowa, działanie agonistyczne, działanie przeciwkrzepliwe, efekt hipotensyjny, kreatynina w surowicy, kwas moczowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, lepkość krwi, nadciśnienie tętnicze, nicergolina, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, proces włóknienia, przedawkowanie ergotaminy, receptor serotoninowy, skaza moczanowa, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zaburzenie poznawcze, zaburzenie rytmu serca, zatrucie alkaloidami sporyszu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie naczyń - Leksykon leków
Interakcje leku – Imatinib Sandoz 100 mg
Imatynib Sandoz jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co powoduje liczne interakcje lekowe o istotnym znaczeniu klinicznym. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, erytromycyna czy inhibitory proteazy, zwiększają ekspozycję na imatynib (Cmax o 26%, AUC o 40%), co wymaga ostrożności i rozważenia zmniejszenia dawki. Z kolei induktory CYP3A4, w tym ryfampicyna i leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina, fenytoina), znacząco obniżają stężenie imatynibu (Cmax o 54%, AUC o 74%), co może prowadzić do niepowodzenia terapeutycznego i wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub zwiększenia dawki imatynibu z monitorowaniem klinicznym. Imatynib działa również jako inhibitor CYP3A4, zwiększając stężenia leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez ten izoenzym, takich jak cyklosporyna, takrolimus, pimozyd, fentanyl czy statyny (np. symwastatyna – Cmax wzrost 2-krotny, AUC 3,5-krotny), co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej korekty dawek.
alkaloid sporyszu, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, CYP3A4, doustny antykoagulant, dziurawiec zwyczajny, glejak złośliwy, heparyna niskocząsteczkowa, heparyna standardowa, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kortykosteroid, L-asparaginaza, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpadaczkowy pobudzający enzymy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lewotyroksyna, metoprolol, mielosupresja, O-glukuronidacja paracetamolu, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, Ph+ ALL, pochodna kumaryny, preparat ziołowy, ryfampicyna, triazolobenzodiazepina, tyreoidektomia, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny - Leksykon substancji czynnych
Atazanawir – Przeciwwskazania stosowania
Atazanawir, inhibitor proteazy HIV, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (81,45–163 mg w Atazanavir Accord oraz 74,94–149,87 mg w Atazanavir Zentiva) oraz żółcień pomarańczową (E110) w dawkach 200 mg i 300 mg Atazanavir Accord. Ze względu na metabolizm wątrobowy, lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz u osób z umiarkowaną niewydolnością wątroby przy jednoczesnym stosowaniu rytonawiru. Ponadto, atazanawir nie powinien być stosowany u pacjentów z aktywnym wirusowym zapaleniem wątroby, chorobami wątroby powodującymi wzrost bilirubiny oraz u osób z upośledzoną funkcją wątroby, jeśli dostępne są alternatywne terapie.
alkaloid sporyszu, antagonista receptorów alfa-adrenergicznych, ciężka niewydolność wątroby, cytochrom P450, dziurawiec zwyczajny, induktor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor izoenzymu CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, lek hipolipemizujący, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, płucne nadciśnienie tętnicze, pochodna benzodiazepiny, rabdomioliza, substrat izoenzymu CYP3A4, terapia antyretrowirusowa, umiarkowana niewydolność wątroby, wąski indeks terapeutyczny, wirusowe zapalenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Interakcje leku – Angusta 25 mcg
Mizoprostol, substancja czynna produktu leczniczego Angusta, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z lekami stymulującymi skurcze macicy, takimi jak oksytocyna, inne prostaglandyny oraz alkaloidy sporyszu. Jednoczesne stosowanie tych substancji jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nadmiernej stymulacji mięśnia macicy, prowadzącej do hipertoni macicy, zaburzeń czynności skurczowej oraz potencjalnego zagrożenia dla płodu i matki. Ponadto, mimo braku dedykowanych badań interakcji dla Angusty, istnieje potencjalne ryzyko zmniejszenia skuteczności mizoprostolu przy jednoczesnym stosowaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), które konkurencyjnie oddziałują na receptory prostaglandynowe, a także możliwe nasilenie działania hipotensyjnego przy stosowaniu leków przeciwnadciśnieniowych. Zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii ze względu na możliwy wpływ na metabolizm wątrobowy mizoprostolu oraz ogólne przeciwwskazania do spożywania alkoholu podczas indukcji porodu.
