metabolizm olanzapiny
Metabolizm olanzapiny, atypowego leku przeciwpsychotycznego, zachodzi głównie w wątrobie, gdzie jest on przekształcany przez układ cytochromu P450, szczególnie przez izoenzymy CYP1A2 i CYP2D6. Proces ten prowadzi do powstania różnych metabolitów, z których najważniejsze to 10-N-glukuronid olanzapiny oraz 4′-N-desmetylo-olanzapina.
Szybkość metabolizmu olanzapiny wykazuje znaczną zmienność międzyosobniczą, co wpływa na stężenie leku we krwi i jego skuteczność terapeutyczną. Czynniki takie jak płeć, wiek, masa ciała, palenie tytoniu oraz interakcje z innymi lekami mogą istotnie modyfikować metabolizm olanzapiny. U kobiet obserwuje się wolniejszy metabolizm, co skutkuje wyższymi stężeniami leku we krwi, podczas gdy u palaczy tytoniu metabolizm jest przyspieszony ze względu na indukcję enzymu CYP1A2.
Olanzapina charakteryzuje się długim okresem półtrwania (około 30-38 godzin), co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Metabolity olanzapiny są głównie wydalane z moczem (około 57%) oraz z kałem (około 30%). Monitorowanie stężenia leku może być pomocne w optymalizacji terapii, szczególnie u pacjentów z czynnikami wpływającymi na jego metabolizm lub przy podejrzeniu nieprzestrzegania zaleceń terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Egolanza 5 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co czyni jej farmakokinetykę podatną na interakcje z lekami wpływającymi na ten enzym. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenie olanzapiny w osoczu, co może wymagać zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, powodują istotny wzrost Cmax olanzapiny o 54-77% oraz AUC o 52-108%, co wymaga rozważenia redukcji dawki. Węgiel aktywny zmniejsza biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem tych substancji. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami takimi jak fluoksetyna, cymetydyna, leki zobojętniające czy walproinian, co ułatwia ich jednoczesne stosowanie.
biodostępność olanzapiny, biperyden, cyprofloksacyna, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diazepam, działanie sedatywne, działanie synergistyczne, fluoksetyna, fluwoksamina, indukcja CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa olanzapiny, interakcja z alkoholem, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lek przeciwparkinsonowski, lit, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, olanzapina, palenie tytoniu, receptor dopaminowy, receptor GABA-ergiczny, stężenie olanzapiny, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapine +pharma 5 mg
Olanzapina wykazuje dobre wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. Substancja wiąże się w około 93% z białkami osocza, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną, co wpływa na jej dystrybucję i czas działania. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej niż związek macierzysty. Średni okres półtrwania olanzapiny u osób młodych wynosi 33,8 godziny, a klirens 18,2 l/h, natomiast u osób starszych (≥65 lat) okres półtrwania wydłuża się do 51,8 godzin, a klirens zmniejsza do 17,5 l/h. Płeć i palenie tytoniu również wpływają na farmakokinetykę: kobiety mają dłuższy okres półtrwania (36,7 h) i niższy klirens (18,9 l/h) niż mężczyźni (32,3 h i 27,3 l/h), a palacze wykazują krótszy okres półtrwania (30,4 h) i wyższy klirens (27,7 l/h) w porównaniu z niepalącymi (38,6 h i 18,6 l/h). Nie stwierdzono konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) ani w zależności od pochodzenia etnicznego.
bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność leku, CYP1A2, cytochrom P450, farmakokinetyka olanzapiny, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olanzapina, palenie tytoniu, rasa kaukaska, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapine APC 20 mg
Olanzapina w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Olanzapine APC) stosowana jest w leczeniu schizofrenii, epizodów manii oraz zapobieganiu nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej. Zalecane dawki początkowe wynoszą odpowiednio: 10 mg/dobę dla schizofrenii i zapobiegania nawrotom ChAD, 15 mg/dobę w monoterapii epizodu manii oraz 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. Zakres dawkowania mieści się w granicach 5-20 mg/dobę, a modyfikacje dawki powinny być dokonywane stopniowo, nie częściej niż co 24 godziny, po ocenie stanu klinicznego. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby (w tym umiarkowaną niewydolnością wątroby klasy Child-Pugh A lub B) zaleca się rozważenie niższej dawki początkowej 5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem dawki. U osób palących może być konieczne zwiększenie dawki ze względu na indukcję metabolizmu olanzapiny przez tytoń, natomiast u pacjentek płci żeńskiej, osób starszych i niepalących należy rozważyć zmniejszenie dawki początkowej i ostrożne jej zwiększanie.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, lek normotymiczny, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie nastroju, zapobieganie nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej - Leksykon leków
Interakcje leku – Zolafren-Swift 10 mg
Olanzapina, metabolizowana głównie przez enzym CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Induktorami CYP1A2, takimi jak palenie tytoniu i karbamazepina, są związane ze zmniejszeniem stężenia olanzapiny w osoczu, co może wymagać monitorowania stanu klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, np. fluwoksamina i cyprofloksacyna, powodują istotne zwiększenie stężenia olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki początkowej. Węgiel aktywny obniża dostępność biologiczną olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po olanzapinie. Nie stwierdzono istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny ze strony leków zobojętniających kwas solny, fluoksetyny, czy cymetydyny.
