Właściwości farmakokinetyczne
Mebendazol

Właściwości farmakokinetyczne mebendazolu

Mebendazol, substancja czynna leku Vermox, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego skuteczność w leczeniu infestacji pasożytniczych. Właściwości te obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji substancji z organizmu pacjenta.¹

Wchłanianie

Mebendazol po podaniu doustnym wykazuje niewielki stopień wchłaniania z przewodu pokarmowego. Większość podanej dawki pozostaje w świetle przewodu pokarmowego, co jest korzystne ze względu na mechanizm działania leku przeciwko pasożytom jelitowym.²

Dostępność biologiczna mebendazolu w dawkach stosowanych w leczeniu infestacji jest niska i wynosi około 20% dawki. Jest to spowodowane znacznym metabolizmem pierwszego przejścia oraz bardzo słabą rozpuszczalnością substancji.³

Maksymalne stężenie mebendazolu w osoczu występuje zazwyczaj od 2 do 4 godzin po podaniu doustnym. Warto zaznaczyć, że jednoczesne przyjmowanie leku z pokarmem o dużej zawartości tłuszczu prowadzi do niewielkiego zwiększenia dostępności biologicznej mebendazolu.⁴

Dystrybucja

Po wchłonięciu mebendazol w znacznym stopniu wiąże się z białkami surowicy – od 90% do 95% wchłoniętej dawki. Objętość dystrybucji wynosi 1-2 l/kg, co wskazuje na to, że mebendazol przenika do przestrzeni pozanaczyniowych.⁵

Zdolność mebendazolu do przenikania do tkanek potwierdzają dane kliniczne dotyczące pacjentów długotrwale leczonych tym lekiem (np. w dawce 40 mg/kg mc. na dobę przez okres od 3 do 21 miesięcy), które wskazują na obecność leku w tkankach organizmu.⁶

Metabolizm

Mebendazol podlega intensywnemu metabolizmowi, który zachodzi głównie w wątrobie. Po podaniu doustnym substancja jest w znacznym stopniu metabolizowana.⁷

W osoczu stężenie głównych metabolitów mebendazolu, którymi są hydrolizowane i zredukowane pochodne, jest znacznie większe niż stężenie substancji macierzystej. Ta obserwacja potwierdza intensywność procesu metabolizmu wątrobowego.⁸

Należy zaznaczyć, że zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia metabolizmu lub zaburzenia wydzielania żółci mogą prowadzić do zwiększenia poziomu mebendazolu w osoczu.⁹

Eliminacja

Procesy eliminacji mebendazolu obejmują wydalanie z moczem i z żółcią. Mebendazol, jego sprzężone pochodne oraz metabolity prawdopodobnie podlegają w pewnym stopniu recyrkulacji wewnątrzwątrobowej.¹⁰

Względny czas półtrwania mebendazolu w fazie eliminacji po podaniu dawki doustnej u większości pacjentów wynosi od 3 do 6 godzin.¹¹

U człowieka, około 2% podanej dawki jest wydalane z moczem, natomiast pozostała część wydalana jest z kałem w postaci niezmienionej lub w formie głównego metabolitu.¹²

Farmakokinetyka w stanie stacjonarnym

Podczas długotrwałego podawania mebendazolu (np. w dawce 40 mg/kg mc. na dobę przez okres od 3 do 21 miesięcy), stężenie substancji czynnej i jej głównych metabolitów w osoczu wzrasta. W rezultacie obserwuje się 3-krotnie wyższą ekspozycję w stanie stacjonarnym w porównaniu do ekspozycji po podaniu pojedynczej dawki.¹³

Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży

Dane dotyczące stężeń mebendazolu w osoczu u dzieci i młodzieży w wieku od 1 do 16 lat są ograniczone. Niemniej jednak, dostępne informacje nie wskazują na istotnie większą ekspozycję ogólnoustrojową na mebendazol u osób w wieku od 3 do 16 lat w porównaniu z osobami dorosłymi.¹⁴

Co istotne, u młodszych dzieci w wieku od 1 do <3 lat, ekspozycja ogólnoustrojowa jest większa niż u dorosłych. Wynika to z większej proporcjonalnej dawki w mg/kg masy ciała w porównaniu z pacjentami dorosłymi.¹⁵

Zestawienie głównych parametrów farmakokinetycznych mebendazolu