alkaloid sporyszu, cytochrom P450, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, hipertonia macicy, indukcja porodu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, lek przeciwnadciśnieniowy, mizoprostol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oksytocyna, prostaglandyna, receptor prostaglandynowy, skurcz macicy, zaburzenie czynności skurczowej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atazanavir Zentiva 300 mg
Atazanavir Zentiva, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 150 mg, 200 mg i 300 mg, zawiera atazanawir w postaci siarczanu i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym u osób z nietolerancją laktozy (74,94 mg, 99,91 mg i 149,87 mg laktozy odpowiednio w kapsułkach 150 mg, 200 mg i 300 mg). Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, a w przypadku stosowania w połączeniu z rytonawirem także u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby. Ponadto, stosowanie atazanawiru z ryfampicyną, inhibitorami PDE5 (szczególnie syldenafilem w leczeniu płucnego nadciśnienia tętniczego), statynami (symwastatyna, lowastatyna) oraz lekami będącymi substratami CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym (np. kwetiapina, alfuzosyna, astemizol, pimozyd, triazolam) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko poważnych interakcji farmakokinetycznych i toksyczności.
alfuzosyna, alkaloid sporyszu, astemizol, atazanawir, beprydyl, chinidyna, ciężka niewydolność wątroby, cytochrom P450, cyzapryd, dihydroergotamina, dziurawiec zwyczajny, ergonowina, ergotamina, glekaprewir i pibrentaswir, grazoprewir, induktor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, kwetiapina, lowastatyna, lurazydon, metyloergonowina, midazolam, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, pimozyd, płucne nadciśnienie tętnicze, rabdomioliza, ryfampicyna, substrat CYP3A4, symwastatyna, terfenadyna, triazolam, umiarkowana niewydolność wątroby, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Normatens 5 mg + 0,5 mg + 0,1 mg
Lek Normatens zawiera trzy substancje czynne: klopamid (5 mg), dihydroergokrystynę (0,5 mg) oraz rezerpinę (0,1 mg). Jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne, sulfonamidy (ze względu na klopamid), alkaloidy sporyszu (dihydroergokrystyna) oraz na substancje pomocnicze, takie jak sacharoza (44,8 mg/tabletkę) i laktoza jednowodna (44,9 mg/tabletkę). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest hipokaliemia, ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń rytmu serca i dalszego obniżenia stężenia potasu, wynikające z działania diuretycznego klopamidu. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży i karmiących piersią z uwagi na potencjalne działanie teratogenne i przenikanie substancji do mleka matki.
alkaloid sporyszu, dihydroergokrystyna, diuretyk tiazydopodobny, hipokaliemia, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na leki, nietolerancja cukrów, niewydolność narządowa, stosunek korzyści do ryzyka, substancje pomocnicze, sulfonamid, tabletka drażowana, teratogenność, wydalanie potasu, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Phenylephrine Aguettant 50 mikrogramów/ml
Fenylefryna, zawarta w preparacie Phenylephrine Aguettant w stężeniu 50 µg/ml, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest łączenie fenylefryny z nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. iproniazyd, nialamid) ze względu na ryzyko napadowego nadciśnienia tętniczego i hipertermii, które mogą prowadzić do zgonu, nawet do 15 dni po odstawieniu inhibitorów MAO. Niezalecane są także kombinacje z alkaloidami sporyszu (bromokryptyna, dihydroergotamina), trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina), lekami noradrenergiczno-serotoninergicznymi (wenlafaksyna), selektywnymi inhibitorami MAO-A (moklobemid), linezolidem, guanetydyną, glikozydami nasercowymi, chinidyną, sybutraminą oraz halogenowymi środkami znieczulającymi (desfluran, sewofluran). Mechanizmy interakcji obejmują hamowanie metabolizmu katecholamin, synergistyczne działanie wazokonstrykcyjne oraz nasilenie działania proarytmicznego, co skutkuje ryzykiem przełomu nadciśnieniowego, arytmii i innych poważnych działań niepożądanych.
