Przedawkowanie leku Venlafaxine Actavis

Przedawkowanie wenlafaksyny stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Przypadki przedawkowania tego leku były raportowane po wprowadzeniu produktu do obrotu, szczególnie w sytuacjach jednoczesnego przyjmowania z alkoholem i/lub innymi produktami leczniczymi. W literaturze medycznej odnotowano przypadki śmiertelne związane z przedawkowaniem wenlafaksyny.¹

Objawy kliniczne przedawkowania

Spektrum objawów klinicznych występujących po przedawkowaniu wenlafaksyny jest szerokie i obejmuje zaburzenia ze strony różnych układów. Najczęściej obserwuje się tachykardię, zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki), rozszerzenie źrenic, drgawki oraz wymioty.²

W diagnostyce przedawkowania znaczenie mają zmiany w zapisie elektrokardiograficznym, takie jak:

• Wydłużenie odstępu QT – zwiększające ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca
• Blok odnogi pęczka Hisa – mogący prowadzić do zaburzeń przewodzenia
• Poszerzenie zespołu QRS – wskazujące na zaburzenia przewodzenia wewnątrzkomorowego
• Tachykardia komorowa – potencjalnie zagrażająca życiu arytmia

³

Dodatkowo, w przypadkach przedawkowania wenlafaksyny obserwuje się również bradykardię, niedociśnienie tętnicze, hipoglikemię i zawroty głowy. Należy podkreślić, że objawy ciężkiego zatrucia mogą wystąpić u osób dorosłych po przyjęciu około 3 gramów wenlafaksyny.⁴

Ryzyko zgonu po przedawkowaniu

Badania retrospektywne wykazały, że przedawkowanie wenlafaksyny wiąże się z większym ryzykiem zgonu w porównaniu do leków przeciwdepresyjnych z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Jednocześnie ryzyko to jest mniejsze niż w przypadku trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych.⁵

Analizy epidemiologiczne sugerują, że pacjenci leczeni wenlafaksyną charakteryzują się większym obciążeniem czynnikami ryzyka samobójstwa niż pacjenci leczeni lekami z grupy SSRI. Należy jednak zaznaczyć, że nie jest jednoznacznie określone, w jakim stopniu zwiększone ryzyko zgonu może być przypisane bezpośrednio toksyczności wenlafaksyny po przedawkowaniu, a w jakim stopniu innym indywidualnym cechom pacjentów leczonych tym lekiem.⁶

Postępowanie w przedawkowaniu

W przypadku ciężkiego zatrucia wenlafaksyną konieczne jest wdrożenie złożonego leczenia ratunkowego oraz ścisłego monitorowania funkcji życiowych. Przy podejrzeniu przedawkowania wenlafaksyny zaleca się niezwłoczny kontakt z właściwym regionalnym ośrodkiem toksykologicznym lub specjalistą ds. leczenia zatruć.⁷

Podstawowe zasady postępowania obejmują:

1. Leczenie wspomagające i objawowe – dostosowane do stanu klinicznego pacjenta
2. Monitorowanie rytmu serca – ze względu na ryzyko zaburzeń przewodzenia i arytmii
3. Kontrola parametrów życiowych – w tym ciśnienia tętniczego, częstości oddechów i stanu świadomości

⁸

W przypadku ryzyka zachłyśnięcia, nie zaleca się wywoływania wymiotów. Płukanie żołądka może być wskazane, jeśli zostanie przeprowadzone wkrótce po przyjęciu leku lub u pacjentów z objawami klinicznymi zatrucia. Zastosowanie węgla aktywowanego może zmniejszyć wchłanianie substancji czynnej z przewodu pokarmowego.⁹

Należy podkreślić, że metody takie jak wymuszona diureza, dializa, hemoperfuzja i transfuzja wymienna prawdopodobnie nie będą skuteczne w eliminacji wenlafaksyny z organizmu. Dla wenlafaksyny nie jest znane swoiste antidotum.¹⁰