Właściwości farmakokinetyczne bilastyny

Bilastyna, substancja czynna leku Bellix, wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny, charakteryzujący się szybkim wchłanianiem, przewidywalną dystrybucją oraz wydalaniem głównie w postaci niezmienionej. Poniżej przedstawiono szczegółowe omówienie właściwości farmakokinetycznych tego leku.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym bilastyna ulega szybkiemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 1,3 godziny od przyjęcia. Średnia biodostępność bilastyny po podaniu doustnym wynosi 61%. Istotną cechą bilastyny jest brak kumulacji leku w organizmie przy wielokrotnym podawaniu.²

Dystrybucja

W badaniach in vitro i in vivo wykazano, że bilastyna jest substratem dla transporterów błonowych P-glikoproteiny (P-gp) oraz polipeptydów transportujących aniony organiczne (OATP). W przeciwieństwie do tego, bilastyna nie jest substratem dla innych białek transportujących, takich jak BCRP (białko oporności raka piersi) czy transportery nerkowe OCT2, OAT1 i OAT3.³

Badania wykazały jedynie łagodny wpływ hamujący bilastyny na transportery P-gp, OATP2B1 i OCT1, ze stężeniem hamującym IC50 ≥ 300 μM, które jest znacznie wyższe niż maksymalne stężenie leku w osoczu. Z tego powodu interakcje na poziomie tych transporterów nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Należy jednak zauważyć, że nie można wykluczyć potencjalnego hamującego wpływu bilastyny na białka transportujące obecne w błonie śluzowej jelit, np. P-gp.⁴

W zakresie dawek terapeutycznych bilastyna wiąże się z białkami osocza w 84-90%, co wskazuje na znaczny stopień wiązania z białkami.⁵

Metabolizm

Bilastyna charakteryzuje się minimalnym metabolizmem w organizmie człowieka. W badaniach in vitro nie wykazano, aby bilastyna indukowała lub hamowała aktywność enzymów z grupy cytochromu P450 (CYP450).⁶

Badanie bilansu masy z użyciem bilastyny znakowanej izotopem węgla 14C potwierdziło, że prawie 95% podanej dawki zostaje wydalone w postaci niezmienionej – 28,3% z moczem i 66,5% z kałem. Wyniki te jednoznacznie wskazują, że bilastyna nie podlega istotnym przemianom metabolicznym w organizmie człowieka.⁷

Eliminacja

Średni okres półtrwania w fazie eliminacji (t1/2) bilastyny u zdrowych ochotników wynosi 14,5 godziny. Jak wspomniano powyżej, lek jest wydalany głównie w postaci niezmienionej, co wskazuje na niewielki udział procesów metabolicznych w eliminacji bilastyny.⁸

Liniowość farmakokinetyki

Bilastyna wykazuje farmakokinetykę liniową w szerokim zakresie badanych dawek od 5 do 220 mg. Oznacza to, że wzrost stężenia leku w osoczu jest proporcjonalny do podanej dawki. Dodatkowo obserwuje się niewielką zmienność międzyosobniczą parametrów farmakokinetycznych.⁹

Wpływ stanów patologicznych na farmakokinetykę bilastyny

Zaburzenia czynności nerek

Badania farmakokinetyczne bilastyny u pacjentów z różnym stopniem zaburzenia czynności nerek wykazały istotne zmiany w parametrach farmakokinetycznych. Poniższa tabela przedstawia wartości AUC0-∞ oraz czasu półtrwania w zależności od stopnia zaburzenia czynności nerek. ^{80 mL/min/1,73 m2) do: 967,4 (±140,2) ng x godz./mL u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (GFR: 50-80 mL/min/1,73 m2), 1384,2 (±263,23) ng x godz./mL u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (GFR: 30 – < 50 mL/min/1,73 m2) i 1708,5 (±699,0) ng x godz./mL u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR: 10}

Pomimo obserwowanych zmian w parametrach farmakokinetycznych, stężenia bilastyny w osoczu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek pozostają w zakresie uznanym za bezpieczny, a bilastyna zostaje całkowicie wydalona z moczem w ciągu 48-72 godzin u wszystkich badanych pacjentów. Dlatego też zmiany farmakokinetyczne występujące u tych pacjentów nie mają istotnego wpływu na bezpieczeństwo stosowania bilastyny.¹¹

Zaburzenia czynności wątroby

Dla bilastyny nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych u osób z zaburzeniami czynności wątroby. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że bilastyna nie jest metabolizowana w organizmie ludzkim, a wydalana jest głównie przez nerki (z niewielkim udziałem wydalania z żółcią), zmiany w czynności wątroby prawdopodobnie nie wpływają istotnie na farmakokinetykę tego leku.¹²

Farmakokinetyka w grupach szczególnych

Osoby w podeszłym wieku

Dostępne dane farmakokinetyczne dotyczące stosowania bilastyny u osób w wieku powyżej 65 lat są ograniczone. Analiza tych danych nie wykazała jednak statystycznie istotnych różnic w farmakokinetyce bilastyny u osób w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) w porównaniu z młodszymi dorosłymi w wieku 18-35 lat.¹³

Dzieci i młodzież

Brak jest specyficznych danych farmakokinetycznych dotyczących stosowania bilastyny u młodzieży w wieku od 12 do 17 lat. W przypadku tej grupy wiekowej dopuszczono ekstrapolację danych uzyskanych w populacji osób dorosłych.¹⁴

Natomiast dane farmakokinetyczne dotyczące dzieci uzyskano w badaniu farmakokinetycznym fazy II, w którym wzięło udział 31 dzieci w wieku od 4 do 11 lat z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek lub przewlekłą pokrzywką. Dzieci te otrzymywały bilastynę w dawce 10 mg raz na dobę w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej.¹⁵

Analiza farmakokinetyczna wykazała, że ekspozycja ogólnoustrojowa po podaniu bilastyny w dawce 10 mg dzieciom jest równoważna do ekspozycji po dawce 20 mg u dorosłych i młodzieży. Średnia wartość AUC u dzieci w wieku od 6 do 11 lat wyniosła 1014 ng × godz./mL. Ta wartość jest znacznie niższa od progu bezpieczeństwa wyznaczonego na podstawie danych dotyczących podawania 80 mg raz na dobę osobom dorosłym. Badania te potwierdziły, że dawka 10 mg bilastyny podawana doustnie raz na dobę jest odpowiednią dawką terapeutyczną dla dzieci w wieku od 6 do 11 lat o masie ciała co najmniej 20 kg.¹⁶