alkaloid sporyszu, arytmia, bromokryptyna, chinidyna, desfluran, dihydroergotamina, działanie hipotensyjne, działanie presyjne, efekt hemodynamiczny, enfluran, ergotamina, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenylefryna, glikozyd nasercowy, guanetydyna, halogenowy środek znieczulający, halotan, hipertermia, imipramina, iproniazyd, izofluran, kabergolina, lek noradrenergiczno-serotoninergiczny, lek sympatykomimetyczny, linezolid, lizuryd, metoksyfluran, metyloergometryna, metysergid, minalcypram, moklobemid, napadowe nadciśnienie tętnicze, nialamid, nieselektywny inhibitor MAO, nudności, pergolid, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor MAO-A, sewofluran, sybutramina, toloksaton, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wazokonstrykcja, wenlafaksyna, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy, zwężenie naczyń krwionośnych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Clarithromycin hameln 500 mg
Klarytromycyna w postaci proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji (500 mg) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na klarytromycynę, inne makrolidy lub substancje pomocnicze preparatu. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z alkaloidami sporyszu (np. ergotaminą), doustnym midazolamem, lekami wydłużającymi odstęp QT (astemizol, cyzapryd, domperidon, pimozyd, terfenadyna), tikagrelorem, iwabradyną, ranolazyną, statynami metabolizowanymi przez CYP3A4 (lowastatyna, symwastatyna), lomitapidem oraz kolchicyną. Ponadto, klarytromycyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wydłużeniem odstępu QT (wrodzonym lub nabytym), komorowymi zaburzeniami rytmu serca, hipokalemią, hipomagnezemią oraz ciężką niewydolnością wątroby z towarzyszącą niewydolnością nerek.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, astemizol, benzodiazepina, cyzapryd, domperidon, ergotamina, hipokalemia, inhibitor CYP3A4, iwabradyna, klarytromycyna, kolchicyna, lek przeciwarytmiczny, lomitapid, lowastatyna, midazolam, migotanie komór, miopatia, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pimozyd, rabdomioliza, ranolazyna, ryzyko proarytmiczne, statyna, symwastatyna, tachykardia komorowa, terfenadyna, tikagrelor, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zatrucie sporyszem, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Fenylefryna – Interakcje
Fenylefryna, jako sympatykomimetyk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, takich jak przełom nadciśnieniowy czy zaburzenia rytmu serca. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), które nasilają działanie fenylefryny poprzez hamowanie jej metabolizmu, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania i zachowania co najmniej 14-dniowego odstępu po odstawieniu MAO. Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne zwiększają ryzyko działań sercowo-naczyniowych, a beta-adrenolityki oraz leki przeciwnadciśnieniowe (guanetydyna, mekamylamina, metyldopa, rezerpina) mogą mieć osłabioną skuteczność pod wpływem fenylefryny, co zwiększa ryzyko nadciśnienia tętniczego. Ponadto, fenylefryna jest przeciwwskazana w połączeniu z innymi sympatykomimetykami oraz lekami takimi jak indometacyna, glikozydy nasercowe (np. digoksyna), alkaloidy sporyszu i halogenowe środki znieczulające ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego, arytmii i innych poważnych powikłań kardiologicznych.
alkaloid sporyszu, amina sympatykomimetyczna, arytmia, beta-adrenolityk, choroba wieńcowa, cukrzyca, digoksyna, działanie antycholinergiczne, działanie depresyjne, fenylefryna, glikozyd nasercowy, inhibitor monoaminooksydazy, kumaryna, lek hipotensyjny, lek oksytotyczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trójpierścieniowy, lotny środek znieczulający, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, ośrodkowy układ nerwowy, przełom nadciśnieniowy, substancja czynna, substancja sympatykomimetyczna, sympatykomimetyk, udar, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zydowudyna - Leksykon substancji czynnych
Klopamid – Przeciwwskazania stosowania
Klopamid, pochodna sulfonamidowa z grupy leków moczopędnych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną, inne sulfonamidy oraz składniki pomocnicze preparatu. Szczególne przeciwwskazania obejmują ciężką niewydolność nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), ostre kłębuszkowe zapalenie nerek, bezmocz, ciężką niewydolność wątroby, śpiączkę wątrobową, oporną hipokaliemię, hiperkalcemię, ciężką hiponatremię, hipowolemię, hiperurykemię, dnę moczanową, chorobę Addisona oraz porfirię. W preparacie Normatens (5 mg klopamidu + dihydroergokrystyna + rezerpina) dodatkowo przeciwwskazana jest nadwrażliwość na alkaloidy sporyszu oraz hipokaliemia jako osobne wskazanie. Stosowanie klopamidu jest również przeciwwskazane w ciąży i podczas karmienia piersią.
alkaloid sporyszu, amfoterycyna B, bezmocz, choroba Addisona, ciąża, dihydroergokrystyna, dna moczanowa, GFR, glikokortykosteroid, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, kłębuszkowe zapalenie nerek, klirens kreatyniny, klopamid, kreatynina, kwas moczowy, laktacja, lek moczopędny, nadwrażliwość na składniki, niedoczynność kory nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, Normatens, parametry wątrobowe, pochodna sulfonamidowa, porfiria, rezerpina, śpiączka wątrobowa, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Clarithromycin Genoptim 500 mg
Clarithromycin Genoptim w dawce 500 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy lub składniki preparatu, w tym laktozę jednowodną (10,8 mg/tabletkę). Bezwzględnie nie należy stosować leku u osób z wydłużeniem odstępu QT (wrodzonym lub nabytym), zaburzeniami rytmu serca (np. torsade de pointes), hipokaliemią lub hipomagnezemią ze względu na ryzyko poważnych arytmii. Przeciwwskazania obejmują także ciężką niewydolność wątroby z niewydolnością nerek, co zwiększa ryzyko kumulacji leku i działań niepożądanych. Ponadto, klarytromycyna nie powinna być łączona z lekami wydłużającymi QT (astemizol, domperydon, cyzapryd, pimozyd, terfenadyna) oraz z alkaloidami sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina) ze względu na ryzyko ergotyzmu.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, CYP3A4, ergotyzm, hipercholesterolemia rodzinna, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klarytromycyna, migotanie komór, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odstęp QT, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, tachykardia komorowa, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Dihydroergotamina – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Dihydroergotamina, jako alkaloid sporyszu, nie wykazuje udokumentowanego bezpośredniego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługi maszyn. Jednakże preparat Dihydroergotaminum Filofarm w postaci roztworu doustnego (2 mg/g) zawiera znaczną ilość etanolu (42,5% v/v), co przekłada się na 212,5 mg do 637,5 mg etanolu w dawce od 0,5 ml do 1,5 ml. Obecność alkoholu etylowego może istotnie obniżać sprawność psychofizyczną pacjenta, zwiększając ryzyko zaburzeń koncentracji, koordynacji i ogólnej zdolności do bezpiecznego prowadzenia pojazdów oraz obsługi maszyn. W związku z tym konieczne jest indywidualne podejście do oceny ryzyka, uwzględniające dawkę, częstotliwość stosowania, tolerancję na alkohol, współistniejące schorzenia oraz stosowanie innych leków o działaniu sedatywnym.
alkaloid sporyszu, alkohol etylowy, dihydroergotamina, dihydroergotamina mezylan, Dihydroergotaminum Filofarm, etanol, lek o działaniu sedatywnym, ośrodkowy układ nerwowy, problemy z koncentracją, roztwór doustny, sprawność psychomotoryczna, substancja pomocnicza, zaburzenie sprawności psychofizycznej, zaburzenie widzenia, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Erytromycyna – Interakcje
Erytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy metabolizowany głównie przez wątrobowy system cytochromu P-450 (CYP3A4), wykazuje silne właściwości inhibitora tego enzymu, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych. Hamowanie CYP3A4 przez erytromycynę może zwiększać stężenia leków takich jak mizolastyna, bromokryptyna, midazolam, takrolimus, triazolam, kwas walproinowy, ryfabutyna czy zopiklon, co zwiększa ryzyko toksyczności i nasilenia działań niepożądanych. Z kolei induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, ziele dziurawca) obniżają stężenie erytromycyny, osłabiając jej efekt przeciwbakteryjny, dlatego jej stosowanie jest przeciwwskazane podczas terapii induktorami oraz przez 2 tygodnie po ich odstawieniu. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT i groźnych arytmii serca przy jednoczesnym stosowaniu erytromycyny z lekami wydłużającymi QT, takimi jak hydroksychlorochina, chlorochina, leki przeciwarytmiczne klasy I, cisapryd czy antagoniści receptora H1 (terfenadyna, astemizol, mizolastyna).
