Właściwości farmakokinetyczne Sugammadeksu Ranbaxy

Przedstawione poniżej parametry farmakokinetyczne sugammadeksu odzwierciedlają całkowitą sumę stężenia leku związanego i niezwiązanego w kompleks. U pacjentów poddawanych znieczuleniu parametry farmakokinetyczne takie jak klirens i objętość dystrybucji są takie same zarówno dla sugammadeksu związanego, jak i niezwiązanego w kompleks¹.

Dystrybucja

Objętość dystrybucji sugammadeksu w stanie stacjonarnym u dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi około 11-14 litrów, co ustalono na podstawie konwencjonalnej, nieprzedziałowej analizy farmakokinetycznej. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza i pełnej krwi pochodzącej od mężczyzn wykazały, że ani sugammadeks, ani kompleks sugammadeksu z rokuronium nie wiążą się z białkami osocza ani erytrocytami. Lek charakteryzuje się kinetyką liniową w zakresie dawek od 1 do 16 mg/kg masy ciała, gdy podawany jest w formie bolusa dożylnego².

Metabolizm

Zarówno w badaniach przedklinicznych, jak i klinicznych nie zaobserwowano żadnych metabolitów sugammadeksu. Jedyną drogą eliminacji leku jest wydalanie niezmienionego produktu przez nerki³.

Eliminacja

Okres półtrwania sugammadeksu w fazie eliminacji (t1/2) u dorosłych znieczulonych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi około 2 godziny, a szacunkowy klirens w osoczu – około 88 mL/min. Badania bilansu masowego wykazały, że ponad 90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin, przy czym 96% dawki wydalane jest z moczem, a co najmniej 95% z tej wartości stanowi sugammadeks w postaci niezmienionej. Wydalanie leku z kałem lub z wydychanym powietrzem stanowi mniej niż 0,02% dawki. Istotne jest, że podanie sugammadeksu zdrowym ochotnikom powoduje zwiększoną eliminację kompleksu z rokuronium przez nerki⁴.

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek a wiek

W badaniu farmakokinetycznym porównującym pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z pacjentami o prawidłowej czynności nerek zaobserwowano, że stężenie sugammadeksu w osoczu było podobne w ciągu pierwszej godziny po podaniu dawki, natomiast później szybciej obniżało się w grupie kontrolnej. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek odnotowano wydłużenie czasu całkowitej ekspozycji na sugammadeks, prowadzące do ekspozycji 17-krotnie większej niż w grupie kontrolnej. Małe stężenia sugammadeksu mogą być wykrywalne przez co najmniej 48 godzin po jego podaniu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek⁵.

Drugie badanie porównujące pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z pacjentami o prawidłowej czynności nerek wykazało, że klirens sugammadeksu stopniowo zmniejszał się, a okres półtrwania (t1/2) stopniowo wydłużał się wraz z pogarszającą się czynnością nerek. Ekspozycja na lek była dwukrotnie większa u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i pięciokrotnie większa u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Warto podkreślić, że stężenia sugammadeksu w osoczu były niewykrywalne po 7 dniach od przyjęcia dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek⁶.

Parametry farmakokinetyczne w zależności od wieku i czynności nerek

* CV = współczynnik zmienności⁷

Płeć

W przeprowadzonych badaniach nie zaobserwowano różnic w parametrach farmakokinetycznych między kobietami a mężczyznami⁸.

Rasa

W badaniu z udziałem zdrowych uczestników rasy kaukaskiej i pochodzenia japońskiego nie stwierdzono klinicznie istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych sugammadeksu. Dostępne, choć ograniczone dane nie wskazują również na występowanie różnic w parametrach farmakokinetycznych u osób pochodzenia afrykańskiego lub afroamerykańskiego⁹.

Masa ciała

Populacyjna analiza farmakokinetyczna przeprowadzona z udziałem pacjentów dorosłych oraz pacjentów w podeszłym wieku nie wykazała klinicznie istotnego związku między klirensem a objętością dystrybucji a masą ciała¹⁰.

Otyłość

Badanie kliniczne obejmujące pacjentów z chorobliwą otyłością, u których sugammadeks podawano w dawkach 2 mg/kg masy ciała i 4 mg/kg masy ciała zgodnie z rzeczywistą masą ciała (n=76) lub idealną masą ciała (n=74), wykazało wzrost ekspozycji na sugammadeks w sposób zależny od dawki i liniowy po podaniu, zarówno w przypadku stosowania rzeczywistej masy ciała, jak i idealnej masy ciała do obliczeń. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych między pacjentami z otyłością olbrzymią a populacją ogólną¹¹.