agonista dopaminy, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, enzym CYP1A2, farmakokinetyka leku, fluoksetyna, fluwoksamina, inhibitor CYP2D6, karbamazepina, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lit, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, palenie tytoniu, parkinsonizm, sedacja, teofilina, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapine Aurovitas 20 mg
Olanzapine Aurovitas dostępna jest w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta oraz wskazań terapeutycznych, takich jak schizofrenia (dawka początkowa 10 mg/dobę, zakres 5-20 mg/dobę), epizod manii (15 mg/dobę w monoterapii, 10 mg/dobę w terapii skojarzonej, zakres 5-20 mg/dobę) oraz zapobieganie nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej (10 mg/dobę, zakres 5-20 mg/dobę). Modyfikacje dawki powinny być dokonywane nie częściej niż co 24 godziny po ponownej ocenie stanu pacjenta, a odstawianie leku wymaga stopniowego zmniejszania dawki w celu minimalizacji objawów odstawiennych. Szczególną ostrożność należy zachować u osób w podeszłym wieku (≥65 lat), pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby (zwłaszcza w przypadku marskości wątroby klasy A lub B wg Child-Pugh), a także u osób palących tytoń, ze względu na potencjalne zmiany metabolizmu olanzapiny.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod manii, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy odstawienne, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzaran 5 mg
Dawkowanie olanzapiny (Olanzaran) u dorosłych pacjentów jest zróżnicowane w zależności od wskazania klinicznego. W leczeniu schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, z możliwością dostosowania w zakresie 5-20 mg/dobę. W terapii epizodu manii dawka początkowa wynosi 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej, również z zakresem 5-20 mg/dobę. W profilaktyce nawrotów zaburzeń dwubiegunowych stosuje się dawkę początkową 10 mg/dobę, kontynuując dawkę stosowaną w leczeniu epizodu manii. Zwiększanie dawki powyżej dawki początkowej powinno odbywać się nie częściej niż co 24 godziny i po ponownej ocenie stanu klinicznego. W przypadku zakończenia terapii zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki. Olanzapina może być podawana niezależnie od posiłków, gdyż pokarm nie wpływa na jej wchłanianie.
epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, lek normotymiczny, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie nastroju - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapina Viatris 5 mg
Olanzapina Viatris dostępna jest w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań klinicznych: schizofrenia (początkowo 10 mg/dobę), epizody manii (15 mg/dobę w monoterapii, 10 mg/dobę w terapii skojarzonej) oraz zapobieganie nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej (10 mg/dobę). Dawka dobowa może być modyfikowana w zakresie 5-20 mg, jednak zmiany nie powinny następować częściej niż co 24 godziny. U pacjentów w wieku ≥65 lat oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby zaleca się rozważenie dawki początkowej 5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem dawki, zwłaszcza przy umiarkowanej niewydolności wątroby (klasy A lub B wg Childa-Pugha). Metabolizm olanzapiny może być indukowany przez palenie tytoniu, co może wymagać zwiększenia dawki, natomiast u pacjentów ze spowolnionym metabolizmem (kobiety, osoby starsze, niepalący) wskazane jest ostrożne dawkowanie, zaczynając od 5 mg/dobę.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, dawka dobowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, leczenie skojarzone, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, olanzapina, prolaktyna, schizofrenia, skala Childa-Pugha, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, zaburzenia lipidowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zolaxa Rapid 10 mg
Olanzapina w postaci tabletek ulegających rozpadowi (Zolaxa Rapid) wykazuje pełną biorównoważność z tradycyjnymi tabletkami powlekanymi, co umożliwia zamienne stosowanie bez zmiany dawkowania. Po podaniu doustnym olanzapina osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 5-8 godzin, a obecność pokarmu nie wpływa na jej wchłanianie. Substancja czynna wiąże się w około 93% z białkami osocza (albuminy i α1-kwaśna glikoproteina), co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym oraz utlenianie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6. Główny metabolit 10-N-glukuronid jest farmakologicznie nieaktywny i nie przenika do OUN. Aktywność terapeutyczna zależy przede wszystkim od stężenia niezmienionej olanzapiny.
10-N-glukuronid, absorpcja z przewodu pokarmowego, bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność olanzapiny, biorównoważność olanzapiny, CYP1A2, CYP2D6, ekspozycja na olanzapinę, faza eliminacji, indukcja enzymów wątrobowych, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, kumulacja substancji czynnej, łagodne zaburzenie czynności wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm olanzapiny, niewydolność nerek, okres półtrwania olanzapiny, parametr farmakokinetyczny, profil działań niepożądanych, reakcja utleniania, schizofrenia, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, wchłanianie substancji czynnej, zmienność osobnicza, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anzorin 20 mg
Olanzapina w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Anzorin) jest farmakokinetycznie biorównoważna z tabletkami powlekanymi, co umożliwia ich zamienne stosowanie. Po podaniu doustnym olanzapina jest dobrze wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. Substancja czynna wiąże się w około 93% z białkami osocza (albuminy i α1-kwaśna glikoproteina). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem cytochromów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności biologicznej, z głównym metabolitem 10-N-glukuronidem, który nie przenika bariery krew-mózg. Średni okres półtrwania olanzapiny wykazuje zmienność zależną od wieku, płci oraz palenia tytoniu, a klirens jest mniejszy u osób starszych, kobiet i niepalących.
10-N-glukuronid, albuminy, bariera krew-mózg, bilans masy, biorównoważność, biotransformacja leku, cytochrom P450 2D6, cytochrom P450-CYP1A2, dostępność biologiczna, działania niepożądane, ekspozycja na lek, faza eliminacji, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, niewydolność nerek, okres półtrwania, olanzapina, schizofrenia, sprzęganie i utlenianie, stężenie osoczowe, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapin Krka 5 mg
Olanzapin Krka jest dostępny w tabletkach o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg, co umożliwia elastyczne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. W leczeniu schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, natomiast w epizodach manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. W profilaktyce nawrotów zaburzenia afektywnego dwubiegunowego dawka początkowa to 10 mg/dobę, z możliwością modyfikacji w zakresie 5-20 mg/dobę w zależności od odpowiedzi klinicznej. Zwiększanie dawki powinno odbywać się nie częściej niż co 24 godziny po ponownej ocenie stanu pacjenta. Lek można podawać niezależnie od posiłków, a w przypadku konieczności zakończenia terapii zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
dawka początkowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, klasyfikacja Childa-Pugha, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, objawy afektywne, odpowiedź kliniczna, olanzapina, schizofrenia, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, terapia skojarzona, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Egolanza 10 mg
Olanzapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenia olanzapiny, co wymaga monitorowania stanu klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Natomiast inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, powodują znaczne zwiększenie stężenia olanzapiny (Cmax wzrost o 54-77%, AUC o 52-108%), co może nasilać działania niepożądane i wskazuje na konieczność redukcji dawki leku. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między ich podaniem. Nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez inne izoenzymy CYP, takimi jak CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 czy CYP3A4, ani z walproinianem, litem czy biperydenem.
biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, efekt hipotensyjny, fluoksetyna, fluwoksamina, funkcja poznawcza, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja olanzapiny z alkoholem, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lek wydłużający odstęp QTc, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, palenie tytoniu, pole pod krzywą, receptor dopaminowy, stężenie maksymalne, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ dopaminergiczny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapina Viatris 15 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, przyspieszają metabolizm olanzapiny, obniżając jej stężenie w osoczu, co może wymagać monitorowania klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, w tym fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco zwiększają stężenie olanzapiny (Cmax wzrost o 54-77%, AUC o 52-108%), co wskazuje na konieczność rozważenia redukcji dawki początkowej. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem. Nie stwierdzono istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi (glin, magnez), cymetydyną, litem, biperydenem oraz walproinianem.
agonista dopaminy, biodostępność olanzapiny, biperiden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, cytochrom P450, diazepam, działanie niepożądane, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, funkcja poznawcza, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja lekowa, interakcja olanzapiny z alkoholem, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, klirens olanzapiny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwparkinsonowski, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lek zobojętniający, lit, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, otępienie, parkinsonizm, pole pod krzywą stężenia leku, stężenie maksymalne leku, stężenie olanzapiny w osoczu, teofilina, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zolafren-Swift 20 mg
Lek Zolafren-Swift zawiera olanzapinę w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, dostępnych w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg. Dawkowanie jest zależne od wskazania klinicznego: w schizofrenii zalecana dawka początkowa to 10 mg/dobę, w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej, a w profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej 10 mg/dobę. Zakres dawkowania wynosi od 5 do 20 mg/dobę, z modyfikacją dawki nie częściej niż co 24 godziny. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby (w tym umiarkowaną niewydolnością wątroby klasy A lub B wg Child-Pugh) zaleca się rozważenie dawki początkowej 5 mg/dobę. U osób palących może być konieczne zwiększenie dawki ze względu na indukcję metabolizmu olanzapiny przez tytoń. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności oraz obserwowane większe działania niepożądane, takie jak przyrost masy ciała i zmiany lipidów oraz prolaktyny.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, dawkowanie leku, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, objawy afektywne, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, spowolnienie metabolizmu, stan kliniczny, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, umiarkowana niewydolność wątroby, wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine Aurovitas 5 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą zwiększać klirens olanzapiny, prowadząc do obniżenia jej stężenia w organizmie, co wymaga monitorowania stanu klinicznego i ewentualnej korekty dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, powodują istotny wzrost stężenia olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co wskazuje na konieczność rozważenia zmniejszenia dawki leku. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem. Nie obserwuje się istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi kwas solny, cymetydyną, litem, biperydenem oraz walproinianem.
agonista dopaminy, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, działanie antagonistyczne, działanie depresyjne OUN, działanie dopaminergiczne, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, hipotensja ortostatyczna, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakometaboliczna, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwparkinsonowski, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm olanzapiny, nikotyna, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, parkinsonizm, pole pod krzywą, pole pod krzywą AUC, receptor dopaminowy, repolaryzacja mięśnia sercowego, stężenie maksymalne, teofilina, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenie oddychania, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olpinat 5 mg
Olpinat, zawierający olanzapinę w dawce 5 mg w postaci tabletek powlekanych, powinien być dawkowany indywidualnie w zależności od wskazania klinicznego oraz stanu pacjenta. W leczeniu schizofrenii dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, z zakresem dawkowania 5-20 mg/dobę. W terapii epizodów manii zaleca się 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej, z możliwością dostosowania dawki w zakresie 5-20 mg/dobę. W profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej dawka początkowa to 10 mg/dobę, z kontynuacją leczenia tą samą dawką u pacjentów po epizodzie manii. Modyfikacje dawkowania powinny odbywać się z co najmniej 24-godzinnymi odstępami, a w przypadku zakończenia terapii zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, aby ograniczyć ryzyko objawów odstawiennych.
choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, laktoza, lecytyna sojowa, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, objawy odstawienne, olanzapina, prolaktyna, przyrost masy ciała, schizofrenia, skala Childa-Pugha, stężenie lipidów, tabletka powlekana, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapine +pharma 10 mg
Olanzapine +pharma jest dostępny w formie tabletek zawierających 5 mg lub 10 mg olanzapiny, a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta oraz wskazania terapeutycznego. W leczeniu schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, natomiast w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. W profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej dawka początkowa to 10 mg/dobę, z możliwością dostosowania w zakresie 5-20 mg/dobę. Zwiększanie dawki powinno odbywać się nie częściej niż co 24 godziny i po ponownej ocenie stanu pacjenta. W przypadku zakończenia terapii zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, aby zminimalizować ryzyko objawów odstawiennych.
choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, lek stabilizujący nastrój, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy odstawienne, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, terapia skojarzona, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Ranofren 10 mg
Olanzapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić podczas terapii. Indukcja CYP1A2 przez palenie tytoniu i karbamazepinę prowadzi do zmniejszenia stężenia olanzapiny we krwi, co może wymagać monitorowania stanu klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco zwiększają stężenie olanzapiny (Cmax o 54-77%, AUC o 52-108%), co wskazuje na konieczność rozważenia redukcji dawki leku. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem tych substancji. Nie stwierdzono istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny przy jednoczesnym stosowaniu fluoksetyny, leków zobojętniających kwas solny, cymetydyny, litu, biperydenu oraz walproinianu.
