Interakcje leku
Alotendin 5 mg + 5 mg

Alotendin, zawierający bisoprolol (beta-adrenolityk) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Amlodypina, metabolizowana przez CYP3A4, podlega istotnym interakcjom z inhibitorami (np. azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, werapamil, diltiazem) zwiększającymi jej stężenie i ryzyko niedociśnienia, szczególnie u osób starszych. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, co może wymagać korekty dawki. Spożycie grejpfrutów zwiększa biodostępność amlodypiny, nasilając efekt hipotensyjny. Współstosowanie z takrolimusem, inhibitorami kinazy mTOR oraz cyklosporyną wymaga monitorowania stężeń tych leków ze względu na ryzyko toksyczności. Symwastatyna w dawce 80 mg z amlodypiną 10 mg powoduje 77% wzrost ekspozycji na statynę, dlatego maksymalna dawka symwastatyny przy jednoczesnym stosowaniu wynosi 20 mg/dobę. Antagoniści wapnia typu werapamilu i diltiazemu mogą nasilać ujemny wpływ na kurczliwość mięśnia sercowego i przewodzenie przedsionkowo-komorowe, co jest szczególnie niebezpieczne przy dożylnym podaniu werapamilu z beta-adrenolitykami.

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji dla produktu Alotendin

Alotendin, zawierający w swoim składzie dwie substancje czynne – bisoprolol (beta-adrenolityk) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), wchodzi w liczne interakcje z innymi produktami leczniczymi. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące interakcji związanych z każdą z tych substancji aktywnych.1

Interakcje związane z amlodypiną

Amlodypina, jako substancja metabolizowana przez układ enzymatyczny CYP3A4, podlega istotnym interakcjom z lekami wpływającymi na aktywność tego cytochromu.2

Wpływ innych produktów leczniczych na amlodypinę
  • Inhibitory CYP3A4 – silne lub umiarkowane inhibitory tego enzymu (np. inhibitory proteazy HIV, azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy jak erytromycyna czy klarytromycyna, werapamil, diltiazem) mogą znacząco zwiększać narażenie na amlodypinę, co skutkuje podwyższonym ryzykiem niedociśnienia. Efekt ten może być szczególnie istotny u osób w podeszłym wieku. Konieczna jest wówczas kontrola kliniczna i ewentualne dostosowanie dawki. Klarytromycyna, jako inhibitor CYP3A4, zwiększa ryzyko niedociśnienia u pacjentów przyjmujących równocześnie amlodypinę – zaleca się wtedy uważną obserwację pacjentów.3
  • Leki indukujące CYP3A4 – induktory tego enzymu, zwłaszcza silne (np. ryfampicyna, ziele dziurawca), mogą zmieniać stężenie amlodypiny w osoczu. W przypadku równoczesnego stosowania tych leków zaleca się kontrolę ciśnienia krwi i rozważenie modyfikacji dawki amlodypiny, zarówno podczas ich stosowania, jak i po zakończeniu terapii induktorem.4
  • Grejpfruty i sok grejpfrutowy – nie zaleca się jednoczesnego spożywania z amlodypiną, gdyż może to zwiększać biodostępność leku, prowadząc do silniejszego działania hipotensyjnego.5
  • Dantrolen (we wlewie) – u zwierząt obserwowano zagrażające życiu działania niepożądane (migotanie komór, zapaść krążeniowa związana z hiperkaliemią) po jednoczesnym podaniu werapamilu i dantrolenu dożylnie. Ze względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów wapnia, w tym amlodypiny, u pacjentów ze skłonnością do hipertermii złośliwej oraz leczonych z jej powodu.6
Wpływ amlodypiny na inne produkty lecznicze
  • Leki przeciwnadciśnieniowe – działanie hipotensyjne amlodypiny sumuje się z działaniem innych leków obniżających ciśnienie tętnicze.7
  • Takrolimus – istnieje ryzyko zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi podczas jednoczesnego stosowania z amlodypiną. Aby uniknąć toksyczności takrolimusu, należy monitorować jego stężenie we krwi i w razie potrzeby dostosować dawkę.8
  • Inhibitory kinazy mTOR (syrolimus, temsyrolimus, ewerolimus) – są substratami CYP3A. Amlodypina, jako słaby inhibitor CYP3A, może zwiększać narażenie na inhibitory kinazy mTOR podczas jednoczesnego stosowania.9
  • Cyklosporyna – chociaż nie przeprowadzono badań interakcji u zdrowych ochotników, u pacjentów po przeszczepieniu nerki obserwowano zwiększenie minimalnego stężenia cyklosporyny przed podaniem kolejnej dawki (średnio 0%-40%). U pacjentów po przeszczepieniu nerki leczonych amlodypiną zaleca się monitorowanie stężenia cyklosporyny i w razie potrzeby zmniejszenie jej dawki.10
  • Symwastatyna – podawanie amlodypiny w dawce 10 mg z symwastatyną 80 mg powodowało 77% zwiększenie narażenia na symwastatynę. U pacjentów przyjmujących amlodypinę maksymalna dawka dobowa symwastatyny wynosi do 20 mg.11

