Przeciwwskazania stosowania
Kloksacylina

Przeciwwskazania stosowania kloksacyliny

Kloksacylina, dostępna w postaci produktu leczniczego Syntarpen w różnych formach dawkowania (500 mg w tabletkach powlekanych, 1 g i 2 g w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji), posiada ściśle określone przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed podjęciem decyzji o wdrożeniu leczenia tym antybiotykiem beta-laktamowym.¹

Nadwrażliwość na kloksacylinę

Głównym przeciwwskazaniem do stosowania kloksacyliny jest stwierdzona nadwrażliwość na substancję czynną. Pacjenci, u których wystąpiły w przeszłości reakcje alergiczne na kloksacylinę, nie powinni otrzymywać tego antybiotyku w żadnej postaci. Nadwrażliwość na kloksacylinę stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do podania leku Syntarpen niezależnie od wybranej drogi podania i dawki.²

Nadwrażliwość na inne antybiotyki beta-laktamowe

Ze względu na możliwość występowania alergii krzyżowej w obrębie antybiotyków beta-laktamowych, kloksacylina jest przeciwwskazana również u pacjentów z nadwrażliwością na inne antybiotyki z tej grupy. Dotyczy to pacjentów uczulonych na penicyliny naturalne, półsyntetyczne, cefalosporyny oraz inne beta-laktamy. Reakcje krzyżowe mogą wystąpić z różnym nasileniem, jednak ze względów bezpieczeństwa terapii, stwierdzona wcześniej alergia na jakikolwiek antybiotyk beta-laktamowy stanowi przeciwwskazanie do zastosowania kloksacyliny.³

Nadwrażliwość na substancje pomocnicze

Stosowanie kloksacyliny jest również przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w preparatach Syntarpen. W przypadku tabletek powlekanych Syntarpen 500 mg należy zwrócić szczególną uwagę na zawartość laktozy jednowodnej (do 680 mg w jednej tabletce), co może być istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.^{4 5}

Sytuacje wymagające szczególnej ostrożności przy stosowaniu kloksacyliny

Pacjenci z chorobami układu krążenia i zaburzeniami elektrolitowymi

Należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu kloksacyliny sodowej w postaci preparatów iniekcyjnych Syntarpen 1 g i 2 g u pacjentów z chorobami układu krążenia, niewydolnością serca lub nadciśnieniem tętniczym ze względu na zawartość sodu. Każdy gram kloksacyliny w produkcie Syntarpen 1 g zawiera 55,01 mg sodu, natomiast w produkcie Syntarpen 2 g – 50,5 mg sodu na gram substancji czynnej. Ta zawartość sodu może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów będących na diecie niskosodowej.⁶

Pacjenci z nietolerancją laktozy

Tabletki powlekane Syntarpen 500 mg zawierają laktazę jednowodną w ilości do 680 mg w jednej tabletce. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku w formie doustnej. W takich przypadkach należy rozważyć alternatywne antybiotyki lub inne formy podania kloksacyliny.⁷

Kiedy odradzić pacjentowi stosowanie kloksacyliny?

Lekarz powinien odradzić stosowanie kloksacyliny w następujących sytuacjach:

• Udokumentowana alergia na penicyliny (w tym kloksacylinę) lub inne antybiotyki beta-laktamowe w wywiadzie⁸
• Wystąpienie w przeszłości ciężkich reakcji alergicznych (anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka) po zastosowaniu antybiotyków beta-laktamowych⁹
• Potwierdzona nadwrażliwość na którykolwiek składnik pomocniczy preparatu¹⁰
• Ciężka nietolerancja laktozy w przypadku stosowania tabletek Syntarpen 500 mg¹¹
• Pacjenci z ścisłą dietą niskosodową, u których zastosowanie preparatów iniekcyjnych Syntarpen mogłoby prowadzić do przekroczenia dozwolonego dziennego spożycia sodu¹²

Zalecenia dotyczące postępowania przy przeciwwskazaniach do stosowania kloksacyliny

W przypadku stwierdzenia przeciwwskazań do stosowania kloksacyliny należy rozważyć alternatywne metody leczenia zakażeń wywołanych przez bakterie wrażliwe na ten antybiotyk. W zależności od sytuacji klinicznej, możliwe jest zastosowanie:¹³

• Antybiotyków z grupy makrolidów, które mogą wykazywać skuteczność wobec koagulazo-dodatnich gronkowców, w tym szczepów opornych na metycilinę
• Antybiotyków glikopeptydowych (wankomycyna, teikoplanina) w przypadku ciężkich zakażeń wywołanych przez Staphylococcus aureus
• Linezolidu lub daptomycyny jako alternatywy w leczeniu zakażeń wywołanych przez gronkowce
• Antybiotyków z grupy tetracyklin (doksycyklina, minocyklina) w przypadku zakażeń o lżejszym przebiegu

Wybór alternatywnego antybiotyku powinien uwzględniać wrażliwość czynnika etiologicznego zakażenia, lokalizację zakażenia, ciężkość objawów klinicznych oraz indywidualne czynniki ryzyka występujące u pacjenta.¹⁴