Właściwości farmakodynamiczne leku Lapress

Lek Lapress (lerkanidypina) należy do grupy farmakoterapeutycznej wybiórczych antagonistów wapnia o dominującym działaniu naczyniowym, pochodnych dihydropirydyny. Klasyfikowany jest zgodnie z kodem ATC jako C 08 CA 13. Lerkanidypina stanowi antagonistę wapnia z grupy dihydropirydyny, który wykazuje specyficzne działanie w zakresie układu sercowo-naczyniowego.¹

Mechanizm działania

Działanie farmakologiczne lerkanidypiny opiera się na hamowaniu przezbłonowego napływu jonów wapnia do komórek mięśnia sercowego i mięśni gładkich. Mechanizm działania przeciwnadciśnieniowego wynika z bezpośredniego efektu zwiotczającego na mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, co prowadzi do zmniejszenia całkowitego oporu obwodowego.²

Działanie farmakodynamiczne

Cechą charakterystyczną lerkanidypiny jest przedłużone działanie przeciwnadciśnieniowe, które występuje pomimo stosunkowo krótkiego farmakokinetycznego okresu półtrwania w osoczu. Efekt ten jest możliwy dzięki wysokiemu współczynnikowi podziału błonowego substancji. Istotną zaletą lerkanidypiny jest brak działania inotropowo ujemnego (brak osłabienia siły skurczu mięśnia sercowego), co wiąże się z jej wysoką selektywnością naczyniową.³

Warto zaznaczyć, że rozszerzenie naczyń wywoływane przez lerkanidypinę zachodzi stopniowo, co powoduje, że u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym rzadko obserwuje się ostre niedociśnienie z towarzyszącą odruchową tachykardią. Podobnie jak w przypadku innych asymetrycznych pochodnych 1,4-dihydropirydyny, działanie przeciwnadciśnieniowe lerkanidypiny wynika głównie z jej (S)-enancjomeru.⁴

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania lerkanidypiny zostały poddane kompleksowej ocenie w ramach szeregu badań klinicznych. W badaniu podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo wzięło udział 1200 pacjentów otrzymujących lerkanidypinę w dawce 10-20 mg na dobę oraz 603 pacjentów otrzymujących placebo. Dodatkowo przeprowadzono długoterminowe badanie kliniczne z grupą kontrolną oraz bez grupy kontrolnej, w którym uczestniczyło łącznie 3676 pacjentów z nadciśnieniem.⁵

Większość badań klinicznych przeprowadzono z udziałem pacjentów z łagodnym do umiarkowanego pierwotnym nadciśnieniem tętniczym. W badaniach uczestniczyli zarówno pacjenci w podeszłym wieku, jak i chorzy na cukrzycę. Lerkanidypinę podawano w monoterapii lub w skojarzeniu z inhibitorami ACE, diuretykami lub beta-adrenolitykami.⁶

Oprócz badań potwierdzających podstawowe wskazania terapeutyczne, przeprowadzono również małe, niekontrolowane, ale randomizowane badanie z udziałem pacjentów z ciężkim nadciśnieniem tętniczym (ciśnienie rozkurczowe 114,5 ± 3,7 mmHg). Wyniki tego badania wykazały normalizację ciśnienia tętniczego u 40% z 25 pacjentów otrzymujących lerkanidypinę w dawce 20 mg jeden raz na dobę oraz u 56% z 25 pacjentów otrzymujących dawkę 10 mg dwa razy na dobę.⁷

W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby, obejmującym pacjentów z izolowanym skurczowym nadciśnieniem tętniczym, lerkanidypina wykazała skuteczność w obniżaniu ciśnienia skurczowego ze średnich wartości początkowych 172,6 ± 5,6 mmHg do 140,2 ± 8,7 mmHg.⁸

Należy podkreślić, że dotychczas nie przeprowadzono badań klinicznych z wykorzystaniem lerkanidypiny w populacji pediatrycznej.⁹

Skuteczność w różnych grupach pacjentów

Wyniki badań klinicznych wskazują na skuteczność lerkanidypiny zarówno w monoterapii, jak i w leczeniu skojarzonym nadciśnienia tętniczego o różnym nasileniu. Szczególnie istotne jest potwierdzenie działania terapeutycznego w grupach pacjentów wymagających szczególnej uwagi, takich jak osoby w podeszłym wieku oraz pacjenci z cukrzycą.¹⁰

Zróżnicowanie skuteczności w zależności od schematu dawkowania (20 mg raz na dobę vs 10 mg dwa razy na dobę) w przypadku ciężkiego nadciśnienia tętniczego wskazuje na możliwość optymalizacji terapii w zależności od indywidualnych potrzeb pacjenta i nasilenia choroby.¹¹