W badaniach klinicznych interakcji amlodypina nie wpływała na farmakokinetykę atorwastatyny, digoksyny czy warfaryny.12

Interakcje związane z bisoprololem

Niezalecane leczenie skojarzone
  • Antagoniści wapnia typu werapamilu i w mniejszym stopniu diltiazemu: wywierają ujemny wpływ na kurczliwość mięśnia sercowego, przewodzenie przedsionkowo-komorowe i ciśnienie tętnicze. Szczególnie niebezpieczne jest dożylne podanie werapamilu podczas stosowania beta-adrenolityków, gdyż może powodować znaczne niedociśnienie i blok przedsionkowo-komorowy.13
  • Leki przeciwnadciśnieniowe działające ośrodkowo (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna): jednoczesne stosowanie tych leków może nasilać niewydolność serca poprzez zmniejszenie ośrodkowego napięcia współczulnego, co prowadzi do zwolnienia czynności serca, zmniejszenia pojemności minutowej serca i rozszerzenia naczyń. Nagłe odstawienie tych leków, szczególnie przed odstawieniem beta-adrenolityków, zwiększa ryzyko nadciśnienia „z odbicia”.14
Leczenie skojarzone wymagające szczególnej ostrożności
  • Antagoniści wapnia typu dihydropirydyny (np. felodypina, nifedypina): jednoczesne podawanie może zwiększać ryzyko niedociśnienia. U pacjentów z niewydolnością serca nie można także wykluczyć ryzyka dalszego pogorszenia czynności skurczowej komór.15
  • Leki przeciwarytmiczne klasy I (np. dyzopiramid, chinidyna, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon): podczas jednoczesnego stosowania może dojść do nasilenia wpływu na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz do nasilenia działania inotropowego ujemnego.16
  • Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron): mogą nasilać wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego.17
  • Leki parasympatykomimetyczne: mogą wydłużać czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego i zwiększać ryzyko bradykardii.18
  • Miejscowo działające beta-adrenolityki (np. krople do oczu stosowane w leczeniu jaskry): mogą nasilać ogólnoustrojowe działania bisoprololu.19
  • Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe: nasilenie działania hipoglikemizującego. Blokada receptorów beta-adrenergicznych może maskować objawy hipoglikemii.20
  • Produkty do znieczulenia: osłabienie odruchowej tachykardii i zwiększenie ryzyka niedociśnienia podczas znieczulenia ogólnego.21
  • Glikozydy naparstnicy: mogą powodować zwolnienie czynności serca i wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego.22
  • Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ): mogą osłabiać hipotensyjne działanie bisoprololu.23
  • Leki beta-sympatykomimetyczne (np. izoprenalina, dobutamina): jednoczesne stosowanie z bisoprololem może osłabiać działanie obu leków.24
  • Sympatykomimetyki pobudzające receptory beta- i alfa-adrenergiczne (np. noradrenalina, adrenalina): mogą ujawniać działanie naczynioskurczowe za pośrednictwem receptorów alfa-adrenergicznych, prowadząc do zwiększenia ciśnienia tętniczego i nasilenia chromania przestankowego. Ryzyko tego typu interakcji jest większe w przypadku beta-adrenolityków niewybiórczych.25
  • Inne leki przeciwnadciśnieniowe i leki potencjalnie hipotensyjne (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, pochodne fenotiazyny): jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko niedociśnienia.26
Leczenie skojarzone wymagające rozważenia
  • Meflochina: zwiększa ryzyko bradykardii.27
  • Inhibitory monoaminooksydazy (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B): nasilają działanie hipotensyjne beta-adrenolityków, ale także mogą powodować ryzyko przełomu nadciśnieniowego.28
  • Ryfampicyna: może skracać okres półtrwania bisoprololu poprzez indukcję enzymów wątrobowych. Zwykle nie jest konieczne dostosowywanie dawkowania.29
  • Pochodne ergotaminy: mogą nasilać zaburzenia krążenia obwodowego.30

Interakcje leku Alotendin z alkoholem

Jednoczesne spożywanie alkoholu i przyjmowanie leku Alotendin może prowadzić do istotnych interakcji, związanych głównie z nasileniem efektu hipotensyjnego. Alkohol etylowy wykazuje działanie rozszerzające naczynia krwionośne, które sumuje się z działaniem zarówno bisoprololu, jak i amlodypiny, co prowadzi do zwiększonego ryzyka znacznego spadku ciśnienia tętniczego.31

Dodatkowo, spożywanie alkoholu podczas terapii lekiem Alotendin może powodować:

  • Zwiększenie ryzyka zawrotów głowy i omdleń
  • Nasilenie działania sedatywnego, powodując wzmożoną senność i zaburzenia psychomotoryczne
  • Osłabienie koncentracji i czasu reakcji, co stanowi szczególne zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn
  • Zwiększone obciążenie metaboliczne wątroby, gdyż zarówno amlodypina, jak i bisoprolol są metabolizowane przez enzymy wątrobowe

Pacjentom stosującym lek Alotendin zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu do minimum. W przypadku terapii wysokimi dawkami leku, szczególnie u osób starszych, z chorobami wątroby lub niewydolnością krążenia, wskazane jest całkowite powstrzymanie się od spożywania alkoholu.32

Tabela interakcji produktu Alotendin

Substancja/grupa leków Opis interakcji Poziom ważności interakcji
Inhibitory CYP3A4 (azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, inhibitory proteazy HIV) Zwiększenie stężenia amlodypiny w osoczu, podwyższone ryzyko niedociśnienia Wysoki
Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, ziele dziurawca) Obniżenie stężenia amlodypiny w osoczu, możliwe zmniejszenie skuteczności Średni/Wysoki
Grejpfruty i sok grejpfrutowy Zwiększenie biodostępności amlodypiny, silniejsze działanie hipotensyjne Średni
Dantrolen (dożylnie) Ryzyko hiperkaliemii, migotania komór i zapaści krążeniowej Wysoki
Takrolimus Zwiększenie stężenia takrolimusu we krwi, ryzyko toksyczności Średni/Wysoki
Inhibitory kinazy mTOR (syrolimus, temsyrolimus, ewerolimus) Zwiększenie narażenia na inhibitory mTOR Średni
Cyklosporyna Zwiększenie minimalnego stężenia cyklosporyny przed podaniem kolejnej dawki Średni
Symwastatyna Zwiększenie narażenia na symwastatynę; maksymalna dawka symwastatyny przy stosowaniu amlodypiny to 20 mg/dobę Średni
Antagoniści wapnia typu werapamilu i diltiazemu Ujemny wpływ na kurczliwość mięśnia sercowego, przewodzenie przedsionkowo-komorowe i ciśnienie tętnicze Wysoki
Leki przeciwnadciśnieniowe działające ośrodkowo (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) Nasilenie niewydolności serca; ryzyko nadciśnienia „z odbicia” przy nagłym odstawieniu Wysoki
Leki przeciwarytmiczne klasy I (dyzopiramid, chinidyna, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon) Nasilenie wpływu na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego i działania inotropowego ujemnego Wysoki
Leki przeciwarytmiczne klasy III (amiodaron) Nasilenie wpływu na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego Wysoki
Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe Nasilenie działania hipoglikemizującego, maskowanie objawów hipoglikemii Średni/Wysoki
Glikozydy naparstnicy Zwolnienie czynności serca, wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego Średni
NLPZ Osłabienie hipotensyjnego działania bisoprololu Średni
Sympatykomimetyki pobudzające receptory beta- i alfa-adrenergiczne (noradrenalina, adrenalina) Potencjalna naczynioskurczowa reakcja alfa-adrenergiczna, podwyższenie ciśnienia, nasilenie chromania przestankowego Średni/Wysoki
Alkohol Nasilenie działania hipotensyjnego, zwiększenie ryzyka zawrotów głowy, senności Średni
Meflochina Zwiększenie ryzyka bradykardii Średni
Inhibitory MAO (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B) Nasilenie działania hipotensyjnego beta-adrenolityków, ryzyko przełomu nadciśnieniowego Wysoki
Pochodne ergotaminy Nasilenie zaburzeń krążenia obwodowego Średni
Produkty do znieczulenia Osłabienie odruchowej tachykardii, zwiększenie ryzyka niedociśnienia Średni/Wysoki
  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl