Właściwości farmakokinetyczne
Alotendin 5 mg + 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Alotendin

Alotendin jest lekiem złożonym zawierającym dwie substancje czynne: bisoprolol (w postaci fumaranu) oraz amlodypinę (w postaci bezylanu), dostępnym w kilku wariantach dawek. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę farmakokinetyczną obu składników aktywnych oraz potencjalne interakcje między nimi w produkcie złożonym.¹

Farmakokinetyka amlodypiny

Wchłanianie

Amlodypina charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie we krwi substancja osiąga między 6. a 12. godziną po przyjęciu leku. Ważną cechą amlodypiny jest brak wpływu pokarmu na jej biodostępność, co ma istotne znaczenie kliniczne. Całkowita biodostępność amlodypiny została oszacowana na poziomie 64-80%.²

Dystrybucja

Objętość dystrybucji amlodypiny wynosi 21 l/kg, co wskazuje na rozległą dystrybucję w tkankach. Stężenie w stanie stacjonarnym (5-15 ng/ml) osiągane jest po 7-8 dniach codziennego podawania leku. Badania in vitro wykazały, że amlodypina w znacznym stopniu (93-98%) wiąże się z białkami osocza, co może mieć znaczenie przy interpretacji interakcji lekowych.³

Metabolizm i eliminacja

Amlodypina podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu (około 90%) do nieaktywnych pochodnych pirydyny. Eliminacja substancji następuje głównie przez nerki (10% związku macierzystego i 60% nieaktywnych metabolitów) oraz częściowo z kałem (20-25%). Zmniejszanie się stężeń w osoczu przebiega dwufazowo, a półokres eliminacji w fazie terminalnej wynosi około 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie leku raz na dobę. Klirens całkowity amlodypiny wynosi 7 ml/min/kg (co przekłada się na 25 litrów/godzinę dla pacjenta o wadze ciała 60 kg). U pacjentów w podeszłym wieku wartość ta jest obniżona do 19 litrów/godzinę.⁴

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypiny w surowicy krwi jest porównywalny z osobami młodszymi. Istotnej zmianie ulega natomiast klirens amlodypiny, który jest zmniejszony, co prowadzi do zwiększenia wartości AUC oraz wydłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji. Podobne zmiany farmakokinetyczne obserwuje się u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, co jest zgodne z oczekiwaniami dla danej grupy wiekowej.⁵

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Pomimo że 10% amlodypiny jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem, stężenie leku w osoczu nie koreluje ze stopniem zaburzeń czynności nerek. Jest to uzasadnienie dla stosowania zwykle zalecanych dawek u pacjentów z niewydolnością nerek. Warto podkreślić, że amlodypina nie jest usuwana podczas dializy, co ma istotne znaczenie kliniczne u pacjentów dializowanych.⁶

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są bardzo ograniczone. Wiadomo jednak, że niewydolność wątroby prowadzi do zmniejszenia klirensu amlodypiny, czego konsekwencją jest wydłużony okres półtrwania i zwiększone AUC o około 40-60%. Fakt ten może mieć znaczenie kliniczne przy doborze dawki leku u pacjentów z chorobami wątroby.⁷

Farmakokinetyka bisoprololu

Wchłanianie

Bisoprolol po podaniu doustnym wchłania się niemal całkowicie (>90%) z przewodu pokarmowego. Ze względu na bardzo niewielki efekt pierwszego przejścia przez wątrobę (około 10%), jego całkowita biodostępność po podaniu doustnym jest wysoka i wynosi około 90%. ^{90%) z przewodu pokarmowego. Ze względu na bardzo mały efekt pierwszego przejścia (około 10%) jego całkowita biodostępność po podaniu doustnym wynosi około 90%.”>8}

Dystrybucja

Objętość dystrybucji bisoprololu wynosi 3,5 l/kg masy ciała, co świadczy o jego dystrybucji w tkankach organizmu. Stopień wiązania bisoprololu z białkami osocza wynosi około 30%, co jest wartością relatywnie niską w porównaniu z amlodypiną.⁹

Metabolizm i eliminacja

Bisoprolol wykazuje dwoistą drogę eliminacji z organizmu. Około 50% dawki podlega metabolizmowi w wątrobie, gdzie powstają nieaktywne metabolity, które następnie są wydalane przez nerki. Pozostałe 50% leku jest wydalane przez nerki w postaci niezmienionej. Ta równowaga między drogami eliminacji ma istotne znaczenie kliniczne, ponieważ u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym upośledzeniem czynności wątroby lub nerek nie ma potrzeby modyfikowania dawkowania. Klirens całkowity bisoprololu wynosi około 15 l/h, a półokres eliminacji z osocza to 10-12 godzin. Kinetyka bisoprololu ma charakter liniowy i nie zależy od wieku pacjenta.¹⁰

Interakcje farmakokinetyczne między składnikami preparatu

Dla produktu Alotendin nie przeprowadzono badań interakcji farmakokinetycznych między jego dwoma składnikami aktywnymi. Na podstawie wyników badania biorównoważności można jednak przyjąć, że nawet jeśli występuje jakaś interakcja farmakokinetyczna między bisoprololem a amlodypiną, jej nasilenie jest identyczne zarówno dla produktu złożonego Alotendin, jak i dla obu składników przyjmowanych oddzielnie w takich samych dawkach, jakie występują w produkcie złożonym.¹¹

Porównanie kluczowych parametrów farmakokinetycznych składników leku Alotendin