pęcherzykowe zapalenie skóry

Pęcherzykowe zapalenie skóry to grupa dermatoz charakteryzujących się powstawaniem pęcherzyków wypełnionych płynem surowiczym lub ropnym na podłożu zmienionej zapalnie skóry. Do najczęstszych postaci należy liszajec zakaźny (impetigo), wywołany przez bakterie Staphylococcus aureus lub Streptococcus pyogenes, szczególnie często występujący u dzieci.

Istotną cechą diagnostyczną pęcherzykowego zapalenia skóry jest charakterystyczny obraz kliniczny z obecnością miodowo-żółtych strupów po pęknięciu pęcherzyków. Zmiany najczęściej lokalizują się na twarzy, kończynach i w okolicach otworów naturalnych. Rozpoznanie opiera się głównie na obrazie klinicznym, choć w przypadkach wątpliwych pomocne może być badanie bakteriologiczne z antybiogramem.

Leczenie pęcherzykowego zapalenia skóry obejmuje stosowanie miejscowych lub ogólnych antybiotyków, zależnie od rozległości zmian. W przypadku zakażeń gronkowcowych często stosuje się antybiotyki przeciwgronkowcowe, jak flukloksacylina lub cefalosporyny I generacji. Istotne jest również odpowiednie oczyszczanie zmian i zapobieganie rozprzestrzenianiu się infekcji poprzez przestrzeganie zasad higieny.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl