Właściwości farmakokinetyczne leku Sugammadex Delfarma

Poniższy opis przedstawia szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych sugammadeksu. Parametry farmakokinetyczne prezentowane w tej sekcji odnoszą się do całkowitej sumy stężenia sugammadeksu, zarówno związanego, jak i niezwiązanego w kompleks. Warto zaznaczyć, że u osób poddawanych znieczuleniu parametry farmakokinetyczne, takie jak klirens i objętość dystrybucji, są identyczne dla sugammadeksu związanego i niezwiązanego w kompleks.¹

Dystrybucja

Objętość dystrybucji sugammadeksu w stanie stacjonarnym u dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi w przybliżeniu 11 do 14 litrów, co wykazano na podstawie konwencjonalnej, nieprzedziałowej analizy farmakokinetyki. Istotną cechą sugammadeksu jest brak wiązania z białkami osocza oraz erytrocytami – zarówno sam sugammadeks, jak i jego kompleks z rokuronium nie wykazują takiego wiązania, co zostało potwierdzone w badaniach in vitro z wykorzystaniem osocza i pełnej krwi pochodzących od mężczyzn. Sugammadeks charakteryzuje się kinetyką liniową w zakresie dawek od 1 do 16 mg/kg masy ciała przy podaniu w formie bolusa dożylnego.²

Metabolizm

Badania przedkliniczne i kliniczne nie wykazały obecności żadnych metabolitów sugammadeksu. Jedyną drogą eliminacji leku z organizmu jest wydalanie niezmienionego produktu przez nerki. Ta istotna cecha wskazuje na brak procesów biotransformacji sugammadeksu w organizmie.³

Eliminacja

Okres półtrwania sugammadeksu w fazie eliminacji (t1/2) u dorosłych znieczulonych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi około 2 godziny, natomiast szacunkowy klirens w osoczu osiąga wartość około 88 mL/min. Badania bilansu masowego wykazały, że ponad 90% podanej dawki leku jest wydalane w ciągu pierwszych 24 godzin. Aż 96% dawki jest wydalane z moczem, przy czym co najmniej 95% tej wartości stanowi sugammadeks w postaci niezmienionej. Wydalanie leku z kałem lub wydychanym powietrzem stanowi mniej niż 0,02% dawki, co potwierdza, że główną drogą eliminacji są nerki. Dodatkowo podanie sugammadeksu zdrowym ochotnikom wiązało się ze zwiększoną eliminacją kompleksu z rokuronium przez nerki. ^{90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin. 96% dawki jest wydalane z moczem, a przynajmniej 95% z tej wartości stanowi sugammadeks w postaci niezmienionej. Wydalanie z kałem lub z wydychanym powietrzem stanowi mniej niż 0,02% dawki. Podanie sugammadeksu zdrowym ochotnikom było związane ze zwiększoną eliminacją kompleksu z rokuronium przez nerki.”>4}

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek a wiek

W badaniu farmakokinetycznym, które porównywało pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z pacjentami o prawidłowej funkcji nerek, zaobserwowano, że stężenie sugammadeksu w osoczu było podobne w ciągu pierwszej godziny po podaniu leku. Następnie stężenie szybciej obniżało się w grupie kontrolnej. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek stwierdzono znaczące wydłużenie czasu całkowitej ekspozycji na sugammadeks, prowadzące do 17-krotnie większej ekspozycji w porównaniu do grupy kontrolnej. Małe stężenia sugammadeksu były wykrywalne przez co najmniej 48 godzin po jego podaniu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.⁵

W kolejnym badaniu porównującym pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z pacjentami z prawidłową czynnością nerek zaobserwowano, że klirens sugammadeksu stopniowo zmniejszał się, a okres półtrwania (t1/2) stopniowo wydłużał się wraz z pogarszającą się czynnością nerek. Ekspozycja na lek była dwukrotnie większa u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i aż pięciokrotnie większa u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. U osób z ciężką niewydolnością nerek stężenia sugammadeksu w osoczu były niewykrywalne po 7 dniach od podania dawki.⁶

Parametry farmakokinetyczne według wieku i czynności nerek

CV = współczynnik zmienności

⁷

Wpływ płci na parametry farmakokinetyczne

W badaniach farmakokinetycznych nie zaobserwowano istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych między pacjentami płci męskiej i żeńskiej. Oznacza to, że dawkowanie sugammadeksu nie wymaga modyfikacji w zależności od płci pacjenta.⁸

Wpływ rasy na parametry farmakokinetyczne

W badaniu z udziałem zdrowych uczestników rasy kaukaskiej i pochodzenia japońskiego nie wykazano klinicznie istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych sugammadeksu. Dostępne, choć ograniczone dane, nie wskazują również na występowanie różnic w parametrach farmakokinetycznych u osób pochodzenia afrykańskiego lub afroamerykańskiego w porównaniu do innych grup etnicznych.⁹

Wpływ masy ciała na parametry farmakokinetyczne

Populacyjna analiza farmakokinetyczna przeprowadzona z udziałem pacjentów dorosłych i pacjentów w podeszłym wieku nie wykazała klinicznie istotnego związku między klirensem i objętością dystrybucji a masą ciała pacjenta. Świadczy to o braku konieczności modyfikacji dawkowania w zależności od masy ciała pacjenta w zakresie standardowych wartości.¹⁰

Wpływ otyłości na parametry farmakokinetyczne

W badaniu klinicznym przeprowadzonym z udziałem pacjentów z chorobliwą otyłością oceniano podawanie sugammadeksu w dawkach 2 mg/kg masy ciała oraz 4 mg/kg masy ciała. Dawki były obliczane na podstawie rzeczywistej masy ciała (n=76) lub idealnej masy ciała (n=74). Zaobserwowano, że ekspozycja na sugammadeks zwiększała się w sposób liniowy i zależny od dawki po podaniu zarówno według rzeczywistej, jak i idealnej masy ciała. Co istotne, nie stwierdzono klinicznie znaczących różnic w parametrach farmakokinetycznych pomiędzy pacjentami z chorobliwą otyłością a populacją ogólną, co sugeruje brak potrzeby specjalnych modyfikacji dawkowania u pacjentów otyłych.¹¹