Streptomyces lincolnensis
Streptomyces lincolnensis to Gram-dodatnia bakteria glebowa należąca do rodzaju Streptomyces, który jest największym rodzajem promieniowców (Actinomycetes). Organizm ten zyskał szczególne znaczenie w medycynie ze względu na zdolność do produkcji linkomycyny – antybiotyku z grupy linkozamidów.
Linkomycyna, odkryta w 1962 roku, i jej półsyntetyczna pochodna – klindamycyna, są szeroko stosowane w praktyce klinicznej przeciwko bakteriom beztlenowym i tlenowym bakteriom Gram-dodatnim. Mechanizm działania tych antybiotyków polega na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomu bakteryjnego.
Badania nad genomem Streptomyces lincolnensis pozwoliły na identyfikację klastra genów odpowiedzialnych za biosyntezę linkomycyny (lmb). Poznanie tych mechanizmów molekularnych umożliwiło opracowanie strategii zwiększających wydajność produkcji antybiotyku oraz tworzenie nowych pochodnych o potencjalnie lepszych właściwościach farmakologicznych.
Z punktu widzenia medycznego, antybiotyki pochodzące od S. lincolnensis pozostają istotnym elementem arsenału terapeutycznego, szczególnie w leczeniu zakażeń skóry i tkanek miękkich, zakażeń kości i stawów, zakażeń w obrębie jamy brzusznej oraz niektórych zakażeń dróg oddechowych wywoływanych przez wrażliwe szczepy bakteryjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Linkomycyna – Właściwości farmakodynamiczne
Linkomycyna, antybiotyk z grupy linkozamidów (kod ATC: J01FF02), produkowany przez Streptomyces lincolnensis, wykazuje działanie bakteriostatyczne lub bakteriobójcze w zależności od stężenia i wrażliwości drobnoustrojów. Mechanizm jej działania polega na hamowaniu biosyntezy białek poprzez wiązanie z podjednostką 50S rybosomów bakteryjnych. Występuje pełna oporność krzyżowa z klindamycyną, a oporność u gronkowców i paciorkowców najczęściej wynika z metylacji 23S rRNA, co może powodować fenotyp MLSB. Zaleca się badanie indukowalnej oporności na linkomycynę/klindamycynę u makrolidoopornych szczepów metodą dwóch krążków (D-zone test). Wrażliwość na linkomycynę powinna być oceniana zgodnie z wytycznymi CLSI lub EUCAST, przy czym brak jest ustalonych wartości granicznych dla linkomycyny, dlatego stosuje się klindamycynę jako marker wskaźnikowy.
Bacteroides fragilis, Bacteroides thetaiotaomicron, bakteria beztlenowa Gram-dodatnia, bakteria beztlenowa Gram-ujemna, biosynteza białek bakteryjnych, Clostridium, Clostridium difficile, Clostridium perfringens, Clostridium tetani, Corynebacterium diphtheriae, D-zone test, działanie bakteriobójcze, Eggerthella lenta, fenotyp MLSB, indukowalna oporność, izolat bakteryjny, kontrola jakości, lekowrażliwość drobnoustrojów, linkozamid, metoda dwóch krążków, metoda dyfuzyjno-krążkowa, metoda rozcieńczeń w agarze, metycylinooporny gronkowiec złocisty, metylacja nukleotydów, minimalne stężenie hamujące, nabyta oporność, oporność krzyżowa, paciorkowiec beta-hemolizujący, paciorkowiec grupy A, paciorkowiec zieleniący, podjednostka 50S rybosomu, Propionibacterium acnes, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptomyces lincolnensis - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lincocin 300 mg/ml
Linkomycyna, substancja czynna leku Lincocin, należy do grupy linkozamidów i wykazuje działanie przeciwbakteryjne poprzez hamowanie biosyntezy białek bakteryjnych na poziomie podjednostki 50S rybosomu. W warunkach in vitro działa głównie bakteriostatycznie, a jej skuteczność koreluje z czasem utrzymywania stężenia powyżej MIC. Występuje pełna oporność krzyżowa z klindamycyną, a mechanizmy oporności u gronkowców i paciorkowców najczęściej wynikają z metylacji 23S rRNA, co może powodować fenotyp MLSB. Zaleca się badanie wrażliwości na klindamycynę zamiast linkomycyny, zgodnie z wytycznymi CLSI i EUCAST, ze względu na brak ustalonych wartości granicznych dla linkomycyny. W przypadku makrolidoopornych szczepów należy wykonać test D-zone w celu wykrycia indukowalnej oporności na linkomycynę/klindamycynę.
angina paciorkowcowa, Bacteroides fragilis, Bacteroides thetaiotaomicron, badanie wrażliwości, bakterie beztlenowe Gram-dodatnie, biosynteza białka bakteryjnego, błonica, Clostridium difficile, Clostridium perfringens, Clostridium tetani, Corynebacterium diphtheriae, działanie bakteriobójcze, działanie bakteriostatyczne, Eggerthella lenta, klindamycyna, lek przeciwbakteryjny, linkomycyna, linkozamid, metoda dyfuzyjno-krążkowa, metoda rozcieńczeń w agarze, metycylinooporny gronkowiec złocisty, minimalne stężenie hamujące, oporność krzyżowa, paciorkowce beta-hemolizujące, paciorkowce zieleniące, podjednostka 50S rybosomu bakteryjnego, Propionibacterium acnes, Staphylococcus, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptomyces lincolnensis, tężec, trądzik pospolity, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zatrucie pokarmowe, zgorzel gazowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lincocin 500 mg
Linkomycyna, należąca do grupy linkozamidów (kod ATC: J01FF02), wykazuje działanie przeciwbakteryjne o charakterze bakteriobójczym lub bakteriostatycznym, zależne od wrażliwości patogenu oraz stężenia leku w miejscu infekcji. Mechanizm działania polega na hamowaniu biosyntezy białek bakteryjnych poprzez wiązanie z podjednostką 50S rybosomów. Wrażliwość bakterii na linkomycynę najlepiej ocenia się na podstawie czasu utrzymywania stężenia leku powyżej MIC. W praktyce klinicznej, ze względu na brak specyficznych wartości granicznych dla linkomycyny, stosuje się interpretację wrażliwości na klindamycynę jako wskaźnik zastępczy, zgodnie z wytycznymi CLSI i EUCAST. Wartości MIC dla Staphylococcus spp. wynoszą ≤ 0,5 µg/ml dla szczepów wrażliwych, 1-2 µg/ml dla średniowrażliwych i ≥ 4 µg/ml dla opornych, natomiast dla Streptococcus pneumoniae i paciorkowców β-hemolizujących odpowiednio ≤ 0,25 µg/ml, 0,5 µg/ml i ≥ 1 µg/ml. Metoda dyfuzyjno-krążkowa z krążkiem zawierającym 2 µg linkomycyny pozwala na ocenę stref zahamowania wzrostu, gdzie np. dla Staphylococcus spp. strefa ≥ 21 mm wskazuje na wrażliwość.
Bacteroides fragilis, bakterie beztlenowe, Clostridium perfringens, Clostridium tetani, CLSI, działanie bakteriobójcze, działanie bakteriostatyczne, EUCAST, fenotyp MLSB, klindamycyna, linkomycyna, linkozamidy, metoda dwóch krążków, metoda dyfuzyjno-krążkowa, MIC, minimalne stężenie hamujące, MRSA, oporność krzyżowa, paciorkowce beta-hemolizujące, paciorkowce zieleniące, podjednostka 50S rybosomu, Propionibacterium acnes, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptomyces lincolnensis - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Acnatac (10 mg + 0,25 mg)/g
Acntac to zewnętrzny żel przeciwtrądzikowy zawierający klindamycynę (10 mg/g) i tretynoinę (0,25 mg/g), łączący działanie bakteriostatyczne i komedolityczne. Klindamycyna hamuje syntezę białek bakteryjnych poprzez wiązanie z podjednostką 50S rybosomu, natomiast tretynoina normalizuje keratynizację mieszków włosowych i wykazuje działanie przeciwzapalne poprzez hamowanie receptorów toll-podobnych (TLR). Połączenie tych substancji zwiększa skuteczność leczenia trądziku pospolitego, wpływając na redukcję zmian zapalnych i niezapalnych oraz zmniejszenie produkcji łoju. W badaniach klinicznych z udziałem 4550 pacjentów stosowano Acnatac raz dziennie przez 12 tygodni, obserwując istotne statystycznie zmniejszenie liczby zmian skórnych: mediana redukcji zmian zapalnych wyniosła 65,2%, niezapalnych 51,6%, a ogółem 54,5% (p ≤ 0,05 w porównaniu do monoterapii i placebo).
Acnatac, działanie bakteriostatyczne, działanie komedolityczne, działanie przeciwzapalne, fosforan klindamycyny, keratynizacja mieszków włosowych, klindamycyna, lek przeciwtrądzikowy, linkomycyna, mikrozaskórnik, monoterapia, podjednostka rybosomalna, Propionibacterium acnes, receptor Toll-podobny, Streptomyces lincolnensis, synteza białek bakteryjnych, trądzik pospolity, tretynoina, wchłanianie leku, wytwarzanie łoju, zaskórnik, zmiana guzkowa, zmiana niezapalna, zmiana torbielowata, zmiana zapalna