Właściwości farmakodynamiczne
Sugammadex Ranbaxy 100 mg/ml

Właściwości farmakodynamiczne leku Sugammadex Ranbaxy

Sugammadex Ranbaxy należy do grupy farmakoterapeutycznej określanej jako pozostałe środki lecznicze, odtrutki (kod ATC: V03AB35). Jest to lek stosowany do odwrócenia blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez konkretne środki zwiotczające mięśnie. Produkt leczniczy dostępny jest w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 100 mg/ml.¹

Mechanizm działania

Sugammadeks jest zmodyfikowaną gamma cyklodekstryną, która została zaprojektowana do wybiórczego wiązania środków zwiotczających. Mechanizm jego działania polega na tworzeniu w osoczu kompleksów z lekami blokującymi przewodnictwo nerwowo-mięśniowe – rokuronium lub wekuronium. W wyniku tego procesu dochodzi do zmniejszenia ilości tych leków dostępnych do związania z receptorami nikotynowymi w płytce nerwowo-mięśniowej. Konsekwencją tego działania jest zniesienie bloku przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanego przez wymienione środki zwiotczające.²

Działanie farmakodynamiczne

W badaniach dotyczących zależności odpowiedzi od dawki, sugammadeks podawano w różnych dawkach – od 0,5 mg/kg mc. do 16 mg/kg mc. Testy te przeprowadzano podczas blokady wywołanej rokuronium (w dawkach 0,6; 0,9; 1,0 i 1,2 mg/kg mc. bromku rokuronium, z lub bez dawki podtrzymującej) oraz wekuronium (0,1 mg/kg mc. bromku wekuronium, z lub bez dawki podtrzymującej). Badania prowadzono w różnych punktach czasowych i przy różnej głębokości blokady. Wyniki wykazały wyraźną zależność między zastosowaną dawką sugammadeksu a uzyskaną odpowiedzią farmakodynamiczną.³

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Sugammadeks można podawać w różnych momentach po zastosowaniu bromku rokuronium lub wekuronium, w zależności od głębokości blokady nerwowo-mięśniowej i potrzeb klinicznych.⁴

Rutynowe znoszenie głębokiej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego

W podstawowym badaniu klinicznym pacjenci zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej rokuronium lub wekuronium. Po podaniu ostatniej dawki tych leków, gdy stopień stymulacji tężcowej (PTC) wynosił 1-2, podawano w losowej kolejności sugammadeks w dawce 4 mg/kg mc. lub neostygminę w dawce 70 µg/kg mc. Zmierzono czas od początku podawania tych leków do powrotu stosunku T4/T1 do 0,9, który jest wskaźnikiem prawidłowego przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.⁵

Rutynowe znoszenie umiarkowanej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego

W innym kluczowym badaniu pacjenci zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej rokuronium lub wekuronium. Po podaniu ostatniej dawki tych leków, po wystąpieniu T2 (drugi zapis w ciągu czterech odpowiedzi), podawano w losowej kolejności sugammadeks w dawce 2 mg/kg mc. lub neostygminę w dawce 50 µg/kg mc. Mierzono czas od początku podawania tych leków do powrotu stosunku T4/T1 do 0,9.⁶

Porównanie z cis-atrakurium

Przeprowadzono również badanie porównujące zniesienie blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanej przez rokuronium po podaniu sugammadeksu ze zniesieniem blokady wywołanej przez cis-atrakurium po podaniu neostygminy.⁷

Natychmiastowe zniesienie blokady

W kolejnych badaniach porównano czas zniesienia blokady wywołanej przez sukcynylocholinę (1 mg/kg mc.) z czasem zniesienia blokady wywołanej przez rokuronium (1,2 mg/kg mc.) po podaniu sugammadeksu (16 mg/kg mc., podanego 3 minuty później).⁸

Analiza zbiorcza wykazała następujące czasy do zniesienia bloku dla sugammadeksu w dawce 16 mg/kg mc. podanego po bromku rokuronium w dawce 1,2 mg/kg mc.:⁹

Skuteczność i bezpieczeństwo w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

W dwóch badaniach klinicznych z otwartą próbą porównano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania sugammadeksu u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i bez takich zaburzeń. W pierwszym badaniu lek podawano po wywołanej przez rokuronium blokadzie wynoszącej co najmniej 1-2 w skali stymulacji tężcowej (PTC) w dawce 4 mg/kg mc. (N=68). W drugim badaniu sugammadeks podawano po ponownym pojawieniu się T2 w dawce 2 mg/kg mc. (N=30).¹⁰

Wyniki wskazują, że czas upływający do momentu ustąpienia blokady był nieznacznie dłuższy u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek niż u pacjentów bez zaburzeń czynności nerek. W tych badaniach nie zgłoszono żadnych przypadków szczątkowej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego czy nawrotu blokady u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.¹¹