acenokumarol, alfentanyl, alkaloid sporyszu, alprazolam, aminotransferaza, antagonista receptora histaminowego, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, astemizol, benzodiazepina, bromokryptyna, cefalosporyna, chinidyna, chloramfenikol, chlorochina, cisapryd, cyklosporyna, cytochrom CYP3A4, cytochrom P-450, czas protrombinowy, częstoskurcz komorowy, digoksyna, dihydroergotamina, doustny środek antykoncepcyjny, dyzopiramid, enzym wątrobowy, ergotamina, fenytoina, hepatotoksyczność, hydroksychlorochina, inhibitor reduktazy HMG-CoA, karbamazepina, klindamycyna, kolchicyna, kolistyna, kortykosteroid, kwas walproinowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, linkomycyna, lomitapid, lowastatyna, metyloprednizolon, migotanie komór, mizolastyna, nefrotoksyczność, penicylina, prokainamid, promieniowanie RTG, promieniowanie UV, rabdomioliza, ryfabutyna, ryfampicyna, rywaroksaban, skurcz naczyń obwodowych, streptomycyna, symwastatyna, teofilina, terfenadyna, tetracyklina, torsade de pointes, triazolam, triazolobenzodiazepina, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, ziele dziurawca, zopiklon - Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib SUN 50 mg
Dazatynib, będący substratem enzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna czy sok grejpfrutowy, mogą znacząco zwiększać ekspozycję na dazatynib, co podnosi ryzyko działań niepożądanych i dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Z kolei silne induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, fenytoina czy ziele dziurawca, obniżają stężenie dazatynibu w osoczu nawet o 82% (AUC), co może prowadzić do utraty skuteczności terapeutycznej. Słaby induktor, deksametazon, zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co jest klinicznie akceptowalne. Ponadto, leki wpływające na pH żołądka, takie jak antagoniści receptora H2 (famotydyna) i inhibitory pompy protonowej (omeprazol), obniżają biodostępność dazatynibu odpowiednio o 61% i 43% (AUC), co wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania lub preferowania leków zobojętniających podawanych z co najmniej 2-godzinnym odstępem od dazatynibu.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, antagonista receptora histaminowego, antybiotyk makrolidowy, białko osocza, dazatynib, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, enzym wątrobowy, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, kwasowość soku żołądkowego, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, lek zobojętniający sok żołądkowy, pole pod krzywą AUC, przewód pokarmowy, rozpuszczalność leku, substrat CYP2C8, substrat CYP3A4, wąski zakres dawek terapeutycznych, wodorotlenek glinu, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Beto 150 ZK 142,5 mg
Metoprolol, będący substratem izoenzymu CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie w osoczu oraz działanie terapeutyczne. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami i induktorami CYP2D6, antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem), lekami przeciwarytmicznymi (amiodaron, dyzopiramid), inhibitorami MAO oraz lekami wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy, takimi jak nitrogliceryna, modulatory receptora S1P (fingolimod), glikozydy naparstnicy czy leki hipotensyjne. W przypadku antagonistów wapnia podawanych dożylnie istnieje wysokie ryzyko zatrzymania akcji serca, dlatego ich stosowanie z metoprololem jest przeciwwskazane. Dodatkowo, metoprolol może nasilać działanie leków przeciwcukrzycowych i insuliny, maskując objawy hipoglikemii i przedłużając jej przebieg, co wymaga ścisłego monitorowania glikemii u pacjentów z cukrzycą.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora alfa-adrenergicznego, antagonista wapnia, bradykardia, częstość akcji serca, dipirydamol, działanie hipotensyjne, działanie kardiodepresyjne, działanie naczyniorozszerzające, glikozyd naparstnicy, induktor enzymu wątrobowego, induktor izoenzymu, inhibitor COX-2, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2D6, koordynacja psychoruchowa, lek adrenolityczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, modulator receptora fosforanu sfingozyny, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna sulfonylomocznika, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, sympatykomimetyk, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie przewodnictwa, zespół chorego węzła, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Dihydroergotamina – Interakcje
Dihydroergotamina, jako alkaloid sporyszu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Konieczne jest zachowanie co najmniej 24-godzinnego odstępu między podaniem dihydroergotaminy a innymi alkaloidami sporyszu (ergotamina, metyzergid) oraz agonistami receptora 5-HT1, takimi jak sumatryptan, aby uniknąć nadmiernej stymulacji receptorów i nasilenia działań niepożądanych. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z agonistami dopaminy (bromokryptyna, kabergolina) ze względu na ryzyko nadciśnienia tętniczego i zawału mięśnia sercowego. Ponadto, interakcje z lekami alfa- i beta-adrenolitycznymi (np. tolazolina, prazosyna, atenolol, propranolol) mogą prowadzić do wzrostu ciśnienia tętniczego i bólów wieńcowych, co jest szczególnie niebezpieczne u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Stosowanie dihydroergotaminy z dopaminą i dobutaminą jest przeciwwskazane z powodu ryzyka obwodowego niedokrwienia i martwicy kończyn.