biodostępność leku, choroba Parkinsona, cyprofloksacyna, depresja OUN, działanie antagonistyczne, działanie hipotensyjne, efekt sedatywny, farmakokinetyka leku, fluwoksamina, indukcja enzymu CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, izoenzym CYP1A2, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywowany, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapina Viatris 10 mg
Olanzapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, przyspieszają metabolizm olanzapiny, co skutkuje obniżeniem jej stężenia i potencjalną koniecznością zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, w tym fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco podwyższają stężenia olanzapiny (Cmax wzrost o 54-77%, AUC o 52-108%), co wymaga rozważenia redukcji dawki leku. Wchłanianie olanzapiny może być także zmniejszone o 50-60% przez węgiel aktywowany, dlatego zaleca się podawanie go co najmniej 2 godziny przed lub po olanzapinie. Nie stwierdzono istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny ze strony fluoksetyny, leków zobojętniających kwas solny czy cymetydyny.
agonista dopaminy, arytmia komorowa, AUC, biperyden, choroba Parkinsona, Cmax, cymetydyna, CYP1A2, cyprofloksacyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, diazepam, dostępność biologiczna, fluoksetyna, fluwoksamina, funkcja poznawcza, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, karbamazepina, kwas walproinowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lek zobojętniający, lit, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, palenie tytoniu, parkinsonizm, sedacja, teofilina, układ dopaminergiczny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zolafren-Swift 15 mg
Zolafren-Swift to postać olanzapiny w tabletkach ulegających rozpadowi w jamie ustnej, dostępna w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg. Dawkowanie jest zależne od wskazania klinicznego: w schizofrenii zaleca się dawkę początkową 10 mg/dobę, w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej, a w profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej 10 mg/dobę. Dawka może być modyfikowana w zakresie 5-20 mg/dobę, z zaleceniem zwiększania dawki nie częściej niż co 24 godziny po ponownej ocenie stanu klinicznego. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby (klasa A lub B wg Child-Pugh) wskazane jest rozważenie niższej dawki początkowej 5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem dawki. U osób palących tytoń metabolizm olanzapiny może być indukowany, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. U pacjentów ze spowolnionym metabolizmem (kobiety, osoby starsze, niepalące) zaleca się rozważenie zmniejszenia dawki początkowej i ostrożne jej zwiększanie. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności oraz obserwowane działania niepożądane, takie jak znaczny przyrost masy ciała i zmiany metaboliczne.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, objawy afektywne, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, Zolafren-Swift - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapin Krka 20 mg
Olanzapin Krka jest dostępny w tabletkach o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg, a dawkowanie powinno być dostosowane do wskazań klinicznych, stanu pacjenta oraz odpowiedzi na leczenie. W schizofrenii zalecana dawka początkowa to 10 mg/dobę, w epizodach manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej, natomiast w profilaktyce nawrotów zaburzenia afektywnego dwubiegunowego 10 mg/dobę. Dawka dobowa może być modyfikowana w zakresie 5-20 mg, z zaleceniem zwiększania dawki nie częściej niż co 24 godziny po ponownej ocenie klinicznej. U pacjentów powyżej 65. roku życia oraz z zaburzeniami czynności nerek lub umiarkowaną niewydolnością wątroby (Child-Pugh A lub B) wskazane jest rozważenie niższej dawki początkowej 5 mg, z ostrożnym zwiększaniem dawki.
epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, klasyfikacja Childa-Pugha, lek normotymiczny, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, olanzapina, palenie tytoniu, prolaktyna, przyrost masy ciała, schizofrenia, terapia skojarzona, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Anzorin 5 mg
Olanzapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą zwiększać klirens olanzapiny, prowadząc do obniżenia jej stężenia w osoczu i potencjalnego zmniejszenia efektu terapeutycznego, co wymaga monitorowania stanu klinicznego i ewentualnej korekty dawki. Z kolei silni inhibitory CYP1A2, jak fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco podnoszą stężenia olanzapiny (Cmax wzrost o 54-77%, AUC o 52-108%), co wskazuje na konieczność rozważenia zmniejszenia dawki początkowej lub dostosowania dawki w trakcie terapii. Węgiel aktywowany obniża dostępność biologiczną olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego między podaniem tych substancji. Nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez inne izoenzymy CYP, takimi jak fluoksetyna (CYP2D6), cymetydyna czy leki zobojętniające kwas solny.
agonista dopaminy, antagonizm farmakodynamiczny, choroba Parkinsona, CYP1A2, dostępność biologiczna, działanie antagonistyczne, działanie depresyjne na OUN, działanie hamujące na OUN, działanie niepożądane leku, farmakokinetyka olanzapiny, indukcja enzymatyczna, induktor CYP1A2, inhibicja enzymatyczna, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym cytochromu P450, lek przeciwparkinsonowski, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lek zobojętniający, metabolizm olanzapiny, obniżenie ciśnienia tętniczego, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą, repolaryzacja mięśnia sercowego, stężenie maksymalne, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Anzorin 10 mg
Lek Anzorin zawierający olanzapinę w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej stosowany jest w leczeniu schizofrenii, epizodów manii oraz zapobieganiu nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej. Dawka początkowa wynosi odpowiednio 10 mg/dobę dla schizofrenii i zapobiegania nawrotom ChAD, 15 mg/dobę w monoterapii epizodów manii oraz 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. Zakres dawkowania wynosi od 5 do 20 mg/dobę, z zaleceniem zwiększania dawki nie częściej niż co 24 godziny po ocenie klinicznej. U pacjentów w wieku ≥65 lat oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby (w tym umiarkowaną niewydolnością wątroby klasy Child-Pugh A/B) zaleca się rozważenie mniejszej dawki początkowej 5 mg/dobę i ostrożne jej zwiększanie. U osób palących tytoń może być konieczne zwiększenie dawki, natomiast u pacjentów z czynnikami spowalniającymi metabolizm (kobiety, osoby starsze, niepalące) wskazane jest stosowanie mniejszej dawki początkowej i ostrożne dawkowanie.
choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, objawy afektywne, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletki powlekane, terapia skojarzona, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapina Stada 5 mg
Olanzapina STADA dostępna jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 5 mg i 10 mg, a dawkowanie powinno być dostosowane do wskazania klinicznego, indywidualnych cech pacjenta oraz odpowiedzi na leczenie. W schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej, natomiast w profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej 10 mg/dobę. Dawka może być modyfikowana w zakresie 5-20 mg/dobę, z zachowaniem co najmniej 24-godzinnego odstępu między zwiększeniami i po ponownej ocenie stanu klinicznego. Lek można podawać niezależnie od posiłków, a zakończenie terapii powinno odbywać się stopniowo, aby zminimalizować ryzyko objawów odstawiennych.
choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, funkcjonowanie nerek, funkcjonowanie wątroby, indukcja metabolizmu, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy odstawienne, olanzapina, pacjent w podeszłym wieku, palenie tytoniu, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka powlekana, terapia skojarzona, zaburzenie nastroju, zaburzona czynność nerek, zaburzona czynność wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olzapin 20 mg
Dawkowanie olanzapiny (Olzapin) powinno być indywidualnie dostosowane do wskazania klinicznego oraz stanu pacjenta. W leczeniu schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, natomiast w monoterapii epizodu manii 15 mg/dobę (dawka pojedyncza), a w terapii skojarzonej 10 mg/dobę. W profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej dawka początkowa to 10 mg/dobę. Zakres dawkowania w trakcie terapii wynosi od 5 do 20 mg/dobę, z modyfikacją dawki nie częściej niż co 24 godziny po ocenie klinicznej. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby (w tym umiarkowaną niewydolnością wątroby klasy A lub B wg Child-Pugh) zaleca się rozważenie niższej dawki początkowej 5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem dawki. U osób palących może być konieczne zwiększenie dawki ze względu na indukcję metabolizmu olanzapiny przez tytoń, natomiast u pacjentek płci żeńskiej, osób starszych i niepalących wskazane jest ostrożne dawkowanie z uwagi na spowolniony metabolizm.
choroba afektywna dwubiegunowa, działania niepożądane, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, lipidy, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, odpowiedź kliniczna, olanzapina, palenie tytoniu, prolaktyna, schizofrenia, skala Child-Pugh, tabletki powlekane, terapia skojarzona, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zylena 20 mg
Lek Zylena (olanzapina) dostępny jest w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5, 10, 15 oraz 20 mg. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego: w schizofrenii zaleca się dawkę początkową 10 mg/dobę, w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej, natomiast w profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę. Zakres dawek dobowych mieści się w przedziale 5-20 mg, a zwiększanie dawki powinno następować nie częściej niż co 24 godziny po ponownej ocenie stanu klinicznego. W przypadku zakończenia terapii zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby wskazane jest rozważenie niższej dawki początkowej 5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem dawki, zwłaszcza przy umiarkowanej niewydolności wątroby (Child-Pugh A lub B). U osób palących, ze względu na indukcję metabolizmu olanzapiny przez tytoń, może być konieczne dostosowanie dawki, przy czym u pacjentów niepalących i innych z czynnikami spowalniającymi metabolizm (kobiety, osoby starsze) zaleca się ostrożność i ewentualne zmniejszenie dawki początkowej.
choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, indukcja enzymatyczna, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, olanzapina, przyrost masy ciała, schizofrenia, skala Child-Pugh, ślina, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, Zylena - Leksykon leków
Interakcje leku – Olzapin 20 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2 cytochromu P450, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenia olanzapiny w osoczu, co wymaga monitorowania stanu klinicznego pacjenta i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, w tym fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco podwyższają stężenia olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co zwiększa ryzyko działań niepożądanych i wskazuje na konieczność redukcji dawki olanzapiny. Węgiel aktywowany zmniejsza biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem względem leku. Nie obserwuje się istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi kwas solny, cymetydyną, litem czy walproinianem.
agonista dopaminy, biodostępność olanzapiny, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Parkinsona, CYP1A2, dehydrogenaza alkoholowa, działanie depresyjne na OUN, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, działanie synergistyczne, funkcja poznawcza, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, izoenzym cytochromu P450, klirens olanzapiny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm olanzapiny, monitorowanie EKG, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, stężenie terapeutyczne walpronianu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Ranofren 5 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co czyni jej stężenie w organizmie podatnym na interakcje farmakokinetyczne z substancjami indukującymi (np. palenie tytoniu, karbamazepina) oraz hamującymi (np. fluwoksamina, cyprofloksacyna) ten enzym. Indukcja CYP1A2 prowadzi do obniżenia stężenia olanzapiny, co może wymagać zwiększenia dawki, natomiast hamowanie CYP1A2 skutkuje wzrostem stężenia leku (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co wymaga rozważenia redukcji dawki. Węgiel aktywowany zmniejsza biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem. Fluoksetyna (inhibitor CYP2D6), leki zobojętniające kwas solny oraz cymetydyna nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny.
agonista dopaminy, benzodiazepina, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, depresja oddechowa, diazepam, działanie antagonistyczne, działanie depresyjne addytywne, efekt sedatywny, fluoksetyna, fluwoksamina, hamowanie CYP1A2, indukcja CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP450, karbamazepina, klirens olanzapiny, lek przeciwbólowy opioidowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek zobojętniający kwas solny, lit, metabolizm olanzapiny, niedociśnienie ortostatyczne, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą, repolaryzacja komór serca, stężenie maksymalne, teofilina, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie oddychania, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzin 10 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Olanzin, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 5-8 godzin, bez wpływu pokarmu na biodostępność. Lek wiąże się w około 93% z białkami osocza, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów, z których głównym jest 10-N-glukuronid. Okres półtrwania olanzapiny u zdrowych dorosłych wynosi około 33,8 godziny, a około 57% dawki jest wydalane z moczem w postaci metabolitów. W populacji osób starszych (≥65 lat) obserwuje się wydłużony okres półtrwania do 51,8 godziny oraz zmniejszony klirens (17,5 l/h vs 18,2 l/h u młodszych), jednak bez konieczności modyfikacji dawki, podobnie jak u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min).
