Dawkowanie i sposób podawania
Arginina

Dawkowanie i sposób podawania argininy

Arginina jest aminokwasem często stosowanym w preparatach do żywienia pozajelitowego, który pełni istotne funkcje fizjologiczne jako prekursor tlenku azotu oraz w cyklu mocznikowym. Dawkowanie argininy musi być dostosowane indywidualnie do zapotrzebowania pacjenta, stanu klinicznego oraz funkcji metabolicznych organizmu.¹

Dawkowanie u dorosłych pacjentów

Dawkowanie argininy u dorosłych pacjentów jest uzależnione od całkowitego zapotrzebowania na aminokwasy i azot, które różni się w zależności od stanu klinicznego. Pacjenci z prawidłowym stanem odżywienia lub w warunkach umiarkowanego stresu katabolicznego wymagają około 0,10-0,15 g azotu/kg masy ciała/dobę, co odpowiada około 1-2 g aminokwasów/kg masy ciała/dobę.² U pacjentów z umiarkowanym do wysokiego nasileniem stresu metabolicznego, z towarzyszącym niedożywieniem lub bez, zapotrzebowanie może wzrosnąć do 0,15-0,30 g azotu/kg masy ciała/dobę (1,0-2,0 g aminokwasów/kg masy ciała/dobę).³

W przypadku preparatów zawierających argininę, jej dawka jest częścią całkowitej zawartości aminokwasów w roztworze. W zależności od preparatu, zawartość argininy waha się od około 3,02 g/l (Aminomel Nephro) do 16,05 g/l (Aminoplasmal Hepa 10%).⁴⁵

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek, w tym pacjentów poddawanych dializoterapii, dawkowanie argininy wymaga szczególnego rozważenia i dostosowania do indywidualnych potrzeb:⁶

W przypadku stosowania specjalistycznego preparatu Nephrotect (dedykowanego dla pacjentów z niewydolnością nerek), zawartość argininy wynosi 8,20 g/l, a zalecane dawkowanie prezentuje się następująco:⁷

• U pacjentów nieleczonych dializami: 0,6-0,8 g aminokwasów/kg mc./dobę (zawierających argininę)
• U pacjentów leczonych dializami: 0,8-1,2 g aminokwasów/kg mc./dobę
• W żywieniu podczas dializ u pacjentów poddanych długotrwałej hemodializie: 0,5-0,8 g aminokwasów/kg mc./dializę

⁸

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Pacjenci z niewydolnością wątroby wymagają dostosowania dawki argininy, szczególnie gdy stosowane są specjalne preparaty jak Aminoplasmal Hepa 10%, który zawiera zwiększoną ilość argininy (16,05 g/l). Dawkowanie w tej grupie pacjentów wynosi:⁹

• Dawka dobowa: 0,8-1,5 g aminokwasów/kg masy ciała
• Maksymalna szybkość infuzji: 0,1 g aminokwasów/kg masy ciała/godz.

Pacjenci z chorobliwą otyłością

U pacjentów z chorobliwą otyłością dawkę argininy należy obliczyć na podstawie idealnej masy ciała (IBW), a nie rzeczywistej. Na przykład, w przypadku preparatu Olimel N12E, maksymalna dawka dobowa wynosi 2,5 g aminokwasów/kg IBW.¹⁰

Dawkowanie u dzieci i młodzieży

Dawkowanie argininy u dzieci i młodzieży różni się w zależności od wieku i stanu klinicznego. Poniższa tabela przedstawia zalecane dawkowanie aminokwasów (w tym argininy) dla różnych grup wiekowych:¹¹¹²

U dzieci w stanie krytycznym zalecana dawka aminokwasów może być większa – do 3,0 g aminokwasów/kg masy ciała na dobę.¹³

Należy pamiętać, że u dzieci poniżej 2 lat większość preparatów zawierających argininę jest przeciwwskazana ze względu na brak aminokwasów warunkowo niezbędnych w tym wieku, takich jak cysteina i tauryna.¹⁴

Sposób podawania

Arginina w preparatach do żywienia pozajelitowego jest podawana dożylnie, zazwyczaj jako składnik wielokomponentowych mieszanin odżywczych.¹⁵

W zależności od preparatu i osmolarności roztworu, arginina może być podawana:

• Przez żyłę centralną – rekomendowane w przypadku roztworów o wysokiej osmolarności (>800 mOsm/l)
• Przez żyłę obwodową – możliwe w przypadku roztworów o niższej osmolarności

¹⁶

Zalecany czas trwania infuzji w przypadku żywienia pozajelitowego wynosi od 12 do 24 godzin.¹⁷

Należy pamiętać o stopniowym zwiększaniu szybkości infuzji podczas pierwszej godziny podawania, aby zapobiec możliwym powikłaniom. Podobnie, kończąc podawanie, należy stopniowo zmniejszać szybkość przepływu w trakcie ostatniej godziny.¹⁸

Szczegółowa tabela dawkowania argininy w różnych preparatach

Poniższa tabela przedstawia zawartość argininy w różnych preparatach do żywienia pozajelitowego oraz zalecane dawkowanie ogólne aminokwasów (w ramach których podawana jest arginina):

Uwagi dotyczące dawkowania

Przy podawaniu preparatów zawierających argininę należy zwrócić uwagę na następujące kwestie:

1. Dawkowanie zawsze należy dostosować indywidualnie do stanu klinicznego pacjenta, masy ciała oraz możliwości metabolizowania składników preparatu.¹⁹
2. W żywieniu pozajelitowym podawaniu aminokwasów (w tym argininy) musi towarzyszyć podawanie źródeł kalorii, niezbędnych kwasów tłuszczowych, elektrolitów, witamin i pierwiastków śladowych.²⁰
3. Zbyt duża szybkość infuzji może spowodować objawy nietolerancji, np. nudności, dreszcze, wymioty oraz znaczącą klinicznie utratę aminokwasów przez nerki.²¹
4. Przy długotrwałym stosowaniu preparatów z argininą konieczne jest monitorowanie parametrów biochemicznych pacjenta.²²

Podsumowując, dawkowanie argininy w żywieniu pozajelitowym wymaga indywidualnego podejścia do pacjenta, z uwzględnieniem jego stanu klinicznego, masy ciała oraz funkcji metabolicznych. Preparaty zawierające argininę powinny być stosowane zgodnie z zaleceniami producenta, pod ścisłym nadzorem medycznym, ze szczególnym uwzględnieniem specyficznych potrzeb pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, wątroby oraz dzieci i młodzieży.