Właściwości farmakokinetyczne
Macromax 500 mg

Właściwości farmakokinetyczne azytromycyny

Właściwości farmakokinetyczne azytromycyny zawartej w produkcie leczniczym Macromax 500 mg obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji oraz eliminacji leku z organizmu. Parametry farmakokinetyczne wykazują pewne odmienności w zależności od wieku pacjenta oraz funkcjonowania narządów odpowiedzialnych za metabolizm i wydalanie leku.¹

Wchłanianie

Biodostępność azytromycyny po podaniu doustnym wynosi około 37%. Po przyjęciu leku drogą doustną maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) występuje po 2–3 godzinach. W przypadku jednorazowej dawki 500 mg wartość Cmax osiąga poziom około 0,4 μg/ml.²

Dystrybucja

Azytromycyna po przyjęciu doustnym wykazuje zdolność przenikania do tkanek organizmu. Istotną cechą leku jest osiąganie znacznie wyższych stężeń w tkankach niż w osoczu – nawet do 50 razy większych w porównaniu do maksymalnego stężenia osoczowego. Wiązanie azytromycyny z białkami osocza charakteryzuje się zmiennością zależną od stężenia leku w surowicy i waha się od 12% przy stężeniu 0,5 μg/ml do 52% przy stężeniu 0,05 μg/ml. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (VVss) osiąga wartość 31,1 l/kg.³

W badaniach prowadzonych na zwierzętach zaobserwowano, że azytromycyna gromadzi się w fagocytach i jest uwalniana w procesie aktywnej fagocytozy. Wyniki badań u zwierząt wykazały również, że stężenia azytromycyny w ogniskach zapalnych osiągają wysokie wartości.⁴

Eliminacja

Okres półtrwania azytromycyny w fazie eliminacji z osocza jest ściśle powiązany z okresem półtrwania w tkankach i wynosi od 2 do 4 dni. Około 12% dawki podanej dożylnie wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej w ciągu 3 dni. Główną drogą eliminacji jest wydalanie z żółcią, zarówno w postaci niezmienionej, jak i w formie metabolitów.⁵

W żółci zidentyfikowano dziesięć metabolitów azytromycyny, które powstają w wyniku następujących procesów:

• N- i O-demetylacji
• hydroksylacji pierścieni deoksyaminowych
• hydroksylacji pierścieni aglikonowych
• połączenia z koniugatem kladynozy

Porównanie wyników uzyskanych metodą chromatografii cieczowej oraz testów mikrobiologicznych wskazuje, że metabolity nie wykazują aktywności mikrobiologicznej charakterystycznej dla azytromycyny.⁶

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Niewydolność nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek o nasileniu lekkim do umiarkowanego (współczynnik przesączania kłębuszkowego >40 ml/min), po podaniu azytromycyny w jednorazowej dawce doustnej wynoszącej 1 g, parametry farmakokinetyczne ulegają niewielkim zmianom. Wartości Cmax i AUC0-120 zwiększały się odpowiednio o 5,1% oraz 4,2% w porównaniu z grupą pacjentów z prawidłową czynnością nerek (współczynnik przesączania >90 ml/min).^{40 ml/min) w porównaniu z grupą pacjentów z prawidłową czynnością nerek (współczynnik przesączania >90 ml/min).”>7}

W przypadku pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek obserwuje się znacznie większe zmiany parametrów farmakokinetycznych. W porównaniu z wartościami prawidłowymi, średnie wartości Cmax i AUC0-120 zwiększały się odpowiednio o 61% i 35%.⁸

Niewydolność wątroby

Nie stwierdzono istotnych zmian parametrów farmakokinetycznych azytromycyny w surowicy u pacjentów z lekkim do umiarkowanego zaburzeniem czynności wątroby w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością wątroby. U tych pacjentów wydalanie azytromycyny z moczem jest prawdopodobnie zwiększone, co stanowi mechanizm kompensacyjny dla zmniejszonego klirensu wątrobowego.⁹

Pacjenci w podeszłym wieku

Farmakokinetyka azytromycyny u pacjentów w podeszłym wieku wykazuje podobieństwo do profilu farmakokinetycznego obserwowanego u młodych dorosłych. Wyjątek stanowią kobiety w podeszłym wieku, u których maksymalne stężenia azytromycyny są większe o 30-50%. Pomimo tych różnic, nie dochodzi do kumulacji leku w organizmie.¹⁰

Populacja pediatryczna

Badania farmakokinetyczne azytromycyny przeprowadzono w populacji pediatrycznej obejmującej dzieci w wieku od 4 miesięcy do 15 lat. Lek podawano w postaci kapsułek, granulatu lub zawiesiny, według następującego schematu dawkowania:

• 10 mg/kg masy ciała w pierwszym dniu badania
• 5 mg/kg masy ciała w okresie od 2. do 5. dnia badania

Zaobserwowane stężenia maksymalne wynosiły:

• 224 μg/l u dzieci w wieku od 7,5 miesiąca do 5 lat
• 383 μg/l u dzieci w wieku od 6 do 15 lat

Wartości te były nieznacznie mniejsze niż stężenia osiągane u osób dorosłych. Okres półtrwania (t½) u starszych dzieci, wynoszący 36 godzin, mieścił się w zakresie wartości charakterystycznych dla populacji dorosłych.¹¹