10-N-glukuronid, albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, bariera krew-mózg, biodostępność olanzapiny, biotransformacja, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, dystrybucja leku, farmakokinetyka olanzapiny, faza eliminacji, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolit, metabolit N-demetylowy, metabolizm olanzapiny, okres półtrwania olanzapiny, podeszły wiek, schizofrenia, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapine Bluefish 10 mg
Olanzapine Bluefish dostępna jest w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 15 mg, o charakterystycznym żółtym kolorze i okrągłym kształcie. Dawkowanie olanzapiny jest indywidualizowane w zależności od wskazania klinicznego oraz odpowiedzi pacjenta na leczenie. W schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, natomiast w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. W profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej dawka początkowa to 10 mg/dobę, z możliwością dostosowania w zakresie 5-20 mg/dobę. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby zaleca się rozważenie niższej dawki początkowej 5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem dawki, szczególnie przy umiarkowanej niewydolności wątroby (klasa A lub B wg Child-Pugh). Metabolizm olanzapiny może być indukowany przez palenie tytoniu, co może wymagać zwiększenia dawki, natomiast u pacjentów z czynnikami spowalniającymi metabolizm (kobiety, osoby starsze, niepalący) wskazane jest rozważenie dawki początkowej 5 mg/dobę i ostrożne jej zwiększanie.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, lek normotymiczny, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, olanzapina, schizofrenia, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, zaburzenia nastroju - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anzorin 5 mg
Olanzapina w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Anzorin, 5 mg) wykazuje biorównoważność z tabletkami powlekanymi, co umożliwia ich zamienne stosowanie. Lek charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu w ciągu 5-8 godzin, bez wpływu pokarmu na absorpcję. Olanzapina wiąże się w około 93% z białkami osocza (albuminy i α1-kwaśna glikoproteina). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez sprzęganie i utlenianie, z udziałem enzymów CYP1A2 i CYP2D6, a głównym metabolitem jest 10-N-glukuronid, nieprzenikający bariery krew-mózg. Aktywność farmakologiczna zależy głównie od związku macierzystego, gdyż metabolity wykazują znacznie mniejszą aktywność in vivo.
albuminy, bariera krew-mózg, bilans masy, biorównoważność, ciężka niewydolność nerek, cytochrom P450 2D6, cytochrom P450-CYP1A2, dostępność biologiczna, ekspozycja na lek, faza eliminacji, indukcja enzymów metabolizujących, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, kwaśna glikoproteina, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm olanzapiny, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, schizofrenia, sprzęganie i utlenianie, stężenie maksymalne w osoczu, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olzapin 5 mg
Olzapin, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg i 10 mg, jest wskazany w leczeniu schizofrenii, epizodów manii oraz profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej. Zalecane dawki początkowe wynoszą odpowiednio: 10 mg/dobę dla schizofrenii, 15 mg/dobę w monoterapii epizodu manii, 10 mg/dobę w terapii skojarzonej epizodu manii oraz 10 mg/dobę w profilaktyce nawrotów. Zakres dawkowania mieści się w granicach 5-20 mg/dobę, a zwiększanie dawki powinno odbywać się nie częściej niż co 24 godziny po ponownej ocenie stanu klinicznego pacjenta. Lek podaje się doustnie, niezależnie od posiłków, a przy zakończeniu terapii wskazane jest stopniowe zmniejszanie dawki, aby uniknąć objawów odstawiennych.
choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, objawy odstawienne, olzapin, przyrost masy ciała, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka powlekana, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapin Krka 7,5 mg
Lek Olanzapin Krka dostępny jest w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg. Dawkowanie dobowe wynosi od 5 do 20 mg, dostosowywane indywidualnie w zależności od wskazania klinicznego i odpowiedzi pacjenta. W leczeniu schizofrenii dawka początkowa to 10 mg/dobę, w epizodach manii 15 mg/dobę (monoterapia) lub 10 mg/dobę (terapia skojarzona), a w profilaktyce nawrotów zaburzenia afektywnego dwubiegunowego 10 mg/dobę. Zwiększanie dawki powinno odbywać się nie częściej niż co 24 godziny po ponownej ocenie klinicznej. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby zaleca się rozważenie dawki początkowej 5 mg, ze szczególną ostrożnością u osób z marskością wątroby (klasa A lub B wg Childa-Pugha). Metabolizm olanzapiny może być indukowany przez palenie tytoniu, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki.
biorównoważność, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, olanzapina, profilaktyka nawrotów, schizofrenia, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka ulegająca rozpadowi, terapia skojarzona, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine +pharma 5 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co czyni ją podatną na interakcje farmakokinetyczne z substancjami modulującymi aktywność tego enzymu. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenie olanzapiny w osoczu, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnej korekty dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, znacząco zwiększają stężenia olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co wskazuje na konieczność redukcji dawki leku. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem. Nie stwierdzono istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi (Mg, Al), cymetydyną, litem, biperydenem oraz walproinianem, co pozwala na stosowanie tych leków bez modyfikacji dawkowania olanzapiny.
agonista dopaminy, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, depresja oddechowa, diazepam, dostępność biologiczna, dyzartria, działanie antagonistyczne, działanie niepożądane, działanie sedatywne, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, indukcja CYP1A2, inhibicja CYP1A2, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, leki zobojętniające kwas solny, lit, metabolizm olanzapiny, niedociśnienie ortostatyczne, objawy pozapiramidowe, odstęp QTc, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, palenie tytoniu, stężenie w osoczu, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Zolaxa Rapid 15 mg
Olanzapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z substancjami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenie olanzapiny w osoczu, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnej korekty dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, powodują znaczny wzrost Cmax (o 54-77%) i AUC (o 52-108%) olanzapiny, co wskazuje na konieczność rozważenia redukcji dawki leku. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po olanzapinie. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z fluoksetyną (inhibitor CYP2D6), lekami zobojętniającymi kwas solny, cymetydyną, lit, biperydenem oraz walproinianem, co pozwala na ich bezpieczne łączne stosowanie bez modyfikacji dawkowania.
agonista dopaminy, antybiotyk, barbiturat, benzodiazepina, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, diazepam, fluoksetyna, fluorochinolon, fluwoksamina, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP450, karbamazepina, klirens olanzapiny, lek nasenny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lit, makrolid, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, olanzapina, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, palenie tytoniu, receptor dopaminowy, teofilina, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny - Leksykon leków
Interakcje leku – Zolafren 10 mg
Olanzapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z substancjami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Induktorzy CYP1A2, tacy jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenie olanzapiny w osoczu, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, znacząco podnoszą Cmax olanzapiny o 54-77% oraz AUC o 52-108%, co wskazuje na konieczność redukcji dawki początkowej. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem tych preparatów. Nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez inne izoenzymy CYP (CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4), takimi jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, warfaryna, teofilina czy diazepam, co eliminuje potrzebę modyfikacji ich dawkowania.
agonista dopaminy, alkohol etylowy, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, działanie antagonistyczne, działanie sedatywne, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, klirens olanzapiny, kwas walproinowy, lek przeciwparkinsonowski, lit, metabolizm olanzapiny, niedociśnienie ortostatyczne, odstęp QTc, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, palenie tytoniu, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne olanzapiny, teofilina, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walpronian, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Anzorin 20 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenia olanzapiny, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, powodują istotny wzrost stężenia maksymalnego (Cmax) olanzapiny o 54-77% oraz pola pod krzywą (AUC) o 52-108%, co uzasadnia rozważenie redukcji dawki początkowej. Węgiel aktywowany zmniejsza biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem tych substancji. Nie obserwuje się istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi kwas solny, cymetydyną, litem, biperydenem oraz walproinianem.
agonista dopaminy, arytmia, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cyprofloksacyna, dostępność biologiczna, działanie antagonistyczne, działanie depresyjne na OUN, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, hamowanie metabolizmu, indukcja metabolizmu, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, izoenzym CYP1A2, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, pole pod krzywą, stężenie maksymalne, walproinian, węgiel aktywowany - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zylena 10 mg
Lek Zylena zawiera olanzapinę w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, dostępnych w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego, wieku pacjenta oraz czynników wpływających na metabolizm leku. W leczeniu schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, w epizodzie manii 15 mg/dobę (monoterapia) lub 10 mg/dobę (terapia skojarzona), a w profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej 10 mg/dobę. Dawka dobowa może być dostosowywana w zakresie 5-20 mg, z zaleceniem stopniowego zmniejszania dawki przy zakończeniu terapii. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat), z zaburzeniami czynności nerek lub umiarkowaną niewydolnością wątroby (Child-Pugh A/B) wskazane jest rozważenie dawki początkowej 5 mg/dobę z ostrożnym zwiększaniem. U osób palących metabolizm olanzapiny może być indukowany, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Nie zaleca się stosowania u osób poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych bezpieczeństwa i skuteczności oraz większe ryzyko przyrostu masy ciała i zaburzeń metabolicznych.
aspartam, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, lek stabilizujący nastrój, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, niewydolność wątroby, objawy afektywne, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, spowolnienie metabolizmu, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka ulegająca rozpadowi, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapina Viatris 10 mg
Olanzapina Viatris dostępna jest w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg, z dawkowaniem dostosowanym do jednostki chorobowej oraz indywidualnych cech pacjenta. W leczeniu schizofrenii dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, w epizodach manii 15 mg/dobę (monoterapia) lub 10 mg/dobę (terapia skojarzona), a w profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej 10 mg/dobę. Zakres dawkowania mieści się w przedziale 5-20 mg/dobę, z modyfikacjami zależnymi od stanu klinicznego i czynników takich jak wiek (≥65 lat), niewydolność nerek i/lub wątroby (zalecana dawka początkowa 5 mg/dobę), czy palenie tytoniu, które może wymagać zwiększenia dawki ze względu na przyspieszony metabolizm olanzapiny. Zwiększanie dawki powinno następować nie częściej niż co 24 godziny, a u pacjentów z czynnikami spowalniającymi metabolizm (płeć żeńska, podeszły wiek, niepalenie) zaleca się ostrożność i ewentualne zmniejszenie dawki początkowej.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, dawka początkowa, epizod manii, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, nawrót choroby afektywnej dwubiegunowej, niewydolność wątroby, olanzapina, schizofrenia, skala Childa-Pugha, stan kliniczny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, wydzielanie prolaktyny, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przemiany lipidów - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zolaxa Rapid 20 mg
Dawkowanie olanzapiny w postaci tabletek ulegających rozpadowi Zolaxa Rapid jest dostosowywane indywidualnie w zależności od wskazania klinicznego, stanu pacjenta oraz czynników wpływających na metabolizm leku. W leczeniu schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, natomiast w monoterapii epizodu manii 15 mg/dobę, a w terapii skojarzonej 10 mg/dobę. W profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej dawka początkowa to 10 mg/dobę, z możliwością dostosowania w zakresie 5-20 mg/dobę. U pacjentów w wieku ≥65 lat oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby zaleca się rozważenie niższej dawki początkowej 5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem dawki. Palenie tytoniu może indukować metabolizm olanzapiny, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. U pacjentów z wieloma czynnikami spowalniającymi metabolizm (np. kobiety, osoby starsze, niepalące) wskazane jest ostrożne dawkowanie, zaczynając od 5 mg/dobę.