agonista dopaminy, agonista receptora serotoninergicznego, alkaloid sporyszu, alkohol etylowy, antybiotyk makrolidowy, atenolol, ból wieńcowy, bromokryptyna, ciśnienie tętnicze, delawirdyna, dihydroergotamina, dobutamina, dopamina, efekt naczyniozwężający, ergotamina, ergotyzm, erytromycyna, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, hipertermia, indynawir, itrakonazol, kabergolina, ketokonazol, klarytromycyna, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek inotropowy dodatni, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwwirusowy, martwica kończyn, metyzergid, nadciśnienie tętnicze, nadolol, nelfinawir, niedokrwienie obwodowe, niedokrwienie tkanek, niedotlenienie, oksprenolol, paroksetyna, powikłanie sercowo-naczyniowe, prazosyna, propranolol, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, roksytromycyna, rytonawir, sertralina, SSRI, sumatryptan, timolol, tolazolina, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Beto 25 ZK 23,75 mg
Metoprolol, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2D6 cytochromu P450, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie w osoczu oraz efekt terapeutyczny. Inhibitory CYP2D6 (np. leki przeciwarytmiczne, przeciwhistaminowe, przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne, inhibitory COX-2, rytonawir, hydroksychlorochina, chinidyna, terbinafina) zwiększają stężenie metoprololu, co podnosi ryzyko bradykardii i hipotensji. Z kolei induktory enzymów, takie jak ryfampicyna, obniżają jego stężenie. Alkohol i hydralazyna również zwiększają stężenie metoprololu, co może nasilać jego działanie kardiodepresyjne. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów wapnia (werapamil, diltiazem), leków przeciwarytmicznych (amiodaron, chinidyna, flekainid, propafenon, dyzopiramid), glikozydów naparstnicy oraz inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO), ze względu na ryzyko ciężkiej bradykardii, bloków przedsionkowo-komorowych i zatrzymania akcji serca.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora alfa-adrenergicznego, antagonista receptora H2, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, działanie chronotropowe, działanie inotropowe ujemne, działanie kardiodepresyjne, farmakokinetyka metoprololu, glikozyd naparstnicy, hipotensja śródoperacyjna, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor COX-2, inhibitor monoaminooksydazy, lek alfa-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwretrowirusowy, lek sympatykomimetyczny, modulator receptora fosforanu sfingozyny, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna sulfonylomocznika, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, toksyczność lidokainy, wziewny lek znieczulający, zaburzenie czynności lewej komory, zespół chorego węzła zatokowo-przedsionkowego, zespół chorej zatoki - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Klacid Uno 500 mg
Klarytromycyna w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu (Klacid Uno 500 mg) jest makrolidowym antybiotykiem, którego stosowanie wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne przeciwwskazania i ryzyko interakcji lekowych. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy oraz u osób z ciężką niewydolnością wątroby współistniejącą z niewydolnością nerek, a także u pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min, gdyż tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu nie mogą być dzielone. Dodatkowo, preparat zawiera 115 mg laktozy i 15,3 mg sodu, co może mieć znaczenie kliniczne u wybranych pacjentów. Stosowanie klarytromycyny jest przeciwwskazane u osób z wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odstępu QT, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia) oraz u pacjentów z ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, dihydroergotamina, dławica piersiowa, dna moczanowa, ergotamina, hipercholesterolemia rodzinna, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, iwabradyna, Klacid Uno, klarytromycyna, klirens kreatyniny, kolchicyna, lek przeciwpłytkowy, lomitapid, lowastatyna, midazolam, migotanie komór, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, rabdomioliza, ranolazyna, symwastatyna, tachykardia komorowa, tikagrelor, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zatrucie sporyszem - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Coffecorn forte 1 mg + 100 mg
Coffecorn forte, zawierający 1 mg ergotaminy winianu oraz 100 mg kofeiny bezwodnej w formie tabletek drażowanych, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ergotaminę, kofeinę lub substancje pomocnicze (m.in. sacharoza 179,925 mg/tabletkę, laktoza 33 mg/tabletkę, parahydroksybenzoesan metylu 0,00046 mg/tabletkę). Ze względu na działanie naczynioskurczowe ergotaminy, nie powinien być stosowany u chorych z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, chorobami naczyń obwodowych (np. choroba Raynauda, zarostowe zapalenie naczyń, zakrzepowe zapalenie żył, zaawansowana miażdżyca), niedotlenieniem mięśnia sercowego, przebytym zawałem serca oraz po zabiegach chirurgicznych na naczyniach. Ponadto, przeciwwskazania obejmują chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, choroby nerek i wątroby, posocznicę, jaskrę, ciążę i okres karmienia piersią ze względu na ryzyko toksyczności i działania niepożądane.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, chirurgia naczyniowa, choroba naczyń obwodowych, choroba nerek, choroba Raynauda, choroba wątroby, choroba wrzodowa żołądka, erytromycyna, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoenzym CYP3A, jaskra, karmienie piersią, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, kontrolowane nadciśnienie tętnicze, łagodna choroba wątroby, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek zwężający naczynia, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nelfinawir, niedotlenienie mięśnia sercowego, posocznica, ritonawir, winian ergotaminy, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie lękowe, zaburzenie rytmu serca, zakrzepowe zapalenie żył, zarostowe zapalenie naczyń, zawał serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Azithromycin Teva 250 mg
Azytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków. Leki zobojętniające obniżają maksymalne stężenia azytromycyny w surowicy o około 25%, dlatego zaleca się przyjmowanie azytromycyny co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po lekach zobojętniających. Substraty glikoproteiny P, takie jak digoksyna i kolchicyna, wykazują wzrost stężenia w surowicy podczas jednoczesnego stosowania z azytromycyną, co wymaga monitorowania stężenia digoksyny. Azytromycyna nie wpływa istotnie na metabolizm przez cytochrom P450, jednakże jednoczesne stosowanie z cyklosporyną powoduje istotne zwiększenie Cmax i AUC0-5 cyklosporyny, co wymaga monitorowania i modyfikacji dawki. Ponadto, azytromycyna może nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryny, co wymaga częstszej kontroli czasu protrombinowego. W przypadku statyn, mimo braku wpływu na farmakokinetykę, odnotowano przypadki rabdomiolizy, co wymaga obserwacji klinicznej.
alfentanyl, alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, astemizol, atorwastatyna, cetyryzyna, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, dydanozyna, efawirenz, flukonazol, hydroksychlorochina, indynawir, karbamazepina, kolchicyna, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, metyloprednizolon, midazolam, nelfinawir, neutropenia, odstęp QT, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfabutyna, substrat glikoproteiny P, syldenafil, teofilina, terfenadyna, torsade de pointes, triazolam, trimetoprim-sulfametoksazol, warfaryna, zaburzenie rytmu serca, zydowudyna - Leksykon substancji czynnych
Nicergolina – Przedawkowanie
Nicergolina, pochodna alkaloidów sporyszu, stosowana jest w terapii zaburzeń ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego. Przedawkowanie tej substancji manifestuje się głównie objawami układu sercowo-naczyniowego, w tym łagodnym, przemijającym obniżeniem ciśnienia tętniczego oraz zaburzeniami krążenia obwodowego, objawiającymi się m.in. oziębieniem skóry. Dane z badań na modelach zwierzęcych wskazują na toksyczne dawki powodujące uspokojenie (depresję OUN), ataksję, duszność, wytrzeszcz oczu, drgawki toniczno-kloniczne oraz utratę apetytu. W najcięższych przypadkach obserwowano bradykardię i zaburzenia perfuzji mózgu i serca, prowadzące do zgonu. W literaturze brak jest precyzyjnych danych dotyczących toksycznych dawek u ludzi, a zgłoszenia przedawkowań są rzadkie, co sugeruje niskie ryzyko toksyczności przy stosowaniu terapeutycznym.
alkaloid sporyszu, ataksja, bradykardia, brak łaknienia, charakterystyka produktu leczniczego, drgawki, drgawki toniczno-kloniczne, duszność, działanie naczyniorozkurczowe, hipotensja, krążenie obwodowe, leczenie objawowe, lek sympatykomimetyczny, nicergolina, perfuzja mózgowa, płukanie żołądka, sedacja, układ nerwowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wytrzeszcz oczu, zaburzenie perfuzji