Pacjenci z chorobliwą otyłością

Przeprowadzono badanie z udziałem 188 pacjentów z chorobliwą otyłością, w którym analizowano czas powrotu do zdrowia od umiarkowanej lub głębokiej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanej przez rokuronium lub wekuronium. Pacjenci otrzymywali sugammadeks w dawce 2 mg/kg mc. lub 4 mg/kg mc. (w zależności od poziomu blokady), obliczonej albo na podstawie rzeczywistej masy ciała, albo na podstawie idealnej masy ciała. Badanie przeprowadzono metodą podwójnie ślepej próby z randomizacją.¹²

Wyniki wykazały, że mediana czasu powrotu do wskaźnika TOF ≥ 0,9 (treningu czterech) u pacjentów otrzymujących dawkę na podstawie rzeczywistej masy ciała wynosiła 1,8 minuty i była statystycznie istotnie szybsza (p<0,0001) w porównaniu z pacjentami, którym podawano dawkę na podstawie idealnej masy ciała (3,3 minuty).<sup data-drug="Sugammadex Ranbaxy" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Mediana zebrana na podstawie głębokości bloku i środka blokującego przewodnictwo nerwowo-mięśniowe czasu powrotu do treningu czterech (TOF) ≥ 0,9 pacjentów otrzymujących dawkę na podstawie rzeczywistej masy ciała (1,8 minuty) była statystycznie istotnie szybsza (p 13

Dzieci i młodzież

W badaniu z udziałem 288 pacjentów w wieku od 2 do <17 lat oceniano bezpieczeństwo i skuteczność sugammadeksu w porównaniu z neostygminą jako środka odwracającego blokadę nerwowo-mięśniową wywołaną rokuronium lub wekuronium.<sup data-drug="Sugammadex Ranbaxy" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W badaniu z udziałem 288 pacjentów w wieku od 2 do 14

Wyniki pokazały, że powrót z umiarkowanej blokady do wskaźnika TOF ≥ 0,9 był znacząco szybszy w grupie otrzymującej sugammadeks w dawce 2 mg/kg mc. w porównaniu z grupą otrzymującą neostygminę. Średnia geometryczna czasu powrotu wynosiła 1,6 minuty dla sugammadeksu i 7,5 minuty dla neostygminy (stosunek średnich geometrycznych 0,22, 95% CI (0,16, 0,32), p<0,0001).<sup data-drug="Sugammadex Ranbaxy" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Powrót z umiarkowanego bloku do wskaźnika TOF ≥ 0,9 był znacząco szybszy w grupie otrzymującej sugammadeks w dawce 2 mg/kg w porównaniu z grupą otrzymującą neostygminę (średnia geometryczna 1,6 minuty dla sugammadeksu w dawce 2 mg/kg i 7,5 minuty dla neostygminy, stosunek średnich geometrycznych 0,22, 95% CI (0,16, 0,32), (p15

W przypadku głębokiej blokady sugammadeks w dawce 4 mg/kg mc. powodował jej odwrócenie w ciągu średnio 2,0 minut (średnia geometryczna), co było podobne do wyników obserwowanych u dorosłych. Efekty te były spójne dla wszystkich badanych grup wiekowych (od 2 do <6 lat; od 6 do <12 lat; od 12 do <17 lat) oraz dla obu badanych leków zwiotczających – rokuronium i wekuronium.<sup data-drug="Sugammadex Ranbaxy" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Sugammadeks w dawce 4 mg/kg powodował odwrócenie bloku głębokiego w ciągu średniej geometrycznej 2,0 minut, co było podobne do wyników obserwowanych u dorosłych. Efekty te były spójne dla wszystkich badanych kohort wiekowych (od 2 do < 6; od 6 do < 12; od 12 do 16

Pacjenci z ciężką chorobą ogólnoustrojową

Przeprowadzono badanie z udziałem 331 pacjentów, którzy zostali zakwalifikowani do klasy 3 lub 4 według klasyfikacji Amerykańskiego Towarzystwa Anestezjologicznego (ASA). W badaniu tym oceniano częstość występowania arytmii wymagającej leczenia (bradykardia zatokowa, tachykardia zatokowa lub inne zaburzenia rytmu serca) po podaniu sugammadeksu.¹⁷

Wyniki wskazują, że u pacjentów otrzymujących sugammadeks (w dawkach 2 mg/kg mc., 4 mg/kg mc. lub 16 mg/kg mc.) częstość występowania arytmii w trakcie leczenia była ogólnie podobna do częstości obserwowanej po zastosowaniu neostygminy (50 μg/kg mc. do maksymalnej dawki 5 mg) w połączeniu z glikopyrrolatem (10 μg/kg mc. do maksymalnej dawki 1 mg).¹⁸

Profil działań niepożądanych u pacjentów zakwalifikowanych do klasy 3 i 4 według ASA był ogólnie podobny do profilu działań niepożądanych obserwowanych u dorosłych pacjentów w połączonych badaniach fazy 1-3. Z tego względu nie jest konieczne dostosowanie dawki dla tej grupy pacjentów.¹⁹