biorównoważność leków, choroba afektywna dwubiegunowa, dysfagia, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, metabolizm olanzapiny, monoterapia, objawy afektywne, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ranofren 10 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Ranofren 10 mg, wykazuje dobre wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. W osoczu wiąże się w około 93% z białkami, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem cytochromów P450 (CYP1A2, CYP2D6), prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów, z których głównym jest 10-N-glukuronid. Okres półtrwania olanzapiny u zdrowych dorosłych wynosi średnio 33,8 godziny, jednak u osób starszych (≥65 lat) jest wydłużony do 51,8 godzin, a klirens zmniejszony (17,5 L/godz. vs 18,2 L/godz.). Kobiety charakteryzują się dłuższym okresem półtrwania (36,7 godz.) i niższym klirensem (18,9 L/godz.) niż mężczyźni (32,3 godz. i 27,3 L/godz.). Palenie tytoniu przyspiesza eliminację olanzapiny, skracając okres półtrwania do 30,4 godzin i zwiększając klirens do 27,7 L/godz. W niewydolności nerek (klirens kreatyniny <10 mL/min) farmakokinetyka pozostaje niezmieniona, co nie wymaga modyfikacji dawkowania.
10-N-glukuronid, albuminy i α1-kwaśna glikoproteina, bariera krew-mózg, cytochrom P450, dostępność biologiczna, izoenzymy CYP1A2 i CYP2D6, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, niewydolność nerek, okres półtrwania, olanzapina, palenie tytoniu, Ranofren, schizofrenia, sprzęganie i utlenianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności wątroby, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzaran 10 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co czyni jej farmakokinetykę podatną na interakcje z substancjami modyfikującymi aktywność tego enzymu. Indukcja CYP1A2 przez palenie tytoniu i karbamazepinę prowadzi do obniżenia stężenia olanzapiny w osoczu, co może wymagać monitorowania klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco zwiększają stężenia olanzapiny (Cmax wzrost o 54-77%, AUC o 52-108%), co wymaga rozważenia redukcji dawki olanzapiny. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po leku. Nie stwierdzono istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi (glin, magnez), cymetydyną, litem, biperydenem oraz walproinianem.
alkohol etylowy, antagonista dopaminy, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, funkcje poznawcze, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lek przeciwparkinsonowy, lek zobojętniający, lit, metabolizm olanzapiny, objawy pozapiramidowe, odstęp QTc, Olanzaran, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, palenie tytoniu, repolaryzacja mięśnia sercowego, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapine Aurovitas 5 mg
Olanzapina charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 5-8 godzinach, niezależnie od obecności pokarmu. Lek wiąże się z białkami osocza w około 93% (stężenia 7-1000 ng/ml), głównie z albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną, co wpływa na objętość dystrybucji i czas półtrwania. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez sprzęganie i utlenianie, z udziałem CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności biologicznej. Okres półtrwania u zdrowych dorosłych wynosi średnio 33,8 godziny, a około 57% dawki jest wydalane z moczem w postaci metabolitów. Wiek, płeć, palenie tytoniu oraz niewydolność narządów wpływają na farmakokinetykę olanzapiny, jednak zmienność ta mieści się w granicach klinicznie akceptowalnych.
bariera krew-mózg, biodostępność leku, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, farmakokinetyka olanzapiny, indukcja enzymatyczna, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm olanzapiny, N-glukuronid, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olanzapina, podeszły wiek, połowiczna eliminacja, procesy ADME, profil bezpieczeństwa, schizofrenia, utlenianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zolafren 20 mg
Lek Żolafren, zawierający olanzapinę, jest wskazany w leczeniu schizofrenii, epizodów manii oraz profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej. Dawkowanie wymaga indywidualnego dostosowania do stanu klinicznego pacjenta i wskazania terapeutycznego. Zalecane dawki początkowe to: 10 mg/dobę dla schizofrenii i profilaktyki ChAD, 15 mg/dobę w monoterapii epizodu manii oraz 10 mg/dobę w terapii skojarzonej manii. Dawka dobowa może być modyfikowana w zakresie 5-20 mg/dobę, z zaleceniem zwiększania dawki nie częściej niż co 24 godziny po ponownej ocenie stanu pacjenta. U pacjentów w wieku ≥65 lat oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby rozważa się niższą dawkę początkową 5 mg/dobę, szczególnie w umiarkowanej niewydolności wątroby (klasa A lub B wg Child-Pugh). Olanzapina może być podawana niezależnie od posiłków, a u osób palących konieczne jest monitorowanie stanu klinicznego ze względu na indukcję metabolizmu leku.
ChAD, choroba afektywna dwubiegunowa, dawka początkowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, objawy odstawienne, odpowiedź kliniczna, palenie tytoniu, przyrost masy ciała, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, terapia profilaktyczna, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, Zolafren - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zolafren 5 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Zolafren, wykazuje dobre wchłanianie po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnych stężeń w osoczu w ciągu 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. Wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~93%) oraz metabolizm wątrobowy głównie przez CYP1A2 i CYP2D6 prowadzą do powstania nieaktywnych metabolitów, z których głównym jest 10-N-glukuronid. Okres półtrwania olanzapiny w fazie eliminacji różni się w zależności od wieku, płci i nawyków palenia tytoniu: u osób starszych (≥65 lat) wynosi 51,8 godz., u młodszych 33,8 godz.; u kobiet 36,7 godz., u mężczyzn 32,3 godz.; u niepalących 38,6 godz., u palących 30,4 godz. Klirens osoczowy jest odpowiednio zmniejszony u osób starszych (17,5 L/godz.), kobiet (18,9 L/godz.) oraz niepalących (18,6 L/godz.) w porównaniu do młodszych, mężczyzn (27,3 L/godz.) i palących (27,7 L/godz.).
bariera krew-mózg, CYP1A2, cytochrom P450, dostępność biologiczna, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, interakcja lekowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit N-demetylowy, metabolizm olanzapiny, niewydolność nerek, okres półtrwania, olanzapina, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie doustne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zmienność osobnicza, α1-kwaśna glikoproteina